کارایی ضعیف تولید مثلی در گاوهای شیری همچنان یک نگرانی عمده برای صنعت دام شیری در سراسر جهان است. در چند دهه‌ی اخیر، انتخاب ژنتیکی برای تولید شیر با کاهش کارایی تولید مثلی همراه بوده است. تلاش‌های تحقیقی زیادی به منظور ابداع فناوری‌هایی جهت القاءِ تخمک‌گذاری همزمان برای تلقیح در زمان معین (TAI) در گاوهای گوشتی و شیری انجام شده است. پروتکل Ovsynch، که شامل دو تجویز هورمون آزادکننده­ی گنادوتروپین (GnRH) به فاصله­ی 9 روز، تجویز پروستاگلاندین F_2? (PGF_2?) هفت روز پس از GnRH اول، و انجام تلقیح 18-16 ساعت پس از تجویز GnRH دوم (GnRH2) است، برنامه­های تولید مثلی را موثرتر ساخته است. با این حال، نرخ ضعیف تخمک­گذاری در پاسخ به GnRH2 ممکن است منجر به نرخ­های آبستنی پایین شود. پژوهش­های زیادی جهت بهبود نرخ تخمک­گذاری با جایگزین کردن GnRH2 از جمله با گنادوتروپین کوریونیک انسانی (hCG) که موثرتر از GnRH در تحریک تخمک‌گذاری در گاوهای شیری است انجام شده است. با این حال گزارش شده است که این جایگزینی نرخ‌های تخمک‌گذاری و آبستنی را افزایش نداد، بنابراین hCG یک جایگزین مناسب برای GnRH2 نیست. ما فرض کردیم که درصد گاوهایی که در پاسخ به GnRH2 تخمک­گذاری می­کنند با تجویز همزمان hCG افزایش می­یابد. بنابراین در مطالعه­ی حاضر اثر تجویز همزمان hCG و GnRH2 در مقایسه با تجویز جداگانه­ی هر یک از آنها بر عملکرد تولید مثلی گاوهای هلشتاین شیرده مورد بررسی قرار گرفت. در این مطالعه 62 راس گاو بین زایش­های دوم و پنجم که در روزهای 5 ± 50 پس از زایش خود بودند به­طور تصادفی به سه گروه GPG (Ovsynch)، GPH (مانند گروه GPG ولی تجویز hCG به­جای GnRH2) و GPG-H (مانند گروه GPG ولی تجویز hCG همزمان با GnRH2) تقسیم و 18-16 ساعت بعد از آخرین تزریق تلقیح (TAI) شدند. دام­ها در روزهای 1- (TAI = D 0) و 7 جهت تعیین نرخ تخمک­گذاری و در روزهای 30 و 55 جهت تعیین نرخ­های گیرایی و آبستنی به روش سونوگرافی معاینه شدند. نمونه­های خون از ورید وداج دام­ها در روزهای صفر و 12 جهت سنجش غلظت­های پروژسترون خون اخذ گردید.

برنامه¬ی آوسینک، شامل دو تجویز هورمون آزادکننده¬ی گنادوتروپین (GnRH) به فاصله-ی 9 روز و تجویز پروستاگلاندین F2? (PGF2?) هفت روز بعد از تجویز GnRH نخست (GnRH1) و انجام تلقیح (TAI) 16-18 ساعت پس از تجویز GnRH2، برنامه¬های تولید مثلی را موثرتر ساخته است. با این حال، عدم تخمک¬گذاری در پاسخ به GnRH1 ممکن است منجر به نرخ¬های آبستنی پایین بخاطر تخمک¬گذاری غیر همزمان پس از تجویز GnRH2 شود. پژوهش¬ها نشان داده¬اند که گنادوتروپین کوریونیک انسانی (hCG) موثرتر از GnRH در تحریک تخمک‌گذاری در گاوهای شیری است. با این حال گزارش شده است که آغاز کردن پروتکل Ovsynch با hCG نرخ‌های تخمک‌گذاری و آبستنی را در گاوهای شیری شیرده افزایش نداد. بنابراین، hCG یک جایگزین مناسب برای GnRH1 نیست. ما فرض کردیم که درصد گاوهایی که در پاسخ به GnRH1 تخمک¬گذاری می-کنند با تجویز همزمان hCG افزایش می¬یابد. بنابراین در این مطالعه اثر تجویز همزمان hCG و GnRH1 در مقایسه با تجویز جداگانه¬ی هر یک از آنها بر عملکرد تولید مثلی گاوهای هلشتاین شیرده مورد بررسی قرار می¬گیرد. در این مطالعه 60 راس گاو بین زایش¬های دوم و پنجم که در روزهای 3 ± 50 پس از زایش قرار دارند به¬طور تصادفی در گروه¬های Ovsynch، hCG (مانند گروه Ovsynch ولی تجویز hCG به¬جای GnRH1) و GnRH1 + hCG تقسیم و 18-16 ساعت بعد از آخرین تزریق مورد تلقیح قرار گرفتند. گاوها در روزهای 10-، 3-، 1-، صفر و 1 (TAI = day 0) جهت تعیین نرخ تخمک¬گذاری و در روزهای 2 ± 30 جهت تعیین نرخ آبستنی به روش سونوگرافی معاینه شدند. همچنین جهت سنجش غلظت¬های پروژسترون، از ورید وداج همه¬ی دام¬ها نمونه¬های خون در روزهای 10-، 3-، 0، و 12 مطالعه اخذ گردید. نتایج مطالعه‌ی حاضر نشان داد که تجویز hCG همراه با GnRH نخست برنامه¬ی آوسینک در گاوهای شیری شیرده موجب افزایش معنی¬دار نرخ¬های تخمک¬گذاری اول و دوم، میانگین قطر فولیکول غالب موج جدید فولیکولی در روز 1- و نرخ آبستنی در گاوهای شیری شیرده نمی¬شود. یکی از محدودیت¬های مطالعه¬ی حاضر، تعداد پایین دام¬ها در گروه¬های مورد مطالعه بود. بنابراین مطالعات بیشتری با استفاده از تعداد بزرگتری از گاوها می¬تواند نتایج دقیق¬تری را فراهم نماید.

