profile - دانشکده دامپزشکی
عضو ﻫﯿﺎت ﻋﻠﻤﯽ داﻧﺸﮑﺪه دامپزشکی
پردیس دانشگاه
فرشید داودی
استادیار / دامپزشکی / گروه علوم درمانگاهی
دروس ارائه شده نیمسال جاری
| نام درس | واحد | زمان ارائه درس | ترم |
|---|---|---|---|
| کارورزی تصویر برداری تشخیصی دامپزشکی (1) | 1 | هرهفته، شنبه ، 11:30-13:00، هرهفته، شنبه ، 15:30-17:00 | نیمسال اول سال تحصیلی 1405-1406 |
| کارورزی تصویر برداری تشخیصی دامپزشکی (1) | 1 | هرهفته، شنبه ، 14:00-15:30، هرهفته، چهارشنبه ، 10:00-11:30 | نیمسال اول سال تحصیلی 1405-1406 |
| کارورزی جراحی دام های کوچک (1) | 1 | هرهفته، چهارشنبه ، 08:30-10:00، هرهفته، چهارشنبه ، 11:30-13:00 | نیمسال اول سال تحصیلی 1405-1406 |
| کارورزی جراحی دام های کوچک (1) | 1 | هرهفته، چهارشنبه ، 15:30-17:00، هرهفته، چهارشنبه ، 17:00-18:30 | نیمسال اول سال تحصیلی 1405-1406 |
| کارورزی جراحی دام های بزرگ (1) | 1 | هرهفته، شنبه ، 08:30-10:00، هرهفته، شنبه ، 10:00-11:30 | نیمسال اول سال تحصیلی 1405-1406 |
| کارورزی جراحی دام های بزرگ (1) | 1 | هرهفته، پنج شنبه ، 11:30-13:00، هرهفته، پنج شنبه ، 14:00-15:30 | نیمسال اول سال تحصیلی 1405-1406 |
| کارورزی جراحی دام های بزرگ 3 | 1 | هرهفته، پنج شنبه ، 10:00-11:30 | نیمسال اول سال تحصیلی 1405-1406 |
رساله های دکتری
-
مطالعه میکروسکوپی پوست سیاه ماهی فلس ریز( Capoeta damascina)
پریا سعیدی ایلخچی 1405مقدمه و هدف: پوست یکی از اندامهای مهم در آبزیان محسوب میشود که بهواسطه داشتن سلولها و ساختارهای اختصاصی، علاوه بر عملکرد بدیهی محافظت در برابر عوامل محیطی، در حفظ و تنظیم تعادل اسمزی، درک حسی و ترشح برخی مواد نقش دارد. وضعیت سلامت پوست و تغییرات ساختاری آن بازتابی از سلامت ماهی و کلیدی در درک روند بیماریها و تاثیر تغییرات محیطی بر ماهی خواهد بود. از این رو شناخت پوست ماهی و ساختارهای آن بسیار مورد توجه است. در این مطالعه پوست سیاه ماهی فلسریز بهعنوان یکی از ماهیان بومی غرب کشور، مورد مطالعه بافت شناسی، هیستوشیمی، ایمونوهیستوشیمی و فراساختاری سطحی قرار گرفت. مواد و روشکار: در این مطالعه تعداد 6 قطعه سیاه ماهی فلس ریز ماده بالغ از رودخانه سیروان در محل سد قشلاق سنندج)به عرض جغرافیاییN °35.4167 درجه شمالی و طولE °46.9833 درجه شرقی( صید شده و پس از انتقال نمونهها به آزمایشگاه بافتشناسی، قطعات پوستی به ابعاد تقریبی ? در ? سانتیمتر از نواحی پشتی و شکمیِ قسمت میانی بدن ماهی جداسازی شده و در فیکساتیو قرار داده شدند. پس از تثبیت، نمونهها وارد فرایند پاساژ بافتی شدند و برشهای بافتی از آنها تهیه گردید.در مرحله بعد، مقاطع بافتی با رنگآمیزیهای عمومی و اختصاصی ماسون تریکروم، پریودیک اسید شیف و آلسیان بلو رنگ شده و با استفاده از میکروسکوپ نوری مورد بررسی قرار گرفتند. همچنین، بهمنظور بررسی وضعیت بیان پروتئینهای S100، Vimentin و CK AE1، مقاطع بافتی با استفاده از روش ایمونوهیستوشیمی، رنگآمیزی و نتایج حاصل با استفاده از میکروسکوپ نوری ارزیابی شدند و تصاویر لازم با دوربین دیجیتال ثبت شدند. همچنین اندازهگیریهای هیستومتری با استفاده از نرمافزار ImageJ انجام و دادهها تحلیل آماری شدند. افزون بر این، نمونههای دیگری از پوست نواحی پشتی و شکمی ماهی تهیه و پس از مراحل تثبیت و آبگیری به آزمایشگاه میکروسکوپ الکترونی اسکنینگ ارسال گردید تا پردازش شده و تصاویر از سطح آنها تهیه شود. نتایج: نتایج حاصل نشان داد که پوست سیاه ماهی فلسریز ، شامل سه لایه ساختاری اپیدرم، درم و هیپودرم بود. لایه اپیدرم شامل بافت پوششی مطبق شاخی نشده زنده و فعال متشکل از سلولهای اپیتلیال در اشکال سهگانه استوانهای تا مکعبی بر روی غشای پایه، چندوجهی و سنگفرشی مسطح در سطح اپیدرم بود. بعلاوه، سلولهای ترشحی جامی و کلاب، مابین سلولهای اپیتلیال مشاهده شدند. درم در دو لایه متشکل از بافت همبند سست و متراکم در زیر غشای پایه تا هیپودرم امتداد داشت و حاوی رگهای خونی، سلولهای رنگدانهدار و فلسها بود. هیپودرم درم را به