سرطان کولورکتال[ colorectal] معضلی جهانی است. مقاومت تومور به داروها، چالش اصلی درمان است که با اختلال در سیستم اکسیداتیو/آنتی‌اکسیدانی مرتبط است. نانوذرات اکسید روی سنتز سبز، ZnO    با تاثیر براین سیستم، اثرات ضد توموری اعمال می‌کنند. روش کار: تاثیر نانوذرات اکسید روی سنتز سبز را بر شاخص‌های کلیدی استرس اکسیداتیو و سیستم آنتی‌اکسیدانی شامل مالون دی‌آلدئید (MDA)، سوپراکسید دیسموتاز (SOD) و گلوتاتیون(GSH ) در سلول‌های سرطان کولورکتال HT-29 بررسی شد. نانوذرات اکسید روی به روش سبز با استفاده از عصاره پوست انار سنتز شدند. ترکیبات فعال زیستی عصاره با GC-MS و HPLC شناسایی شدند. نانوذرات سنتز شده با XRD، DLS، UV-Vis، FTIR، پتانسیل زتا و FE-SEM تجزیه و تحلیل شدند. تشکیل نانوذرات با ساختار کریستالی وورتزیت[ wurtzite] شش ضلعی، اندازه نانو و مورفولوژی کروی و شش ضلعی تایید شد. نتایج:نانوذرات اکسید روی سنتز شده به روش سبز با نانوذرات سنتز شده به روش‌های شیمیایی بر روی HT-29 مقایسه شدند. نتایج MTT نشان داد که نانوذرات سبز، اثرات سیتوتوکسیک[ cytotoxic] قوی‌تری اعمال نمودند. مقدار IC50 برای نانوذرات سبز، 80.28 میکروگرم بر میلی‌لیتر تعیین شد. سطوح نشانگرهای استرس اکسیداتیو و مولکول‌های آنتی‌اکسیدان سنجش شد. افزایش MDA و کاهش SOD و GSH را در گروه تیمار شده با نانوذرات سبز دیده شد. نتایج AO/PI و DAPI، القای آپوپتوز را در سلول‌های سرطانی تیمار شده با نانوذرات سبز تایید نمود. نتیجه گیری:نانوذرات اکسید روی سنتز شده به روش سبز با عصاره پوست انار، تاثیردرسیستم اکسیداتیو/آنتی‌اکسیدانی سلول‌های سرطانی،احتمالا پتانسیل بالایی در بهبود درمان سرطان کولورکتال دارند.

 

مطالعه به منظور درک هرچه بهتر ارتباط میان یافته های بالینی ، هیستوپاتولوژیک و بیان پروتئینهای مرتبط با آپوپتوز(BCl-2,P53) در اندومتر سگهای ارجاعی به کلینیکهای سطح شهر کرمانشاه برای جراحی اوریوهیسترکتومی طراحی شده است. مجموع 25 رحم خارج شده به روش جراحی انتخابی، از سگهای ماده بین سنین 2 تا 12 سال، ابتدا مورد بررسی بالینی و هیستوپاتولوژی از جهت وجود هیدرومتر، موکومتر، پایومتر و هیپرپلازی کیستی اندومترقرار گرفته و سپس مارکرهای BCl-2و P53 با تکنیک ایمونوهیستوشیمی در بافت رحم لوکالیزه و ردیابی میشوند. از حیوانات انتخاب شده قبل از عمل جراحی نمونه خون گرفته شده و میزان هورمونهای استرادیول ، پروژسترون و فاکتورهای خونی حیوان ارزیابی میشوند.

مقادیر اندازه‌گیری شده در نمونه‌های پاتولوژیک همچنین با مقادیر اندازه‌گیری شده در نمونه‌های سالم از لحاظ بالینی، هیستولوژی بافت رحم، ایمونوهیستوشیمی مارکرهای مذکور و پارامترهای خونی 5 قلاده سگ که مورد اواریوهیسترکتومی انتخابی قرار می‌گیرند مقایسه خواهند شد.

  

هدف از پژوهش حاضر، افزودن عصاره گلبرگ گل داوودی (CIE) در نانوفیبرهای کربوکسی متیل­سلولز به روش الکتروریسی و طراحی آئروژل­های نشاسته ذرت-کیتوزان (CS-CH) حاوی CIE 6% انکپسوله و نانوذرات مونت موریلونیت (MMT 0.5%) به روش خشک­کردن انجمادی برای پایش تازگی فیله ماهی قزل­آلای رنگین کمان به مدت 6 روز نگهداری در دمای یخچال بود. ضخامت، حلالیت در آب، میزان رطوبت و ظرفیت جذب بخار آب آئروژل­های بر پایه CS-CH به ترتیب cm 39/0-38/0، 80/59%-49/5%، 17/0%-10/0% و 12/4%-24/0% اندازه­گیری شد. رنگ آئروژل­های حساس به pH CS-CH + CIE 6% و CS-CH + CIE 6% + MMT 0.5% در pHهای 4-1، 6-5، 7، 8 و 10-9 به ترتیب قرمز، قرمز مایل به بنفش، آبی، آبی مایل به سبز و قهوه­ای بود. پس از 4 روز نگهداری نمونه­های فیله ماهی قزل­آلای رنگین­کمان، رنگ سفید اولیه آئروژل­های CS-CH + CIE 6% و CS-CH + CIE 6% + MMT 0.5% به آبی تغییر پیدا کرد، در همین زمان، تعداد باکتری­های کل، تعداد باکتری­های سایکروتروف، بازهای فرار کل و pH به ترتیب به log CFU/g 34/7، log CFU/g 89/5، mg N/100 g 59/25 و 12/7 رسید، که نشان می­دهد نمونه­های فیله ماهی قزل­آلای رنگین کمان فاسد شده و برای مصرف انسانی مناسب نیستند.   

کلمات کلیدی: اندیکاتور حساس به pH، الکتروریسی، پایش تازگی

سرطان کولورکتال یکی از جدی‌ترین تهدیدات حوزه سلامت است که درمان‌های فعلی آن با چالش‌هایی مانند عوارض جانبی شدید و مقاومت سلولی روبرو هستند. القای آپوپتوز، به عنوان یک رویکرد نوآورانه برای غلبه بر این موانع مطرح شده است. نانوذرات سنتز شده به روش سبز، به عنوان ابزاری امیدوارکننده در این زمینه مطرح شده‌اند. این نانوذرات می‌توانند با القای آپوپتوز، به طور موثر سلول‌های سرطانی را از بین ببرند و در عین حال عوارض جانبی کمتری داشته باشند.