لغات کلیدی: آوسینک، تلقیح در زمان معین، گاو شیری، نرخ آبستنی،   نرخ تخمک‌گذاری، هورمون گنادوتروپین کوریونیک انسانی

  

هدف از پژوهش حاضر، افزودن عصاره گلبرگ گل داوودی (CIE) در نانوفیبرهای کربوکسی متیل­سلولز به روش الکتروریسی و طراحی آئروژل­های نشاسته ذرت-کیتوزان (CS-CH) حاوی CIE 6% انکپسوله و نانوذرات مونت موریلونیت (MMT 0.5%) به روش خشک­کردن انجمادی برای پایش تازگی فیله ماهی قزل­آلای رنگین کمان به مدت 6 روز نگهداری در دمای یخچال بود. ضخامت، حلالیت در آب، میزان رطوبت و ظرفیت جذب بخار آب آئروژل­های بر پایه CS-CH به ترتیب cm 39/0-38/0، 80/59%-49/5%، 17/0%-10/0% و 12/4%-24/0% اندازه­گیری شد. رنگ آئروژل­های حساس به pH CS-CH + CIE 6% و CS-CH + CIE 6% + MMT 0.5% در pHهای 4-1، 6-5، 7، 8 و 10-9 به ترتیب قرمز، قرمز مایل به بنفش، آبی، آبی مایل به سبز و قهوه­ای بود. پس از 4 روز نگهداری نمونه­های فیله ماهی قزل­آلای رنگین­کمان، رنگ سفید اولیه آئروژل­های CS-CH + CIE 6% و CS-CH + CIE 6% + MMT 0.5% به آبی تغییر پیدا کرد، در همین زمان، تعداد باکتری­های کل، تعداد باکتری­های سایکروتروف، بازهای فرار کل و pH به ترتیب به log CFU/g 34/7، log CFU/g 89/5، mg N/100 g 59/25 و 12/7 رسید، که نشان می­دهد نمونه­های فیله ماهی قزل­آلای رنگین کمان فاسد شده و برای مصرف انسانی مناسب نیستند.   

کلمات کلیدی: اندیکاتور حساس به pH، الکتروریسی، پایش تازگی

اهداف مطالعه حاضر، تهیه آئروژل¬های بر پایه ژلاتین-سدیم آلژینات (GL-SA) حاوی نانوفیبرهای سلولز (CNF، 5/1%) و عصاره گلبرگ سرخارگل (EAE، 5/5%) انکپسوله¬شده در نانوفیبرهای کاپا-کاراگینان و بررسی کاربرد آن¬ها در پایش تازگی فیله ماهی کپور نقره¬ای حین نگهداری در دمای یخچال به مدت 6 روز بود. رنگ آئروژل¬های GL-SA + EAE 5.5% و GL-SA + EAE 5.5% + CNF 1.5% در pHهای 2-1، 6-3، 7، 8 و 10-9 به ترتیب صورتی، قرمز، بنفش تیره، سبز و زرد-قهوه¬ای بود و دارای حساسیت بالا به بخار آمونیاک بودند. آئروژل¬های تهیه¬شده دارای پایداری حرارتی و ویژگی¬های فیزیکی شامل حلالیت در آب (23/55%-15/14%)، میزان رطوبت (28/0%-12/0%) و ظرفیت جذب بخار آب (81/0%-17/0%) مناسب بودند. آئروژل¬های GL-SA + EAE 5.5% و GL-SA + EAE 5.5% + CNF 1.5% دارای تغییر رنگ مشخص (سفید ? بنفش تیره) بودند که نشان¬دهنده فساد فیله ماهی کپور نقره¬ای می-باشد، در همین زمان میزان pH (12/7 ? 63/6)، بازهای فرار کل (mg N/100 g 89/25 ? mg N/100 g 49/7)، تعداد باکتری¬های کل (log CFU/g 10/7 ? log CFU/g 34/3) و تعداد باکتری¬های سایکروتروف (log CFU/g 16/6 ? log CFU//g 01/3) فیله ماهی تغییر پیدا کرد.

