یکی از مشکلات متداول پوست زخم‌های جلدی و مسائل مربوط به ترمیم زخم است. اهمیت ترمیم زخم بـه علـت شـیوع بـالای رویـداد آن در جوامـع انسانی و دامی می‌باشد. مطالعه حاضر با هدف بررسی تاثیر ترکیب سلولز باکتریایی/ اسکولین بر زخم‌های پوستی در مدل حیوانی رت انجام شد. 45 سر موش صحرایی نر از نژاد ویستار تهیه شد و به سه گروه تقسیم شدند (هر گروه 15 موش): گروه کنترل، گروه نانوسلولز باکتریایی و گروه ترکیبی نانوسلولز باکتریایی/اسکولین. دیسک‌های نانوسلولز باکتریایی و نانوسلولز باکتریایی/ اسکولین بر روی زخم ایجاد شده در پشت گردن موش ها قرار گرفتند. در روزهای 7، 14 و 21 پس از شروع آزمایش، در هر نوبت از 5 موش در هرگروه از محل ضایعه فتوگراف‌هایی با دوربین دیجیتال برای ارزیابی مورفومتریک تهیه و نمونه برداری جهت بررسی تعییرات هیستوپاتولوژیک، میزان هیدروکسی پرولین، میزان گلیکوزآمینوگلیکان، پارامترهای اکسیدانی/آنتی اکسیدانی و بیان ژن‌های interleukin-1? (IL-1?)، Transforming growth factor-?1 (TGF-?1)، basic fibroblast growth factor (bFGF) و vascular endothelial growth factor (VEGF) در سطح زخم انجام شد. بر اساس نتایج بدست آمده، زخم پوش نانوسلولز باکتریایی/اسکولین باعث کاهش قابل توجهی در ناحیه زخم در مقایسه با گروه‌های کنترل و نانوسلولز باکتریایی در طی آزمایش شد. علاوه‌بر این، درمان با اسکولین تعداد لنفوسیت ها را نست به گروه کنترل کاهش داد و تعداد فیبروبلاست ها را در مراحل اولیه کاهش و تعدادی فیبروسیت‌ها را در مراحل بعدی بهبود زخم افزایش داد. پارامترهای دیگر مانند ایجاد اپیتلیوم مجدد، نظم بافتی، الیاف کلاژن با بلوغ بشتر و رگ های خونی با اندازه بزرگ، در گروه‌ نانوسلولز باکتریایی/اسکولین در مقایسه با سایر گروه‌ها بهبود مشخصی را نشان دادند. در گروه درمان شده با نانوسلولز باکتریایی/اسکولین در مقایسه با گروه کنترل، میزان ماده خشک، گلیکوزآمینوگلیکان و محتوای هیدروکسی پرولین در مراحل مختلف بهبود زخم به طور قابل توجهی افزایش یافتند. بررسی پارامترهای استرس اکسیداتیو نیز نشان‌دهنده بهبود وضعیت آنتی‌اکسیدانی در بافت زخم در گروه درمان شده با نانوسلولز/اسکولین بود؛ به‌طوری که فعالیت آنزیم‌های گلوتاتیون پراکسیداز و سوپراکسید دیسموتاز افزایش و غلظت مالون دی آلدئید کاهش یافته بود. همچنین، درمان با اسکولین به‌طور قابل توجهی الگوی بیان ژن‌ها را در مراحل مختلف بهبود و تعدیل نمود که از نظر بالینی می‌تواند به تسریع فرآیند بهبودی و کاهش عوارض التهابی منجر شود. نتایج این مطالعه نشان داد که ترکیب نانوسلولز باکتریایی/اسکولین در روند التیم زخم موثر است. خصوصیت این دارو در تسریع روند التیام می‌تواند مربوط به اثر آنها بر عروق خونی، تعدیل سیتوکین های پیش التهابی، بهبود وضعیت آنتی‌اکسیدانی و تولید بیشتر کلاژن و گلیکوزآمینوگلیکان باشد.  