در مطالعه برون تنی حاضر، با هدف ارزیابی پتانسیل ضدتوموری و القای آپوپتوز، نانوذرات اکسید روی (ZnO   ) به روش سبز با استفاده از عصاره اتانولی پوست انار (Punica granatum) سنتز شدند. ابتدا، با استفاده از تکنیک‌های کروماتوگرافی گازی- طیف‌سنجی جرمی (GC-MS) و کروماتوگرافی مایع با کارایی بالا (HPLC) برای شناسایی ترکیبات زیست فعال موجود در عصاره پوست انار استفاده شد. سپس این نانوذرات، با استفاده از تکنیک‌های از جمله پراش پرتو ایکس (XRD)، پراکندگی دینامیکی نور (DLS)، طیف‌سنجی فرابنفش-مرئی (UV-Vis)، طیف‌سنجی مادون قرمز (FTIR) و میکروسکوپ الکترونی روبشی (FE-SEM) مورد ارزیابی قرار گرفتند (شکل1-1). نتایج حاصل، تایید کننده تشکیل نانوذراتی با ساختار کریستالی وورتزیت شش ضلعی ZnO، اندازه نانومتری و مورفولوژی کروی و شش ضلعی بود(شکل1-2). در ادامه، اثر ضدتوموری و توانایی القای آپوپتوز نانوذرات اکسید روی سنتز شده به روش سبز، در مقایسه با نانوذرات روی سنتز شده با روش‌های شیمیایی، بر روی سلول‌های سرطانی کولورکتال HT-29 مورد بررسی قرار گرفت. نتایج آزمون MTT نشان داد که نانوذرات سنتز شده به روش سبز، اثرات سیتوتوکسیک وابسته به دوز قوی‌تری نسبت به نانوذرات سنتز شده به روش‌های شیمیایی بر روی این سلول‌ها اعمال می‌کنند. مقدار IC50 برای نانوذرات سبز برابر با 80.28 میکروگرم بر میلی‌لیتر تعیین شد، که نشان‌دهنده سمیت سلولی بالاتر این نانوذرات در مقایسه با نانوذرات سنتز شده به روش‌های شیمیایی است. نتایج حاصل از تکنیک‌ رنگ‌آمیزی آکریدین اورنج/پروپیدیوم یدید و DAPI   نشان داد که در سلول‌های سرطانی تیمار شده با نانوذرات اکسید روی سنتز شده به روش سبز، فرایند آپوپتوز به طور قابل توجهی افزایش یافته است. همچنین، آنالیز ایمونوسیتوشیمی (ICC)، بیانگر افزایش معنی‌دار پروتئین p53 و کاهش قابل توجه بیان پروتئین Bcl-2 در این سلول‌ها بود (p ? 0.0001). این یافته‌ها نشان می‌دهند که نانوذرات سبز، در مقایسه با نانوذرات سنتز شده به روش‌های شیمیایی، اثرات سیتوتوکسیک و القای آپوپتوز قوی‌تری بر سلول‌های سرطانی اعمال می‌کنند.

نتایج این مطالعه به وضوح نشان می‌دهد که سنتز سبز نانوذرات اکسید روی با استفاده از عصاره پوست انار(P.G)، پتانسیل بسیار بالاتری نسبت به نانوذرات سنتز شده به روش‌های شیمیایی در القای آپوپتوز سلولی و مهار رشد سلول های توموری دارد. این یافته‌ها، افق‌های تازه‌ای را در حوزه نانوتکنولوژی سرطان گشوده و حاکی از آن است که نانوذرات اکسید روی سنتز شده به روش سبز، می توانند به‌عنوان یک عامل درمانی امیدبخش در درمان سرطان مورد استفاده قرار گیرند.

کلمات کلیدی: آپوپتوز، BCL-2،   p53، سلول سرطانی کولورکتال HT-29، نانوذرات اکسید روی، سنتز سبز، ایمونوسیتوشیمی(ICC).

سرطان کولورکتال (CRC) یکی از شایع‌ترین و مرگبارترین انواع سرطان است. با وجود پیشرفت‌های درمانی، محدودیت‌ها و عوارض جانبی روش‌های درمانی کنونی، ضرورت توسعه رویکردهای جدید و موثرتر را بیش از پیش آشکار ساخته است. در این میان، نانوذرات اکسید روی (ZnO   ) به دلیل خواص ضد توموری قابل توجه و امکان سنتز به روش‌های سازگار با محیط زیست، به عنوان یک گزینه امیدبخش در درمان سرطان مطرح شده‌اند. اگرچه مطالعات متعددی به بررسی اثرات ضد توموری نانوذرات اکسید روی پرداخته‌اند، اما مکانیسم دقیق عمل این نانوذرات و ارتباط آن با تغییرات در بیان نشانگرهای توموری مانند آنتی‌ژن کارسینومبریونیک (CEA) و پروتئین ویروس سارکوم موش کرستن (KRAS) هنوز به طور کامل شناخته نشده است. در این مطالعه، با هدف روشن‌تر نمودن اثرات همزمان نانوذرات اکسید روی سنتز شده به روش سبز بر سلول‌های سرطان کولورکتال HT-29 و تغییرات در بیان این نشانگرهای توموری، تلاش شده است تا گامی در جهت شخصی‌سازی درمان و بهبود نتایج درمانی در بیماران مبتلا به CRC برداشته شود. همچنین، برای ارزیابی نقش روش سنتز در اثربخشی نانوذرات، نتایج حاصل از نانوذرات سنتز شده به روش سبز با نانوذرات سنتز شده به روش شیمیایی مقایسه گردید.نانوذرات روی به روش سبز و با استفاده از عصاره اتانولی پوست انار (Punica granatum) سنتز شدند. ابتدا، با استفاده از تکنیک‌های کروماتوگرافی گازی- طیف‌سنجی جرمی (GC-MS) و کروماتوگرافی مایع با کارایی بالا (HPLC) برای شناسایی ترکیبات زیست فعال موجود در عصاره پوست انار استفاده شد. پس از سنتز، نانوذرات با استفاده از تکنیک‌های از جمله پراش پرتو ایکس (XRD)، پراکندگی دینامیکی نور (DLS)، طیف‌سنجی فرابنفش-مرئی (UV-Vis)، طیف‌سنجی مادون قرمز (FTIR)، پتانسیل زتا و میکروسکوپ الکترونی روبشی (FE-SEM) مورد ارزیابی قرار گرفتند. نتایج حاصل، تایید کننده تشکیل نانوذراتی با ساختار بلوری وورتزیت شش ضلعی، اندازه نانومتری و مورفولوژی کروی و شش ضلعی بود.   در ادامه، اثر ضدتوموری نانوذرات روی سنتز شده به روش سبز، در مقایسه با نانوذرات ZnO سنتز شده به روش‌ شیمیایی، بر روی سلول‌های سرطان کولورکتال مورد ارزیابی قرار گرفت. نتایج آزمون MTT نشان داد که نانوذرات سنتز شده به روش سبز، اثرات سیتوتوکسیک وابسته به دوز قوی‌تری نسبت به نانوذرات روی سنتز شده به روش‌های شیمیایی بر روی سلول‌های سرطان کولورکتال اعمال می‌کنند. مقدار IC50 برای نانوذرات سبز برابر با 80.28 میکروگرم بر میلی‌لیتر تعیین شد. نتایج حاصل از تکنیک‌های رنگ‌آمیزی DAPI و آکریدین اورنج/اتیدیوم بروماید نشان داد که در سلول‌های سرطانی تیمار شده با نانوذرات سنتز شده به روش سبز، فرایند توقف رشد سلول های توموری به طور قابل توجهی افزایش یافته است. همچنین، آنالیز الایزا (ELISA) بیانگر کاهش معنی‌دار در میزان نشانگرهای زیستی تومور CEA و KRAS بود.   