سلول های بنیادی اسپرماتوگونی، سلول های بنیادی زایایی هستند که به عنوان پایه و اساس اسپرماتوژنز برای حفظ باروری عمل می­کنند. با این حال مهم است که بتوان این سلول­ها را برای مدت طولانی حفظ کرد و از میزان آسیب­های احتمالی طی فرآیند انجماد جلوگیری نمود. بنابراین این مطالعه با هدف بررسی اثرات محافظتی محیط حاوی سلنیوم بر انجماد سلول های بنیادی انجام شد. بدین منظور؛ با مراجعه به کشتارگاه بیستون کرمانشاه نمونه­های بیضه بزغاله تهیه شد. سپس نمونه­ها به آزمایشگاه منقل شدند و با روش مکانیکی و آنزیمی بافت پارانشیم بیضه حذف و سلول­های بنیادی جداسازی شدند. سپس تیمار به چهار گروه شاهد، سلنیوم با دوز 0،5، 1 و 2 mg/ml به همراه محلول انجماد به مایع سلولی اضافه شد. سپس در محیط DMEM حاوی 1 درصد سرم گوساله جنینی به مدت 72 ساعت در دمای 38   درجه سانتی گراد انکوبه شده و پس از جداسازی سلول های اسپرماتوگونی معلق، درصد حیات سلو ل ها ارزیابی شد. جهت انجماد SSCs، از محیط پایه انجماد به سلنیوم با دوز 0،5، 1 و 2 mg/ml استفاده و سلول ها در دمای   4°c به مدت 2 ساعت و سپس در ⁰C 80-   به مدت 24 ساعت نگهداری و در نهایت به تانک نیتروژن انتقال داده شدند. جهت اندازه گیری سطوح مختلف آنتی اکسیدان­ها (شامل SOD، CAT، MDA، GPx و TAC)، تمامی گروه‌های‌ مورد آزمایش پس از یخ‌گشایی مورد آزمایش و بررسی قرار گرفتند و در آخر اطلاعات به دست آمده تحت آنالیز آماری قرار گرفتند. یافته­های بدست آمده در مطالعه حاضر بیانگر آن بود که تجویز سلنیوم سبب افزایش معنی­دار درصد حیات پس از فرآیند انجماد شد (0،05<p). با بررسی سطوح آنتی اکسیدانی مشخص شد که سلنیوم با خواص آنتی­اکسیدانی خود بر تمامی شاخص­های آنتی اکسیدانی تاثیر می­گذارد و سبب کاهش سطح مالون دی­آلدهید (MDA) (0،05<p)، افزایش ظرفیت آنتی اکسیدانی تام (TAC)، سوپراکسید دیسموتاز (SOD)، گلوتاتیون پراکسیداز (GPX) و کاتالاز (CAT) شد (0،05<p) و بهترین اثربخشی مربوط به دوز 1 mg/ml بود. از این­رو جهت حفاظت و افزایش کیفیت سلول­های بنیادی اسپرماتوگونی طی فرآیند انجماد، استفاده از سلنیوم می­تواند سودمند باشد و استفاده از مکمل سلنیوم توصیه می­گردد

  

نتایج: بر اساس یافته­های مطالعه حاضر اسکولین (mg/kg 20 و 40) دارای خاصیت ضد دردی وابسته به دوز در درد القا شده توسط آزمون رایتینگ می­باشد (05/0>P). هم­چنین در گروه­های پیش­درمانی شده با نالوکسان، آتروپین، فلومازنیل و یوهیمبین اثرات ضد دردی اسکولین به صورت معنی­داری کاهش یافت (05/0>P).

نتیجه­گیری: اسکولین دارای اثرات ضد دردی می­باشد که احتمالاً از مسیرهای اوپیوئیدرژیک، کولینرژیک، گاباارژیک و آدرنرژیک واسطه­گری می­شود.