  در دهههای اخیر، مقاومت میکروبی به عنوان یکی از بزرگترین چالشها در حوزه سلامت عمومی شناخته شده است. ظهور و گسترش باکتریهای مقاوم به آنتیبیوتیک، ضرورت پژوهشهای جدید برای کشف ترکیبات ضدمیکروبی موثر را دوچندان کرده است. در این راستا، گیاهان دارویی به دلیل دارا بودن ترکیبات فعال زیستی، از پتانسیل بالایی در تولید داروهای جدید برخوردار هستند. گیاه شاهدانه (.Cannabis sativa L) به عنوان یکی از گیاهان با خواص دارویی متعدد، در این پژوهش مورد توجه قرار گرفته است. این تحقیق با هدف بررسی اثرات ضدمیکروبی عصاره هیدروالکلی و نانوکپسولهای حاوی این عصاره بر روی دو گونه باکتریایی مهم و بیماریزا، یعنی اشریشیا کلی و استرپتوکوکوس آگالاکتیه، طراحی و اجرا شد. روششناسی تحقیق شامل تهیه عصارههای هیدروالکلی از گیاه شاهدانه و سنتز نانوکپسولهای حاوی این عصاره با استفاده از فناوریهای نوین نانوتکنولوژی بود. برای بررسی اثرات ضدمیکروبی، از روشهای استاندارد آزمایشگاهی شامل تعیین حداقل غلظت بازدارنده رشد (MIC) و حداقل غلظت کشنده (MBC) استفاده شد. همچنین خواص فیزیکی و شیمیایی نانوکپسولها به منظور اطمینان از پایداری و کارایی آنها مورد ارزیابی قرار گرفت. نتایج این پژوهش نشان داد که عصاره هیدروالکلی گیاه شاهدانه اثرات ضدمیکروبی قابل توجهی در برابر هر دو گونه باکتریایی هدف دارد. با این حال، نانوکپسولهای حاوی عصاره شاهدانه به دلیل افزایش سطح تماس با باکتریها و بهبود جذب زیستی، اثربخشی به مراتب بیشتری نشان دادند. این نانوکپسولها توانستند با غلظتهای کمتری نسبت به عصاره خالص، رشد و بقای باکتریها را مهار کنند. پژوهش حاضر، اهمیت استفاده از فناوری نانو در بهبود کارایی داروهای گیاهی و توسعه نسل جدیدی از عوامل ضدمیکروبی را برجسته میکند. این دستاورد میتواند به عنوان گامی نوین در مبارزه با مقاومت میکروبی و بهبود درمان عفونتهای ناشی از باکتریهای مقاوم مورد استفاده قرار گیرد.

  ناندرولون یکی از متداولترین استروئیدهای آندروژن آنابولیک است که مورد سوء مصرف قرار میگیرد. مطالعات انجام شده حاکی از ارتباط بین ناندرولون و یادگیری و حافظه میباشد. اثرات ناندرولون بر یادگیری

و حافظه و مکانیسم سلولی آن پیچیده است و نتایج به دست آمده متناقض میباشند. ناندرولون میتواند از مسیر های مختلفی بر یادگیری و حافظه اثر بگذارد؛ از جمله مکانیسمهای ژنومیک و غیر ژنومیک. عملکرد غیر ژنومیک استروئیدی شامل القاء سریع آبشار انتقال سیگنال پیامرسان دوم میشود. این فرآیند میتواند باعث افزایش کلسیم داخل سلولی و فعالسازی پروتئین کیناز ها و فسفاتاز ها شود. کلسینورین یک عنصر سیگنالینگ داخل سلولی است که بهعنوان تعدیلکننده عملکرد یادگیری و حافظه عمل میکند و فعال شدن آن وابسته به غلظت کلسیم میباشد. از طرفی گزارش شده است که استروئیدها فعالیت کلسینورین را تعدیل میکنند. بنابراین هدف از مطالعه حاضر تعیین مکانیسم اثر ناندرولون بر حافظه فضایی و حافظه احترازی غیرفعال و بررسی نقش کلسینورین در اثرات ایجاد شده میباشد. در این مطالعه، 40 سر موش صحرایی نر بالغ به 4 گروه شامل: گروه ح?ل، گروه ناندرولون ) mg/kg5(، گروه ناندرولون ) mg/kg15( و گروه ناندرولون ) mg/kg20( تقسیم میشوند. پس از 4 هفته تزریق ناندرولون، یادگیری و حافظه با استفاده از ماز آبی موریس )MWM( و دستگاه شاتل باکس )Shuttle Box( ارزیابی میشود. در پایان تستهای رفتاری؛ هیپوکامپ حیوانات جهت بررسی میزان بیان پروتئین و فعالیت کلسینورین در سطح Dorsal و Ventral هیپوکامپ خارج میشود. تجزیه و تحلیل دادهها با استفاده از نرمافزار    صورت خواهد گرفت.