نتایج این پژوهش حاکی از آن است که تلفیق روش‌های نوین درمانی، از جمله بکارگیری نانوذرات اکسید روی سنتز شده به روش سبز با استفاده از عصاره اتانولی پوست انار (P.G)، به همراه ارزیابی دقیق تغییرات چندین بیومارکر توموری، می‌تواند به دستاوردهای قابل توجهی در درمان هدفمند و موثر سرطان کولورکتال منجر شود..

کلمات کلیدی: نانو ذرات اکسید روی، سنتز سبز، سلول سرطان   ,HT-29نشانگرهای زیستی توموری، الایزا، رنگ‌آمیزی DAPI، آکریدین اورنج/اتیدیوم بروماید

سیکلوسپورین یکی از پرکاربردترین داروها­ی سرکوب­گر ایمنی است که باکاهش فعالیت لنفوسیت­های T به پذیرفته شدن عضودریافتی توسط بدن در جراحی پیوند اعضا کمک می­کند. علیرغم مزایای متعدد سیکلوسپورین، این دارو موجب سمیت در ارگان­های مختلف از جمله کلیه می­شود. آلفاپینن یک مونوترپن حلقوی با اثرات آنتی­اکسیدانی قوی می­باشد. هدف از مطالعه حاضر، بررسی اثرات محافظتی احتمالی آلفاپینن بر سمیت کلیوی القاشده با سیکلوسپورین بود. 35 سر موش صحرایی نر نژاد ویستار به 5 گروه   مساوی (7=n) تقسیم شده و به مدت 21 روز متوالی تحت درمان خوراکی بدین­صورت قرار گرفتند: کنترل منفی(سرم فیزیولوژی) ،کنترل مثبت (سرم فیزیولوژی)، کنترل مقایسه­ای (ویتامین سی: 100 میلی­گرم بر کیلوگرم) و دو گروه آزمایشی (آلفا پینن با دوزهای 50 و 100 میلی­گرم بر کیلوگرم). ضمنا در تمامی گروه­ها به­جز کنترل منفی، سیکلوسپورین به­صورت درون­صفاقی (25 میلی­گرم بر کیلوگرم) و در طول 21 روز، تجویز گردید. پس از اتمام مدت درمان، در روز 22م از قلب حیوانات تحت بیهوشی خونگیری شد و سپس با عمیق کردن بیهوشی، حیوانات مورد آسان­کشی قرار گرفته و کلیه­­های آن­ها جهت بررسی هیستوپاتولوژی و ایمونوهیستوشیمی و نیز ارزیابی شاخص­های استرس اکسیداتیو برداشته­شد. نتایج نشان داد که درمان با آلفاپینن موجب کاهش سرمی اوره و کراتینین و نیز بهبود ضایعات هیستوپاتولوژیک ناشی از سیکلوسپورین شد. همچنین یافته­ها حاکی از آن بود که آلفاپینن با کاهش پروتئین p53 و افزایش میزان Bcl2 منجربه تخفیف فرآیند آپوپتوز شده، و نیز با کاهش میزان مالون­دی­آلدئید و افزایش سوپراکسید دیسموتاز و ظرفیت آنتی اکسیدانی تام در بافت کلیه به طور معنی­دار استرس اکسیداتیو ناشی از سیکلوسپورین را مهارکرد. نتایج این مطالعه نشان داد که درمان با آلفاپینن به­صورت قابل مقایسه­ای با ویتامین سی اثر محافظتی معنی­داری در برابر سمیت کلیوی ناشی از سیکلوسپورین داشت که این اثر می­تواند به­دلیل خواص آنتی­اکسیدانی و آنتی­آپوپتوتیک باشد.

  

چکیده

مقدمه و هدف: پوست یکی از اندام­های مهم در آبزیان بخصوص ماهیان استخوانی و دوزیستان محسوب می­شود که به‌واسطه داشتن سلول­ها و ساختارهای اختصاصی، علاوه بر عملکرد بدیهی محافظت در برابر عوامل محیطی، در حفظ و تنظیم تعادل اسمزی، درک حسی و ترشح برخی مواد نقش دارد. وضعیت سلامت پوست و تغییرات ساختاری آن بازتابی از سلامت ماهی و کلیدی در درک روند بیماری­ها و تاثیر تغییرات محیطی بر ماهی خواهد بود. از طرف دیگر پوست ماهی امروزه در صنایع دیگر نظیر پزشکی ، داروسازی ، تغذیه انسان و دام و نیز در تحقیقات سلولی و بافتی دارای کاربرد بوده و مطالعه آن مورد توجه روزافزون قرار گرفته است تا علاوه‌برکاهش هزینه های ناشی از آلودگی محیط با ضایعات صنعت پرورش ماهی، از آن‌ها در زمینه‌های دیگر بهره بری شود. از این رو شناخت پوست ماهی و ساختارهای آن بسیار مورد توجه است. در این مطالعه نیز پوست سیاه ماهی باله‌بلند به‌عنوان یکی از ماهیان بومی غرب کشور توسط میکروسکوپ نوری و همچنین فراساختار سطحی پوست به‌وسیله میکروسکوپ الکترونی روبشی مورد مطالعه و بررسی قرارمی­گیرد.