دستههای عضلانی تنه متصل کرده بود. نتایج هیستومتری نشان داد که بین ضخامت اپیدرم در سطوح پشتی و سطح شکمی ماهی تفاوت معنادار نبود(p > 0.05). میانگین تعداد سلولهای جامی در پوست ناحیه پشتی بیشتر از ناحیه شکمی بود اما این تفاوت از نظر آماری معنادار نبود (p > 0.05). میانگین تعداد سلولهای کلاب در ناحیه شکمی نسبت به ناحیه پشتی بیشتر بود اما این اختلاف نیز از لحاظ آماری معنادار نبود(p > 0.05). میانگین تعداد سلولهای ملانوفور در ناحیه پشتی بیشتر از ناحیه شکمی بود (p < 0.05). همچنین بر اساس دادههای به دست آمده در اپیدرم پشتی، میانگین تعداد سلولهای جامی به طور معنا داری بیشتر از سلولهای کلاب بود(p < 0.05). در اپیدرم شکمی نیز میانگین تعداد سلولهای جامی نسبت به سلولهای کلاب بیشتر بود و این تفاوت معنادار بود(p < 0.05). الگوی واکنشپذیری ایمونوهیستوشیمیایی سه نشانگر CK AE1، vimentin و S100 در پوست پشتی و شکمی سیاهماهی فلس ریز مورد بررسی قرار گرفت. در مجموع، CK AE1 بارزترین واکنش را نشان داد و واکنشپذیری آن عمدتاً بهصورت متوسط تا شدید و سیتوپلاسمی در سلولهای اپیتلیالی اپیدرم مشاهده شد. در مقابل، واکنشپذیری vimentin ضعیف و کانونی بود و عمدتاً در جمعیتهای سلولی پراکنده در درم و لابلای سلول های اپیتلیال روی غشای پایه و لایه های نزدیک به غشای پایه مشاهده شد و واکنش پذیری S100 نیز منفی تشخیص داده شد.
-
بررسی اثرات ترکیب کیتوزان/سافرانال در درمان زخم های پوستی در مدل موش صحرایی: مطالعه هیستوپاتولوژی، مولکولی و بیوشیمیایی
فاطمه بیات 1405 -
بسته بندی برپایه پلیمرهای صمغ ژلان-پکتین حاوی آنتوسیانین های کربن دات های دی اکسید سیلیسیم مشتق از گلبرگ های گیاه خارمریم: مطالعه ویژگی های فیزیکی-مکانیکی، حرارتی، ساختاری و مورفولوژی
مارال مرادیان 1404 -
مطالعه کالبدشناسی دیسک های بین مهره ای سینه ای و کمری در خوکچه هندی
محمدمحسن سالاری اصل 1403چکیده این مطالعه به بررسی ویژگیهای مورفولوژیکی، مورفومتریک و هیستومورفومتریک دیسکهای بین مهرهای سینهای و کمری در خوکچه هندی میپردازد. هدف اصلی این تحقیق، ارائه دادههای پایه برای مطالعات مقایسهای در زمینه دامپزشکی و پزشکی، به ویژه در ارتباط با بیماریهای کمری شایع است. در این مطالعه، 5 خوکچه هندی مورد بررسی قرار گرفتند و ویژگیهای مورفولوژیک و مورفومتریک دیسک های بین مهره ای سینه ای و کمری با استفاده از تصاویر میکروسیتی و تشریح ماکروسکوپیک اندازهگیری شدند و با یکدیگر مورد مقایسه قرار گرفتند. نتایج نشان داد که 13 دیسک سینهای و 6 دیسک کمری در خوکچه هندی شناسایی قرار دارد. دیسکهای سینهای از شکل گرد در ناحیه T1-T3 به ساختارهای مثلثی و قلبی شکل در ناحیه T4-T13 تغییر میکنند، در حالی که دیسکهای کمری شکل قلبی ثابتتری دارند. نتایج مورفومتریک تفاوتهای آماری معناداری را نشان داد بهگونهای که دیسکهای کمری در پهنای جانبی، پشتی-شکمی و مساحت دیسک، حلقه فیبروزی و هسته پالپی بطور معناداری بزرگتر از دیسکهای سینهای بودند. به ویژه، افزایش قابل توجهی در پهنای جانبی و مساحت دیسک مهره های L5 و L6 کمری مشاهده شد. دیسکهای بینمهرهای سینه ای تغییرات نوسانی در برخی پارامترها مانند ارتفاع پشتی و شکمی نشان دادند. از نظر بافتشناسی، هر دو نوع دیسک دارای هسته پالپی، حلقه فیبروزی و صفحات انتهایی سازمانیافته بودند. صفحه انتهایی از غضروف هیالین، فیبروغضروف، غضروف کلسیفیه و مراکز استخوانسازی ثانویه با کانالهای عروقی بزرگ و ترابکولهای استخوانی تشکیل شده بود. نتایج این مطالعه نشان میدهد که اگرچه دیسکهای بین مهرهای سینهای و کمری در خوکچه هندی از نظر بافتشناسی ویژگیهای کلیدی را حفظ کردهاند، اما ویژگیهای مورفولوژیکی و مورفومتریک متمایز آنها نشان دهنده انطباق با نیازهای بیومکانیکی است. با این حال، به دلیل وجود تفاوتهای اساسی بین انسان و خوکچه هندی، استفاده از این گونه به عنوان مدل تحقیقاتی برای دیسکهای بین مهرهای انسان باید با احتیاط صورت گیرد. کلمات کلیدی: خوکچه هندی، دیسک بینمهرهای، ستون فقرات، جوندگان، میکروسیتی