  

چکیده

زمینه و هدف: سرطان یکی از چهار بیماری تهدید‌کننده حیات در انسان است. یکی از روش های رایج درمان انواع سرطان، شیمی‌درمانی می‌باشد. سیس‌پلاتین یکی از داروهای پرکاربرد مورد استفاده در شیمی‌درمانی با مکانیسم‌های اثر متنوع است. یکی از مکانیسم‌های اثر رایج سیس‌پلاتین ، القاء استرس اکسیداتیو، آسیب سلولی و به دنبال آن، شروع فرآیند آپوپتوز در سلول‌های تحت تاثیر این دارو می‌باشد. از آنجا که سیس‌پلاتین تقریبا به صورت غیر انتخابی عمل می‌کند؛ علاوه بر سلول های سرطانی، بر دیگر سلول‌های طبیعی بدن نیز دارای اثرات سوء می‌باشد. سیرینجیک‌اسید یک ترکیب فنولی با خواص درمانی مختلف مثل خاصیت آنتی‌اکسیدانی است. با توجه به این که مطالعات گذشته اثر محافظتی سیرینجیک‌اسید بر استرس اکسیداتیو ناشی از تجویز سیس‌پلاتین را در بافت‌های مختلف نظیر کبد، کلیه و تخمدان به اثبات رسانده‌اند؛ مطالعات اخیر با هدف بررسی اثرات محافظتی سیرینجیک اسید بر آسیب بیضه ناشی از تجویز سیس‌پلاتین در موش صحرایی، انجام شد.

روش کار:   35 سر موش صحرایی نر بالغ (300-270 گرم) نژاد ویستار به 5 گروه 7 تایی تقسیم شدند. 1- گروه دریافت‌کننده سرم فیزیولوژی، 2-گروه دریافت‌کننده سرم فیزیولوژی و سیس‌پلاتین، 3- گروه دریافت‌کننده ویتامین ث با دوز 150 mg/kg و سیس‌پلاتین، 4-گروه دریافت‌کننده سیرینجیک اسید با دوز   50 mg/kgو سیس‌پلاتین، 5- گروه دریافت‌کننده سیرینجیک اسید با دوز 100 mg/kgو سیس‌پلاتین. مدت زمان مطالعه 14 روز بوده و حیوانات سیرینجیک اسید و ویتامین ث را به صورت خوراکی و روزانه و همچنین سیس‌پلاتین را با دوز   7 mg/kgدر روز هشت مطالعه به صورت تزریق داخل صفاقی و تک دوز دریافت کردند. در پایان دوره درمانی، حیوانات پس از وزن‌کشی، آسان‌کشی شدند. پس از اخذ نمونه خون و برداشت بیضه، اندازه و وزن بیضه‌ها ثبت شد. سطوح MDA،SOD   و TAC در بافت بیضه، غلظت تستسترون خون و مقاطع هیستوپاتولوژی بافت بیضه با رنگ‌آمیزی H&E انجام گرفت. داده‌ها با آنالیز واریانس یک‌طرفه و آزمون تعقیبی Tukey تجزیه و تحلیل شدند.

یافته ها: نتایج نشان داد که سطوح بافتی SOD و TAC در گروه سیس‌پلاتین به طور معنی داری کمتر از گروه کنترل منفی بود (P<0.05). افزایش معنی‌داری در این پارامتر ها در گروه های ویتامین ث و سیرنجیک‌اسید با دوز های   50, 100 mg/kg نسبت به گروه سیس‌پلاتین مشاهده گردید (P<0.05). در گروه سیس‌پلاتین افزایش معنی‌داری در میزان MDA نسبت به گروه کنترل منفی وجود داشت (P<0.05). مقدار این فاکتور در گروه های ویتامین ث و سیرینجیک اسید با دوز های 50, 100 mg/kg   نسبت به گروه سیس‌پلاتین کاهش معنی‌داری را نشان داد (P<0.05). همچنین سطح سرمی تستسترون در گروه سیس‌پلاتین به طور معنی‌داری نسبت به گروه کنترل منفی کمتر بود (P<0.05). افزایش معنی‌داری در مقدار این هورمون در گروه های ویتامین ث و سیرینجیک اسید با دوز50, 100 mg/kg   نسبت به گروه سیس‌پلاتین ثبت گردید (P<0.05). با تجویز سیس‌پلاتین وزن و اندازه بیضه به‌طور معنی‌داری نسبت به گروه کنترل منفی، کاهش یافت (P<0.05). در حالی که تجویز ویتامین ث و سیرینجیک اسید با دوز 50, 100 mg/kg توانست به طور معنی‌داری این متغیر‌ها را نسبت به گروه سیس‌پلاتین، افزایش دهد (P<0.05). علاوه بر این، براساس بررسی مقاطع هیستوپاتولوژی بافت بیضه در گروه‌های مختلف، تجویز ویتامین ث و سیرینجیک اسید با دوز 50 میلی گرم بر کیلوگرم توانست میزان سلامت لوله‌های سمینیفر و تراکم سلول های لیدیگ را نسبت به گروه سیس‌پلاتین بهبود بخشد ولی میزان بهبود پارامترهای هیستوپاتولوژی بافت بیضه در گروه دریافت کننده سیرینجیک اسید با دوز   100 mg/kgبیش از دیگر گروه ها نسبت به گروه سیس‌پلاتین مشاهده شد.