مواد و روش‌کار:   در مطالعه حاضر، تعداد 5 قطعه سیاه ماهی باله‌بلند از رودخانه سیروان در محل سد داریان صید شده و پس از انتقال به آزمایشگاه بافت‌شناسی از آن‌ها نمونه‌های پوستی 1 سانتیمتر در 1 سانتیمتر از پوست سطوح پشتی و شکمی نواحی قدامی و خلفی گرفته و در ظروف حاوی محلول فیکساتیو غوطه­ور شدند. نمونه­ها پس از فیکس شدن تحت پاساژ بافتی قرار گرفته و مقاطع بافتی از آن‌ها تهیه شد. در ادامه، مقاطع بافتی تحت رنگ‌آمیزی عمومی و رنگ‌آمیزی‌های اختصاصی ماسون‌تری‌کروم ، پریودیک‌اسید‌شیف و آلسین‌بلو قرارگرفته و توسط میکروسکوپ نوری مطالعه شدند و تصاویر لازم   با کمک دوربین دیجیتال ثبت گردید. بخش هیستومتری با کمک نرم افزار Image j   انجام شد و داده‌های حاصل مورد آنالیز آماری قرار گرفتند.   همچنین نمونه‌های بافتی از پوست سطوح پشتی و شکمی ماهی گرفته شد و پس از فیکس شدن و آبگیری به آزمایشگاه میکروسکوپ الکترونی ارسال شد تا نمونه‌ها پردازش و تصاویر الکترونی   از سطح آنها تهیه گردد.

نتایج:   نتایج حاصل نشان داد که از دیدگاه بافت‌شناسی پوست سیاه ماهی باله‌بلند ، شامل سه لایه ساختاری اپیدرم، درم و هیپودرم بود. لایه اپیدرم شامل بافت پوششی مطبق شاخی نشده زنده و فعال متشکل از سلول‌های اپیتلیال در اشکال سه‌گانه استوانه‌ای تا مکعبی بر روی غشای پایه، چندوجهی و سنگفرشی مسطح در سطح اپیدرم بود. بعلاوه، سلول‌های ترشحی جامی و چماقی، مابین سلول‌های اپیتلیال مشاهده شدند. درم در دو لایه سست و متراکم در زیر غشای پایه تا دسته‌های عضلانی گسترده بود و حاوی رگ‌های خونی، سلول‌های رنگ‌دانه‌دار و سلول‌های چربی بود که فلس‌ها را نیز در برمی‌گرفت. از دیدگاه هیستومتری ضخامت اپیدرم پوست سطح شکمی در هر دو ناحیه قدامی و خلفی بیشتر از سطح پشتی و این ضخامت در پوست نواحی خلفی بیشتر از نواحی قدامی بود. در شمارش سلول‌های ترشحی به ترتیب نواحی

پشتی قدامی و شکمی خلفی دارای بیشترین سلول جامی و سلول چماقی بوده و از این نظر با سایر نواحی مورد مطالعه اختلاف معنی دار داشتند. (P<0.05) در مقایسه‌ی دو جمعیت سلولی در هر ناحیه، اختلاف معنی‌دار(P<0.05)   به‌غیراز ناحیه شکمی قدامی در سه ناحیه دیگر دیده شد .

  فلس‌های سیاه ماهی باله‌بلند از نوع سیکلوئید بود که در مطالعه‌ی فراساختاری با استفاده از میکروسکوپ الکترونی، آرایش فلس‌ها در سطح پوست و نیز نواحی خلفی آن‌ها که با اپیدرم پوشیده شده قابل‌مشاهده بود و همچنین الگوهای اثرانگشتی ریزستیغ­های سلول‌های سطحی و منافذ راسی مابین آن‌ها مشاهده شدند. ویژگی‌های ساختاری سطحی فلس‌ها شامل برجستگی‌های مدور و شیارهای عرضی و آرایش آن‌ها در نواحی قدامی، خلفی و جوانب هر فلس مشابه با فلس‌های سیکلوئید در سایر گونه‌های هم‌خانواده بود بااین‌حال غیر مرکزی بودن ناحیه فوکوس و لبه‌های محدب قدامی و خلفی و نیز مرکزی و کوتاه بودن کانال خط جانبی در فلس‌های روی خط جانبی از ویژگی‌های فلس این‌گونه بود.

نتیجه‌گیری: در مجموع، ساختار کلی بافت پوست سیاه ماهی باله‌بلند در سطوح   پشتی و شکمی مشابه   بود . با این حال، ضخامت پوست در سطح شکمی بیشتراز سطح پشتی بود.   همچنین ، از منظر بافت شناسی، هیستوشیمی و فراساختاری   مشابه سایر ماهی­های آب شیرین بود.

کلمات کلیدی: پوست، سیاه ماهی باله‌بلند، بافت‌شناسی، بافت سنجی، فراساختار سطحی

  

سلول های بنیادی اسپرماتوگونی، سلول های بنیادی زایایی هستند که به عنوان پایه و اساس اسپرماتوژنز برای حفظ باروری عمل می­کنند. با این حال مهم است که بتوان این سلول­ها را برای مدت طولانی حفظ کرد و از میزان آسیب­های احتمالی طی فرآیند انجماد جلوگیری نمود. بنابراین این مطالعه با هدف بررسی اثرات محافظتی محیط حاوی سلنیوم بر انجماد سلول های بنیادی انجام شد. بدین منظور؛ با مراجعه به کشتارگاه بیستون کرمانشاه نمونه­های بیضه بزغاله تهیه شد. سپس نمونه­ها به آزمایشگاه منقل شدند و با روش مکانیکی و آنزیمی بافت پارانشیم بیضه حذف و سلول­های بنیادی جداسازی شدند. سپس تیمار به چهار گروه شاهد، سلنیوم با دوز 0،5، 1 و 2 mg/ml به همراه محلول انجماد به مایع سلولی اضافه شد. سپس در محیط DMEM حاوی 1 درصد سرم گوساله جنینی به مدت 72 ساعت در دمای 38   درجه سانتی گراد انکوبه شده و پس از جداسازی سلول های اسپرماتوگونی معلق، درصد حیات سلو ل ها ارزیابی شد. جهت انجماد SSCs، از محیط پایه انجماد به سلنیوم با دوز 0،5، 1 و 2 mg/ml استفاده و سلول ها در دمای   4°c به مدت 2 ساعت و سپس در ⁰C 80-   به مدت 24 ساعت نگهداری و در نهایت به تانک نیتروژن انتقال داده شدند. جهت اندازه گیری سطوح مختلف آنتی اکسیدان­ها (شامل SOD، CAT، MDA، GPx و TAC)، تمامی گروه‌های‌ مورد آزمایش پس از یخ‌گشایی مورد آزمایش و بررسی قرار گرفتند و در آخر اطلاعات به دست آمده تحت آنالیز آماری قرار گرفتند. یافته­های بدست آمده در مطالعه حاضر بیانگر آن بود که تجویز سلنیوم سبب افزایش معنی­دار درصد حیات پس از فرآیند انجماد شد (0،05<p). با بررسی سطوح آنتی اکسیدانی مشخص شد که سلنیوم با خواص آنتی­اکسیدانی خود بر تمامی شاخص­های آنتی اکسیدانی تاثیر می­گذارد و سبب کاهش سطح مالون دی­آلدهید (MDA) (0،05<p)، افزایش ظرفیت آنتی اکسیدانی تام (TAC)، سوپراکسید دیسموتاز (SOD)، گلوتاتیون پراکسیداز (GPX) و کاتالاز (CAT) شد (0،05<p) و بهترین اثربخشی مربوط به دوز 1 mg/ml بود. از این­رو جهت حفاظت و افزایش کیفیت سلول­های بنیادی اسپرماتوگونی طی فرآیند انجماد، استفاده از سلنیوم می­تواند سودمند باشد و استفاده از مکمل سلنیوم توصیه می­گردد