نتیجه‌گیری: سیرینجیک اسید احتمالا دارای اثرات محافظتی در برابر آسیب بیضه ناشی از تجویز سیس‌پلاتین است.

کلید‌‌واژه: سیرینجیک اسید، سیس‌پلاتین، بیضه، موش صحرایی، آنتی اکسیدان، شیمی درمانی

  سلول

های بنیادی اسپرماتوگونی(SSCs) سلول های بنیادی بالغی هستندکه توانایی خودنوسازی، تمایز و انتقال ژنتیک به نسل بعدی را دارند. به علت اهمیت این سلول­ها، مطالعات اخیر پزشکی و بیولوژی بر روی فرآیند جداسازی، خالص سازی، تشخیص، کشت و نگهداری آنها متمرکز شده است. برای حفظ طولانی مدت ذخایر سلولی، انجماد روشی انتخابی می باشد. با وجود اینکه انجماد امکان حفظ ذخایر سلولی را ایجاد می کند، اما باعث ایجاد استرس اکسیداتیو در سلول ها می شود. کورکومین ماده موثره گیاه زرد جوبه است که با خاصیت آنتی اکسیدانی خود از تولید رادیکال های آزاد و ایجاد آسیب به سلول جلوگیری می کند. جهت حفظ ذخایر سلول های اسپرماتوگونی،   بهبود محیط انجماد ضروری می باشد. هدف کار، بررسی تاثیر کورکومین بر زنده مانی و کیفیت سلول های بنیادی منجمد شده ی بیضه ی پس از ذوب جهت بهبود محیط انجماد در بز می باشد.

  

سلول های بنیادی اسپرماتوگونی (SSCs) به عنوان یک سلول بنیادی بالغ قابلیت خودنوسازی ، تمایز و انتقال ژنتیک به نسل بعدی را دارا هستند. به همین دلیل فرآیند جداسازی، خالص سازی، تشخیص، کشت و نگهداری آن موضوع اصلی تحقیقات اخیر در علم بیولوژی و پزشکی بوده است. انجماد سلول ها، روشی انتخابی جهت حفظ طولانی مدت ذخایر سلولی است. اما انجماد موجب القای آسیب اکسیداتیو به سلول ها می شود.کوئرستین یک فلاونوئید گیاهی و آنتی اکسیدانتی است که از تولید رادیکال های آزاد و آسیب به DNA جلوگیری می کنند. با توجه به ضرورت بهبود محبط انجماد ، جهت حفظ دخایر سلول های اسپرماتوگونی، هدف ما، بررسی تاثیر کوئرستین بر روی زنده مانی و کیفیت سلول های بنیادی منجمد شده ی بیضه ی پس از ذوب جهت بهبود محیط انجماد در بز می باشد. در این آزمایش 10 گرم از بافت بیضه جمع آوری شده در محیط کشت DMEM به قطعات کوچک تقسیم خواهند شد، پس از مراحل هضم آنزیمی و سانترفیوژ، سوسپانسیون سلولی از فیلتر نایلونی عبور داده می شوند. سپس در محیط DMEM حاوی 1 درصد سرم گوساله جنینی به مدت 72 ساعت در دمای 38   درجه سانتی گراد انکوبه می شوند و پس از جداسازی سلول های اسپرماتوگونی معلق، درصد حیات سلو ل ها ارزیابی می شوند. جهت انجماد SSCs، از محیط پایه انجماد به همراه کوئرستین ( 5 ، 25 و 50 میکرومولار) استفاده و سلول ها در دمای   4°c به مدت 2 ساعت و سپس در ⁰C 80-   به مدت 24 ساعت نگهداری و در نهایت به تانک نیتروژن انتقال داده می شوند. پس از ذوب سلول ها درصد حیات در گروه های آزمایشی ارزیابی می شوند.