  

چکیده

زمینه و هدف: سرطان یکی از چهار بیماری تهدید‌کننده حیات در انسان است. یکی از روش های رایج درمان انواع سرطان، شیمی‌درمانی می‌باشد. سیس‌پلاتین یکی از داروهای پرکاربرد مورد استفاده در شیمی‌درمانی با مکانیسم‌های اثر متنوع است. یکی از مکانیسم‌های اثر رایج سیس‌پلاتین ، القاء استرس اکسیداتیو، آسیب سلولی و به دنبال آن، شروع فرآیند آپوپتوز در سلول‌های تحت تاثیر این دارو می‌باشد. از آنجا که سیس‌پلاتین تقریبا به صورت غیر انتخابی عمل می‌کند؛ علاوه بر سلول های سرطانی، بر دیگر سلول‌های طبیعی بدن نیز دارای اثرات سوء می‌باشد. سیرینجیک‌اسید یک ترکیب فنولی با خواص درمانی مختلف مثل خاصیت آنتی‌اکسیدانی است. با توجه به این که مطالعات گذشته اثر محافظتی سیرینجیک‌اسید بر استرس اکسیداتیو ناشی از تجویز سیس‌پلاتین را در بافت‌های مختلف نظیر کبد، کلیه و تخمدان به اثبات رسانده‌اند؛ مطالعات اخیر با هدف بررسی اثرات محافظتی سیرینجیک اسید بر آسیب بیضه ناشی از تجویز سیس‌پلاتین در موش صحرایی، انجام شد.

روش کار:   35 سر موش صحرایی نر بالغ (300-270 گرم) نژاد ویستار به 5 گروه 7 تایی تقسیم شدند. 1- گروه دریافت‌کننده سرم فیزیولوژی، 2-گروه دریافت‌کننده سرم فیزیولوژی و سیس‌پلاتین، 3- گروه دریافت‌کننده ویتامین ث با دوز 150 mg/kg و سیس‌پلاتین، 4-گروه دریافت‌کننده سیرینجیک اسید با دوز   50 mg/kgو سیس‌پلاتین، 5- گروه دریافت‌کننده سیرینجیک اسید با دوز 100 mg/kgو سیس‌پلاتین. مدت زمان مطالعه 14 روز بوده و حیوانات سیرینجیک اسید و ویتامین ث را به صورت خوراکی و روزانه و همچنین سیس‌پلاتین را با دوز   7 mg/kgدر روز هشت مطالعه به صورت تزریق داخل صفاقی و تک دوز دریافت کردند. در پایان دوره درمانی، حیوانات پس از وزن‌کشی، آسان‌کشی شدند. پس از اخذ نمونه خون و برداشت بیضه، اندازه و وزن بیضه‌ها ثبت شد. سطوح MDA،SOD   و TAC در بافت بیضه، غلظت تستسترون خون و مقاطع هیستوپاتولوژی بافت بیضه با رنگ‌آمیزی H&E انجام گرفت. داده‌ها با آنالیز واریانس یک‌طرفه و آزمون تعقیبی Tukey تجزیه و تحلیل شدند.

یافته ها: نتایج نشان داد که سطوح بافتی SOD و TAC در گروه سیس‌پلاتین به طور معنی داری کمتر از گروه کنترل منفی بود (P<0.05). افزایش معنی‌داری در این پارامتر ها در گروه های ویتامین ث و سیرنجیک‌اسید با دوز های   50, 100 mg/kg نسبت به گروه سیس‌پلاتین مشاهده گردید (P<0.05). در گروه سیس‌پلاتین افزایش معنی‌داری در میزان MDA نسبت به گروه کنترل منفی وجود داشت (P<0.05). مقدار این فاکتور در گروه های ویتامین ث و سیرینجیک اسید با دوز های 50, 100 mg/kg   نسبت به گروه سیس‌پلاتین کاهش معنی‌داری را نشان داد (P<0.05). همچنین سطح سرمی تستسترون در گروه سیس‌پلاتین به طور معنی‌داری نسبت به گروه کنترل منفی کمتر بود (P<0.05). افزایش معنی‌داری در مقدار این هورمون در گروه های ویتامین ث و سیرینجیک اسید با دوز50, 100 mg/kg   نسبت به گروه سیس‌پلاتین ثبت گردید (P<0.05). با تجویز سیس‌پلاتین وزن و اندازه بیضه به‌طور معنی‌داری نسبت به گروه کنترل منفی، کاهش یافت (P<0.05). در حالی که تجویز ویتامین ث و سیرینجیک اسید با دوز 50, 100 mg/kg توانست به طور معنی‌داری این متغیر‌ها را نسبت به گروه سیس‌پلاتین، افزایش دهد (P<0.05). علاوه بر این، براساس بررسی مقاطع هیستوپاتولوژی بافت بیضه در گروه‌های مختلف، تجویز ویتامین ث و سیرینجیک اسید با دوز 50 میلی گرم بر کیلوگرم توانست میزان سلامت لوله‌های سمینیفر و تراکم سلول های لیدیگ را نسبت به گروه سیس‌پلاتین بهبود بخشد ولی میزان بهبود پارامترهای هیستوپاتولوژی بافت بیضه در گروه دریافت کننده سیرینجیک اسید با دوز   100 mg/kgبیش از دیگر گروه ها نسبت به گروه سیس‌پلاتین مشاهده شد.

نتیجه‌گیری: سیرینجیک اسید احتمالا دارای اثرات محافظتی در برابر آسیب بیضه ناشی از تجویز سیس‌پلاتین است.

کلید‌‌واژه: سیرینجیک اسید، سیس‌پلاتین، بیضه، موش صحرایی، آنتی اکسیدان، شیمی درمانی

  استفاده وسیع از داروهای شیمیدرمانی در درمان انواع سرطانها منجر به ایجاد سمیت در ارگانهای مختلف از جمله کلیه میشود. دوکسوروبیسین از جمله این داروهاست که سمیت کلیوی آن به اثبات رسیدهاست. از آنجایی که سیرینجیک اسید، یک آنتیاکسیدان معروف و از دسته فنولیکاسیدها میباشد، در این مطالعه بر آن شدیم تا اثرات محافظتی احتمالی سیرینجیک اسید بر سمیت کلیوی ناشی از دوکسوروبیسین را مورد بررسی قرار دهیم. در این مطالعه از 35 سر موش صحرایی ویستار نر استفاده خواهد شد. حیوانات به صورت تصادفی به 5 گروه تقسیم شده و به مدت 14 روز بهصورت ذیل تحت تیمار بهروش خوراکی قرار میگیرند: کنترل منفی )سرم فیزیولوژی(، کنترل مثبت )سرم فیزیولوژِی(، کنترل مقایسهای )ویتامین C )و تیمار 1 و 2 )سیرینجیک اسید با دوزهای 50 و 100 میلیگرم بر کیلوگرم(. ضمنا تمامی گروهها بهجز کنترل منفی در روز 11م دوکسوروبیسین درونصفاقی دریافت خواهند کرد. پس از اتمام دوره درمان، حیوانات به مدت 24 ساعت پرهیز غذایی دادهشده و روز 15م آسانکشی شده و از کلیهآنها جهت آزمونهای هیستوپاتولوژی، ایمونوهیستوشیمی )سنجش شاخصهای مربوط به آپوپتوز شامل -3Caspase و 2BCl )و بیوشیمیایی )سنجش شاخصهای استرس اکسیداتیو شامل مالون دی آلدهید، سوپراکسید دیسموتاز و ظرفیت آنتی اکسیدانی تام( نمونهگیری خواهد شد.

  

امروزه گرایش به استفاده از گیاهان دارویی جهت ترمیم زخم­های گوارشی بیشتر شده است. گیاه گلپر به­طورسنتی در درمان مشکلات گوارشی استفاده می­شود. بخش­های مختلف گیاه گلپر حاوی متابولیت­های ثانویه فراوانی نظیر فلاونوئید، آلکالوئید، ... و فورانوکومارین­ها می­باشد. به دلیل ظرفیت آنتی اکسیدانی بالا، اجزای موثره فراوان، و نیز استفاده از این گیاه در طب سنتی جهت رفع مشکلات گوارشی، احتمال اثر بخشی این ترکیب   بر روی محافظت از زخم معده وجود داشته باشد. بنابراین در این مطالعه اثر عصاره هیدرواتانولی گیاه گلپر را بر زخم معده ناشی از اتانول در موش صحرایی مورد بررسی قرار گرفت. در این مطالعه از 49 سر موش صحرایی استفاده شد. حیوانات به صورت تصادفی به 7 گروه   تقسیم شد و به مدت 14 روز به­صورت ذیل تحت تیمار قرار گرفتند: کنترل منفی (سرم فیزیولوژی)، کنترل مثبت (سرم فیزیولوژِی)، کنترل مقایسه­ای (امپرازول)، کنترل آنتی­اکسیدان (ویتامین C) و تیمار 1، 2 و 3 (عصاره گیاه گلپر با دوز­های 50، 100 و 200 میلی گرم بر کیلوگرم).   ضمنا تمامی گروه­ها به­جز کنترل منفی در روز 15م اتانول مطلق دریافت کردند و 4 ساعت بعد آسان­کشی شدند و از معده­آن­ها جهت آزمون­های هیستوپاتولوژی و بیوشیمیایی   نمونه­گیری انجام شد. نتایج نشان داد   که درمان با عصاره گلپر باعث کاهش قابل توجهی در ایجاد زخم معده در مقایسه با گروه کنترل شد که در بین گروه های تیمار شده عصاره با دوز   mg/kg100 بیشترین اثر مهار کنندگی زخم معده را داشت. علاوه بر این، کاهش ناحیه زخم، کاهش نکروز در قسمت یک­سوم قدامی، کاهش یا فقدان ادم زیر­مخاطی و نفوذ سلول­های التهابی و احتقان یا خونریزی خفیف تا متوسط در گروه­های تیمار نسبت به گروه کنترل مشاهده گردید. در بررسی فاکتور های استرس اکسیداتیو درمان با عصاره گلپر موجب افزایش ظرفیت آنتی اکسیدانی تام، کاهش وضعیت اکسیدانی تام و کاهش میزان مالون­دی­آلدئید شد. نتایج این مطالعه نشان داد که درمان با عصاره گلپر بویژه عصاره با دوز   mg/kg100 اثر محافظتی معنی در برابر ایجاد زخم معده دارد. ویژگی اثر محافظتی عصاره گلپر بر روی زخم معده می­تواند بخاطر فعالیت ضد­التهابی، آنتی­اکسیدانی، ضد باکتریایی و تعدیل­کننده سیستم ایمنی باشد.

کلید­واژه: عصاره گلپر، زخم معده، موش صحرایی

انتریت پاروویروس سگ (CPV) یکی از علل مهم مرگ‌ومیر در توله‌سگ‌ها علی‌رغم درمان تهاجمی است. یکی از مکان‌های حمله ویروس، مغز استخوان بوده و باعث تخریب مخزن پیش‌ساز گرانولوسیتی و متعاقب آن ایجاد نوتروپنی و کاهش سطح ایمنی می‌شود. استفاده از سایتوکاین‌های تحریک‌کننده مخزن پیش‌ساز گرانولوسیتی یکی از راه‌های جبران نوتروپنی متعاقب درگیری با پاروویروس است. فیلگراستیم به‌عنوان یکی از مهم‌ترین فاکتورهای تحریک‌کننده کلنی گرانولوسیتی شناخته شده که باعث بلوغ، تکثیر و تمایز نوتروفیل‌ها در مغز استخوان و همچنین افزایش نوتروفیل‌های در گردش می‌گردد. از طرفی در التهابات، تولید ROS افزایش‌یافته و عدم تعادل بین رادیکال‌های آزاد و سیستم آنتی‌اکسیدانی باعث افزایش تولید گیرنده‌های G-CSF می‌شود. انجام مطالعه برای روشن‌تر شدن اثرات استفاده از آن در شرایط بیماری واقعی ضروری به نظر می‌رسید. به همین منظور 20 قلاده سگ مبتلا به انتریت پاروویروسی و نوتروپنی شدید پس از تشخیص اولیه به دو گروه تقسیم شدند. یکی از گروه‌ها (تعداد 10 سگ) تزریق زیر جلدی 10 میکروگرم در کیلوگرم وزن بدن فیلگراستیم هر 24 ساعت داشت و گروه دیگر هم حجم آن آب مقطر به‌صورت زیر جلدی دریافت کردند. در این مطالعه تغییرات تعداد کل لکوسیت‌ها (TLC)، تعداد نوتروفیل‌ها، تغییرات پارامترهای خونی و غلظت آلبومین، کورتیزول و پروتئین واکنشی C   (CRP) به‌عنوان فاکتورهای پیش بینی بقا و نشانگرهای استرس اکسیداتیو که شامل، اندیس استرس اکسیداتیو (OSI)، مالون‌دی آلدهید (MDA) به‌عنوان شاخص پراکسیداسیون چربی، سوپراکسیددیسموتاز و فعالیت آنزیم میلوپراکسیداز در سرم حیوانات موردمطالعه هر 24 ساعت به مدت 5 روز مورد ارزیابی قرار گرفت همچنین بررسی ارتباط بین نشانگرها همچنین اثر آن‌ها بر روی روند درمان بیماران موردمطالعه قرار گرفت.