  

  

داروی شیمی درمانی دوکسوروبیسین (DOXO) می‌تواند آسیب استخوانی قابل توجهی را به بیماران سرطانی وارد کند. در حالی که مکانیسم‌های مسئول پوکی استخوان ناشی از DOXO به طور کامل مشخص نشده است، شواهد نشان می‌دهد که DOXO ممکن است از تمایز استخوان‌زایی سلول‌های بنیادی مزانشیمی مغز استخوان (BMSCs) از طریق مسیر سیگنالینگ   MP2 جلوگیری کند.نانوذرات اکسید روی در تقویت استخوان سازی، معدنی سازی و تکثیر سلول های استئوبلاستیک موثر بوده اند. اخیراً، نانوذرات اکسید روی سنتز شده با روش سبز (ZnO   ) به دلیل زیست سازگاری و زیست تخریب پذیری، پتانسیل بسیار زیادی را برای کاربردهای مختلف زیست پزشکی نشان می دهند. مطالعه حاضر به بررسی اثرات تجویز همزمان DOXO و نانوذرات اکسید روی سنتز شده با روش سبز از عصاره هیدروالکلی برگ گیاه ارغوان (Cercis siliquastrum) بر تمایز استخوان‌زایی سلول‌های بنیادی مزانشیمی می‌پردازد.

در این مطالعه، ابتدا نانوذرات اکسید روی از عصاره هیدروالکلی گیاه سنتز شدند و از نظر کیفی و کمی بررسی شدند. سپس، تاثیر این نانوذرات بر تمایز استخوان‌زایی BMSCها در محیط‌های کشت حاوی DOXO و نانوذرات اکسید روی مورد بررسی قرار گرفت.

برای این منظور، BMSCها به مدت 14 روز در محیط‌های کشت حاوی 10 میکروگرم بر میلی‌لیتر از   ZnO    و 10 نانومول DOXO کشت داده شدند. تاثیر ZnO    بر عملکرد استئوبلاست و تشکیل استخوان توسط سنجش فعالیت آنزیم ALP و سنجش رسوب کلسیم مورد ارزیابی قرار گرفت. رونویسی ژن‌های دخیل در تمایز استخوانی سلول‌های بنیادی مزانشیمی، مانند ژن‌های   Col1Aو ALP ، Runx2 ،BMP2 با استفاده از qRT-PCR مورد بررسی قرار گرفت.

همچنین از روش داکینگ مولکولی برای بررسی توانایی ZnO    در اتصال به   MPRs، یک شبیه‌سازی اتصال مولکولی با استفاده از روش توصیفی- تحلیلی انجام شد. نرم افزار AutoDock 4.2.6 برای بررسی برهم کنش اتصال بین ZnO    و جایگاه های   فعال گیرنده های BMPها استفاده شد.

نتایج این مطالعه نشان داد که در گروه‌های BMSCs تیمار شده با نانوذرات اکسید روی، بیان ژن‌های BMP-2، RUNX2، ALP و COL1A به طور قابل توجهی افزایش یافت. همچنین، رسوب کلسیم نیز در این گروه‌ها افزایش یافت.

شبیه‌سازی اتصال مولکولی نشان داد، کمترین انرژی پیوند ?G) پیوند = 3.14 -   و 2.32 - کیلوکالری بر مول) به ترتیب نشان دهنده تمایل نانو ذرات اکسید روی به اتصال به جایگاه‌های فعال گیرنده نوع BMPRII و گیرنده نوع   MPRIa   می باشد.

نتایج این مطالعه می‌تواند یکی از مکانیسم‌های اصلی اثرات ترکیبی دوکسوروبیسین   و نانوذرات اکسید روی در القای تمایز استخوانی را در قالب یک مطالعه برون‌تنی و محاسباتی تبیین کند. این یافته‌ها می‌تواند به توسعه استراتژی‌های جدید برای پیشگیری از پوکی استخوان ناشی از شیمی درمانی کمک کند.

واژه های کلیدی:

دوکسوروبیسین، سلول‌های بنیادی مزانشیمی مغز استخوان، نانوذرات اکسید روی، گیاه ارغوان (Cercis siliquastrum)، داکینگ مولکولی، مسیر سیگنالینگ   MP2

  

هدف از این مطالعه بررسی الگوی تغییرات در سلول­های پوششی واژن و غلظت­های پروژسترون و استروژن سرم در طی چرخ? فحلی و اوایل آبستنی در میش­های سنجابی چند شکم زایش بود. میش­ها (n=20) که در روزهای 45 تا 60 پس از زایش خود قرار داشتند با تجویز داخل عضلانی GnRH (روز صفر)- PGF2?+ hCG (روز 7) و کارگذاری یک دستگاه داخل واژنی آزادکنند? پروژسترون (CIDR) (روزهای 7-0) همزمان­سازی شدند. در روز 7، میش­ها به چهار قوچ بارور معرفی شدند و برای رفتار فحلی تحت نظر قرار گرفتند. به محض مشاهد? نشانی­های فحلی، میش­ها (n=14) بطور تصادفی به گروه­های مطالعه اختصاص داده شدند: 1) گروه آبستن (n=9): به این میش­ها اجاز? جفتگیری داده شد، سپس جدا و در یک مکان جداگانه نگهداری شدند. 2) گروه غیر آبستن (n=5): به این میش­ها اجاز? جفتگیری داده نشد و بلافاصله بعد از این که در فحلی مشاهده شدند از قوچ­ها جدا شدند. از روز نخست بروز نشانی­های فحلی (روز صفر) تا روز 20، نمونه­های مخاطی روزانه از واژن قدامی تمام میش­ها با استفاده از یک سوآب پنبه­ای اخذ گردید و سه اسمیر از هر نمونه تهیه شد. اسمیرها با استفاده از رنگ­آمیزی گیمسا رنگ­آمیزی شدند و زیر میکروسکوپ نوری (عدسی x40) جهت شمارش انواع سلول­ها مورد مطالعه قرار گرفتند. درصد هر نوع سلول به صورت تعداد نوع سلول مربوط? شمارش­شده در 10 میدان میکروسکوپی تقسیم بر تعداد کل تمام انواع سلول­ها محاسبه گردید. نمونه­های خون از ورید وداج تمام دام­ها جهت تعیین تغییرات در غلظت­های سرمی پروژسترون و استروژن در طی 20 روز نخست بعد از شناسایی فحلی در لوله­های پلاستیکی بدون ماد? ضد انعقادی یک روز در میان با شروع از روز صفر اخذ گردیدند و ظرف یک ساعت به آزمایشگاه انتقال داده شدند. سرم بعد از سانتریفیوژ (دور 3000 در دقیقه به مدت 15 دقیقه) جدا و در دمای ^?C 20- تا سنجش هورمونی به روش ELISA ذخیره گردید. تشخیص آبستنی در گروه آبستن 35 روز بعد از جفتگیری با استفاده از سونوگرافی از طریق راست­روده انجام شد و میش­های آبستن (n=5) به عنوان گروه آبستن تعیین شدند، در حالی که میش­هایی که آبستن نبودند، از مطالعه حذف شدند. نتایج هیچ اختلاف معنی­داری را در درصد هر نوع سلول بین دو گروه در مرحله­های استروس و مت­استروس نشان نداد. در این مرحله­ها، بیشترین و کمترین درصد سلول­ها به ترتیب سلول­های سطحی و پارابازال بودند. در دای­استروس، نوتروفیل­ها و سلول­های شاخی­شده به ترتیب در میش­های آبستن و غیر آبستن بیشتر از همه بودند. در این مرحله، درصد سلول­های سطحی یک کاهش قابل توجه را در هر دو گروه آبستن و غیر آبستن نشان داد. تعداد سلول­های بینابینی در گروه غیر آبستن کاهش یافت اما همزمان، این تعداد سلول­ها در گروه آبستن ثابت بود. سلول­های پارابازل کمترین جمعیت سلولی در هر دو گروه بودند. در 4 روز آخر نمونه­گیری، نوتروفیل­ها بیشترین سلول­ها در گروه آبستن بودند، در حالی که سلول­های سطحی در گروه غیر آبستن بیشترین بودند. در این مرحله، نوتروفیل­ها یک کاهش قابل ملاحظه را در گروه غیر آبستن نشان دادند، اما تعداد سلول­های پارابازال و بینابینی بطور قابل توجهی افزایش یافتند. در روز صفر، غلظت­های سرمی پروژسترون در هر دو گروه ng/ml   <1 بودند. این غلظت­ها سپس افزایش پیدا کردند تا به مقادیر حداکثر خود برسند. غلظت­های حداکثر پروژسترون در گروه آبستن تا روز 20 حفظ شد، اما در گروه غیر آبستن، این غلظت­ها از روز 16 شروع به کاهش یافتن کردند و در روز 18 تا 20 به ng/ml <1 رسیدند. بیشترین مقادیر استروژن در هر دو گروه در روز صفر مشاهده شد، سپس به pg/ml <2 رسیدند و در گروه آبستن در این سطح تا پایان دوره باقی ماندند، در حالی که در گروه غیر آبستن، مجدداً به مقادیر حداکثر در روز 18 باز گشتند. در خاتمه، نتایج مطالع? حاضر نشان داد که سلول­شناسی واژنی می­تواند به عنوان یک ابزار سودمند در ارزیابی ویژگی­های هورمونی و فیزیولوژیکی سیستم تولید مثلی میش­ها مورد استفاده قرار گیرد و بنابراین یک درک دقیق­تری از فیزیولوژی چرخ? فحلی و اوایل آبستنی در میش­ها فراهم نماید، که می­تواند جهت بهبود مدیریت تولید مثل مورد استفاده قرار گیرد.