انتریت پاروویروس سگ (CPV) یکی از علل مهم مرگ‌ومیر در توله‌سگ‌ها علی‌رغم درمان تهاجمی است. یکی از مکان‌های حمله ویروس، مغز استخوان بوده و باعث تخریب مخزن پیش‌ساز گرانولوسیتی و متعاقب آن ایجاد نوتروپنی و کاهش سطح ایمنی می‌شود. استفاده از سایتوکاین‌های تحریک‌کننده مخزن پیش‌ساز گرانولوسیتی یکی از راه‌های جبران نوتروپنی متعاقب درگیری با پاروویروس است. فیلگراستیم به‌عنوان یکی از مهم‌ترین فاکتورهای تحریک‌کننده کلنی گرانولوسیتی شناخته شده که باعث بلوغ، تکثیر و تمایز نوتروفیل‌ها در مغز استخوان و همچنین افزایش نوتروفیل‌های در گردش می‌گردد. از طرفی در التهابات، تولید ROS افزایش‌یافته و عدم تعادل بین رادیکال‌های آزاد و سیستم آنتی‌اکسیدانی باعث افزایش تولید گیرنده‌های G-CSF می‌شود. انجام مطالعه برای روشن‌تر شدن اثرات استفاده از آن در شرایط بیماری واقعی ضروری به نظر می‌رسید. به همین منظور 20 قلاده سگ مبتلا به انتریت پاروویروسی و نوتروپنی شدید پس از تشخیص اولیه به دو گروه تقسیم شدند. یکی از گروه‌ها (تعداد 10 سگ) تزریق زیر جلدی 10 میکروگرم در کیلوگرم وزن بدن فیلگراستیم هر 24 ساعت داشت و گروه دیگر هم حجم آن آب مقطر به‌صورت زیر جلدی دریافت کردند. در این مطالعه تغییرات تعداد کل لکوسیت‌ها (TLC)، تعداد نوتروفیل‌ها، تغییرات پارامترهای خونی و غلظت آلبومین، کورتیزول و پروتئین واکنشی C   (CRP) به‌عنوان فاکتورهای پیش بینی بقا و نشانگرهای استرس اکسیداتیو که شامل، اندیس استرس اکسیداتیو (OSI)، مالون‌دی آلدهید (MDA) به‌عنوان شاخص پراکسیداسیون چربی، سوپراکسیددیسموتاز و فعالیت آنزیم میلوپراکسیداز در سرم حیوانات موردمطالعه هر 24 ساعت به مدت 5 روز مورد ارزیابی قرار گرفت همچنین بررسی ارتباط بین نشانگرها همچنین اثر آن‌ها بر روی روند درمان بیماران موردمطالعه قرار گرفت.

  

هدف از این مطالعه بررسی الگوی تغییرات در سلول­های پوششی واژن و غلظت­های پروژسترون و استروژن سرم در طی چرخ? فحلی و اوایل آبستنی در میش­های سنجابی چند شکم زایش بود. میش­ها (n=20) که در روزهای 45 تا 60 پس از زایش خود قرار داشتند با تجویز داخل عضلانی GnRH (روز صفر)- PGF2?+ hCG (روز 7) و کارگذاری یک دستگاه داخل واژنی آزادکنند? پروژسترون (CIDR) (روزهای 7-0) همزمان­سازی شدند. در روز 7، میش­ها به چهار قوچ بارور معرفی شدند و برای رفتار فحلی تحت نظر قرار گرفتند. به محض مشاهد? نشانی­های فحلی، میش­ها (n=14) بطور تصادفی به گروه­های مطالعه اختصاص داده شدند: 1) گروه آبستن (n=9): به این میش­ها اجاز? جفتگیری داده شد، سپس جدا و در یک مکان جداگانه نگهداری شدند. 2) گروه غیر آبستن (n=5): به این میش­ها اجاز? جفتگیری داده نشد و بلافاصله بعد از این که در فحلی مشاهده شدند از قوچ­ها جدا شدند. از روز نخست بروز نشانی­های فحلی (روز صفر) تا روز 20، نمونه­های مخاطی روزانه از واژن قدامی تمام میش­ها با استفاده از یک سوآب پنبه­ای اخذ گردید و سه اسمیر از هر نمونه تهیه شد. اسمیرها با استفاده از رنگ­آمیزی گیمسا رنگ­آمیزی شدند و زیر میکروسکوپ نوری (عدسی x40) جهت شمارش انواع سلول­ها مورد مطالعه قرار گرفتند. درصد هر نوع سلول به صورت تعداد نوع سلول مربوط? شمارش­شده در 10 میدان میکروسکوپی تقسیم بر تعداد کل تمام انواع سلول­ها محاسبه گردید. نمونه­های خون از ورید وداج تمام دام­ها جهت تعیین تغییرات در غلظت­های سرمی پروژسترون و استروژن در طی 20 روز نخست بعد از شناسایی فحلی در لوله­های پلاستیکی بدون ماد? ضد انعقادی یک روز در میان با شروع از روز صفر اخذ گردیدند و ظرف یک ساعت به آزمایشگاه انتقال داده شدند. سرم بعد از سانتریفیوژ (دور 3000 در دقیقه به مدت 15 دقیقه) جدا و در دمای ^?C 20- تا سنجش هورمونی به روش ELISA ذخیره گردید. تشخیص آبستنی در گروه آبستن 35 روز بعد از جفتگیری با استفاده از سونوگرافی از طریق راست­روده انجام شد و میش­های آبستن (n=5) به عنوان گروه آبستن تعیین شدند، در حالی که میش­هایی که آبستن نبودند، از مطالعه حذف شدند. نتایج هیچ اختلاف معنی­داری را در درصد هر نوع سلول بین دو گروه در مرحله­های استروس و مت­استروس نشان نداد. در این مرحله­ها، بیشترین و کمترین درصد سلول­ها به ترتیب سلول­های سطحی و پارابازال بودند. در دای­استروس، نوتروفیل­ها و سلول­های شاخی­شده به ترتیب در میش­های آبستن و غیر آبستن بیشتر از همه بودند. در این مرحله، درصد سلول­های سطحی یک کاهش قابل توجه را در هر دو گروه آبستن و غیر آبستن نشان داد. تعداد سلول­های بینابینی در گروه غیر آبستن کاهش یافت اما همزمان، این تعداد سلول­ها در گروه آبستن ثابت بود. سلول­های پارابازل کمترین جمعیت سلولی در هر دو گروه بودند. در 4 روز آخر نمونه­گیری، نوتروفیل­ها بیشترین سلول­ها در گروه آبستن بودند، در حالی که سلول­های سطحی در گروه غیر آبستن بیشترین بودند. در این مرحله، نوتروفیل­ها یک کاهش قابل ملاحظه را در گروه غیر آبستن نشان دادند، اما تعداد سلول­های پارابازال و بینابینی بطور قابل توجهی افزایش یافتند. در روز صفر، غلظت­های سرمی پروژسترون در هر دو گروه ng/ml   <1 بودند. این غلظت­ها سپس افزایش پیدا کردند تا به مقادیر حداکثر خود برسند. غلظت­های حداکثر پروژسترون در گروه آبستن تا روز 20 حفظ شد، اما در گروه غیر آبستن، این غلظت­ها از روز 16 شروع به کاهش یافتن کردند و در روز 18 تا 20 به ng/ml <1 رسیدند. بیشترین مقادیر استروژن در هر دو گروه در روز صفر مشاهده شد، سپس به pg/ml <2 رسیدند و در گروه آبستن در این سطح تا پایان دوره باقی ماندند، در حالی که در گروه غیر آبستن، مجدداً به مقادیر حداکثر در روز 18 باز گشتند. در خاتمه، نتایج مطالع? حاضر نشان داد که سلول­شناسی واژنی می­تواند به عنوان یک ابزار سودمند در ارزیابی ویژگی­های هورمونی و فیزیولوژیکی سیستم تولید مثلی میش­ها مورد استفاده قرار گیرد و بنابراین یک درک دقیق­تری از فیزیولوژی چرخ? فحلی و اوایل آبستنی در میش­ها فراهم نماید، که می­تواند جهت بهبود مدیریت تولید مثل مورد استفاده قرار گیرد.

یکی از داروهای مرسوم در شیمی‌درمانی برای بیماران مبتلا به سرطان کولون طی چندین سال گذشته 5-فلورواوراسیل می‌باشد. هدف از انجام این مطالعه ارزیابی آنزیم‌های آنتی‌اکسیدانی و بیان ژن TRPC6 در گلبول‌های قرمز موش‌های صحرایی پس از تجویز 5-فلورواوراسیل می‌باشد تا بتوان روش مناسبی برای کاهش اثرات مضر این دارو بر فاکتورهای خونی پیدا کرد. بدین منظور 24 سر موش صحرایی نر نژاد ویستار با میانگین وزنی 210 گرم در چهار گروه دوز Low، Medium، High و کنترل تقسیم‌بندی شده و داروی 5-FU به ترتیب در گروه‌های تیماری 10، 50 و 100 میلی‌گرم به ازای هرکیلوگرم از وزن بدن و در گروه کنترل به همان اندازه نرمال سالین روزانه یک مرتبه   به صورت داخل صفاقی به آن‌ها تزریق شد. علائم بالینی در طی تحقیق مورد بررسی قرار گرفت و پس از پایان دوره 5 روزه تمامی آن‌ها توزین شده و خون‌گیری از قلب صورت گرفته و سرم و RBC جهت ارزیابی پارامترهای خون‌شناسی، شاخص‌های استرس‌اکسیداتیو و بیان ژن مورد نظر به آزمایشگاه منتقل شدند. آنالیز آماری داده‌ها با استفاده از نرم افزار گراف‌پدپریسم ورژن ? انجام شد. داده های حاصل بصورت میانگین ± انحراف معیار بیان شدند و توسط آزمون آنالیز واریانس یک طرفه مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفتند و برای ارزیابی اختلاف معنی‌دار بین گروه‌ها از آزمون تعقیبی Tukey استفاده شد و سطح معنی‌داری اختلافات (P<0.05) در نظر گرفته شد. نتایج حاصل از این مطالعه نشان داد در دو گروه دوز بالا و متوسط کاهش وزن معنی‌داری وجود دارد. سطح هماتوکریت و RBC به غیر از گروه دوز کم نسبت به گروه شاهد کاهش معنی‌داری داشت. میزان گلبول سفید، نوتروفیل، لنفوسیت و پلاکت افزایش معنی‌داری نسبت به گروه کنترل نشان دادند.تغییرات در سطح هموگلوبین بی‌معنی بود ولی در همه گروه‌های تیماری سطح مالون‌دی‌آلدئید (MDA)، وضعیت تام اکسیدانی (TOS) و اندیس استرس اکسیداتیو (OSI) به جز شاخص استرس‌اکسیداتیو گروه دوز متوسط سرم، نسبت به گروه شاهد افزایش معنی‌داری داشته و ظرفیت آنتی‌اکسیدانی تام (TAC) به غیر از گروه دوز متوسط سرم در بقیه گروه‌ها کاهش معنی‌داری یافت.سطح آنزیم‌های گلوتاتیون پراکسیداز (GPx) و سوپراکسیدادیسموتاز (SOD) در RBC در همه گروهای تیماری کاهش معنی‌داری داشتند.میزان آنزیم نیتریک‌اکساید در نمونه سرمی در دوز متوسط افزایش معنی‌داری داشت و در نمونه RBC در دو دوز پایین و بالا افزایش معنی‌داری نشان داد. هم‌چنین در بررسی بیان ژن TRPC6 میزان بیان این ژن در   دوزهای بالا و متوسط به طور معنی‌داری افزایش یافت. بنابراین می‌توان نتیجه گرفت که تجویز داروی 5-FU در درمان سرطان می‌تواند باعث ایجاد استرس‌اکسیداتیو در گلبول‌قرمز شده و همین استرس‌اکسیداتیو میزان بیان ژن TRPC6 را در غشا اریتروسیت‌ها افزایش داده و در ادامه باعث ایجاد آپوپتوز در آن‌ها شود. بنابراین پیشنهاد می‌شود پزشکان و دامپزشکان در تجویز این

دارو برای بیماران با مشکلات خونی و کم خونی دقت لازم را داشته باشند.  

رفتارهای مرتبط با ترس و انواع مختلف محرکهای ترس آور در سگهای خانگی شهر تهران. یک مطالعه پرسشنامه ای و تجربی