  

کارایی ضعیف تولید مثلی در گاوهای شیری هم‌چنان یک نگرانی عمده برای صنعت دام شیری در سراسر جهان است. در چند دهه‌ی اخیر، انتخاب ژنتیکی برای تولید شیر با کاهش کارایی تولید مثلی همراه بوده است. گاو مدرن شیری با تولید بالا نسبت بیشتری از مواد مغذی در‌ دسترس را به سمت تولید شیر به هزینه‌ی ذخایر بدن و تولید مثل هدایت می‌کند. از طرف دیگر، تشخیص نادرست فحلی با از دست رفتن سود در اثر افزایش فواصل گوساله‌زایی، کاهش تولید شیر و هزینه‌های دام‌پزشکی مربوطه همراه بوده است. تلاش‌های تحقیقی قابل توجهی روی توسعه‌ی فناوری‌هایی جهت القاءِ تخمک‌گذاری همزمان‌شده برای تلقیح در زمان معین (TAI) در گاوهای گوشتی و شیری متمرکز شده‌اند. هدف مطالعه­ی حاضر بهبود نرخ تخمک­گذاری (OR)، نرخ گیرایی (CR) و نرخ آبستنی (PR) در گاوهای شیری شیروار با جایگزین کردن هورمون آزادکننده­ی گنادوتروپین دوم (GnRH2) در پروتکل­های آوسینک و کوسینک با گنادوتروپین کوریونیک انسانی (hCG) است. تعداد 49 راس گاو که نخستین زایمان خود را 2 ± 60 روز قبل انجام داده بودند پس از احراز سلامت بالینی در زمان شروع مطالعه در گروه‌های زیر ثبت ‌نام و درمان شدند: 1) گروه آوسینک (OVS; n=12): GnRH, 7 days, PGF2?, 56 hours, GnRH, 16-18 hours TAI؛ 2) گروه کوسینک (COS; n=12): GnRH, 7 days, PGF2?, 72 hours, GnRH + TAI ؛ 3) گروه آوسینک + hCG (OVS-hCG; n=12): همانند گروه OVS به استثنای این که GnRH2 با یک دوز hCG (i.u. i.m. 1500) جایگزین گردید؛ 4) گروه کوسینک + hCG (COS-hCG; n=13): همانند گروه COS به استثنای این که GnRH2 با یک دوز hCG (i.u. i.m. 1500) جایگزین گردید. تخمدان‌های همه‌ی دام‌ها در روزهای 9، 10، و 11 بعد از شروع پروتکل‌ها (روز صفر، روز شروع اجرای پروتکل‌ها) جهت شناسایی تخمک‌گذاری با استفاده از یک پروب   MHz 7.5 مورد سونوگرافی قرار گرفتند. تخمک‌گذاری به صورت شناسایی یک فولیکول ? mm 8   قطر در روز 9 و ناپدید شدن آن تا روز 11 تعیین گردید. تشخیص آبستنی در روزهای 1 ± 30 و 1 ± 42 بعد از انجام TAI به روش سونوگرافی از طریق راست‌روده به ترتیب جهت تعیین نرخ گیرایی (CR) و نرخ آبستنی (PR) انجام شد. نتایج مطالعه‌ی حاضر نشان داد که بیشترین OR،‌ CR، و PR به ترتیب در گروه‌های OVS، OVS، و OVS و کمترین آنها به ترتیب در گروه‌های COS، OVS-hCG‌ و COS-hCG حاصل شده است اما این تفاوت‌ها از نظر آماری معنی‌دار نبودند (P > 0.05).در خاتمه، نتایج مطالعه­ی حاضر نشان داد که جایگزین کردن GnRH2 با hCG در پروتک­های آوسینک و کوسینک OR، CR، و PR را بهبود نبخشید (P=0.08). انجام این مطالعه در مقیاس بزرگتری ممکن است نتایج روشن­تری را آشکار سازد.

رفتارهای مرتبط با ترس و انواع مختلف محرکهای ترس آور در سگهای خانگی شهر تهران. یک مطالعه پرسشنامه ای و تجربی

  بررسی سمیت حاد و تحت مزمن عصاره ی هیدرو الکلی اندام هوایی گیاه غازیاقی (falcaria vulgaris) درموش صحرایی نژاد ویستار: رویکرد توکسیکوپاتولوژیک