  زمینه و هدف:پریتونیت عفونی گربه (FIP) یک بیماری کشنده و التهابی است که توسط ویروس کرونا در گربه ها ایجاد می شود و تاکنون درمان موثری برای آن وجود نداشته است. این بیماری با تغییرات پروتئین های سرم و التهاب سیستمیک همراه است و اغلب به مرگ حیوانات مبتلا منجر می شود. با توجه به اثرات مهارکننده رمدسیویر بر RNAپلیمراز وابسته به RNA ویروسی در سایر بیماری های ویروسی مشابه، هدف این پژوهش ارزیابی اثرات درمانی این دارو بر FIP و بررسی تغییرات پروتئومیک ناشی از درمان بود. روش کار:این مطالعه تجربی بر روی گربه های مبتلا به FIP انجام شد که به صورت تصادفی انتخاب و به مدت چهار هفته تحت درمان با رمدسیویر قرار گرفتند. نمونه های سرم خونی گربه ها به صورت هفتگی جمع آوری و تغییرات پروتئینی آنها با استفاده از تکنیک الکتروفورز سرم مورد ارزیابی قرار گرفت. داده های حاصل از این آزمایشات با روش های آماری تحلیل شده و تغییرات پروتئین های مرتبط با التهاب به طور خاص بررسی شد. نتایج:نتایج نشان داد درمان با رمدسیویر منجر به کاهش قابل توجه غلظت پروتئین های مرتبط با التهاب، از جمله گلوبولین ها، و بهبود شاخص های بیوشیمیایی سرم خون شد. تغییرات پروتئومیک همچنین نشان دهنده بهبود وضعیت سلامت گربه های تحت درمان بود. علاوه بر این، الگوهای تغییرات پروتئین های سرم به عنوان شاخصی موثر برای پیشبینی موفقیت یا شکست درمان شناسایی شد. این شاخص ها میتوانند زمان مناسب برای قطع درمان و جلوگیری از مصرف غیرضروری دارو را تعیین کنند. نتیجه گیری:رمدسیویر می تواند به عنوان یک گزینه درمانی موثر در کاهش التهاب و بهبود وضعیت سلامت گربه های مبتلا به پریتونیت عفونی به کار گرفته شود. یافته های این مطالعه نه تنها در بهبود مدیریت درمانی این بیماری موثر است، بلکه میتواند به کاهش عوارض ناشی از مصرف طولانی مدت دارو و بهینه سازی زمان قطع درمان کمک کند. کلیدواژه ها: پریتونیت عفونی گربه، رمدسیویر، کروناویروس، پروتئومیک، درمان دارویی، الکتروفورز سرم

زمینه و هدف:پریتونیت عفونی گربه (FIP) یک بیماری کشنده و التهابی است که توسط ویروس کرونا در گربه‌ها ایجاد می‌شود و تاکنون درمان موثری برای آن وجود نداشته است. این بیماری با تغییرات پروتئین‌های سرم و التهاب سیستمیک همراه است و اغلب به مرگ حیوانات مبتلا منجر می‌شود. با توجه به اثرات مهارکننده رمدسیویر بر RNAپلیمراز وابسته به RNA ویروسی در سایر بیماری‌های ویروسی مشابه، هدف این پژوهش ارزیابی اثرات درمانی این دارو بر FIP و بررسی تغییرات پروتئومیک ناشی از درمان بود.

روش کار:این مطالعه تجربی بر روی گربه‌های مبتلا به FIP انجام شد که به‌صورت تصادفی انتخاب و به مدت چهار هفته تحت درمان با رمدسیویر قرار گرفتند. نمونه‌های سرم خونی گربه‌ها به‌صورت هفتگی جمع‌آوری و تغییرات پروتئینی آن‌ها با استفاده از تکنیک الکتروفورز سرم مورد ارزیابی قرار گرفت. داده‌های حاصل از این آزمایشات با روش‌های آماری تحلیل شده و تغییرات پروتئین‌های مرتبط با التهاب به‌طور خاص بررسی شد.

نتایج:نتایج نشان داد درمان با رمدسیویر منجر به کاهش قابل‌توجه غلظت پروتئین‌های مرتبط با التهاب، از جمله گلوبولین‌ها، و بهبود شاخص‌های بیوشیمیایی سرم خون شد. تغییرات پروتئومیک همچنین نشان‌دهنده بهبود وضعیت سلامت گربه‌های تحت درمان بود. علاوه بر این، الگوهای تغییرات پروتئین‌های سرم به‌عنوان شاخصی موثر برای پیش‌بینی موفقیت یا شکست درمان شناسایی شد. این شاخص‌ها می‌توانند زمان مناسب برای قطع درمان و جلوگیری از مصرف غیرضروری دارو را تعیین کنند.

نتیجه‌گیری:رمدسیویر می‌تواند به‌عنوان یک گزینه درمانی موثر در کاهش التهاب و بهبود وضعیت سلامت گربه‌های مبتلا به پریتونیت عفونی به‌کار گرفته شود. یافته‌های این مطالعه نه تنها در بهبود مدیریت درمانی این بیماری موثر است، بلکه می‌تواند به کاهش عوارض ناشی از مصرف طولانی‌مدت دارو و بهینه‌سازی زمان قطع درمان کمک کند.

کلیدواژه‌ها:
پریتونیت عفونی گربه، رمدسیویر، کروناویروس، پروتئومیک، درمان دارویی، الکتروفورز سرم

  چکیده: انتریت پارووویروسی یکی از بیماریهای ویروسی شایع و کشنده در سگها است که تشخیص سریع و پیشآگهی دقیق آن میتواند در مدیریت درمانی و کاهش تلفات موثر باشد. در این مطالعه، به بررسی کاربرد قطعات DNA آزاد سلولی در خون سگهای مبتلا به انتریت پارووویروسی پرداخته شده است. cfDNA، که بهطور طبیعی در جریان خون موجود است، از سلولهای مرده و آسیبدیده ناشی میشود و افزایش آن در بیماریهای التهابی و عفونی معمول است. این بیومارکر بهویژه در شرایطی که آسیب شدید بافتی و التهاب وجود دارد، میتواند بهعنوان شاخص حساس برای ارزیابی شدت بیماری و پیشبینی عوارض عمل کند. علاوه بر cfDNA، فریتین و پروتئین واکنشی C نیز از بیومارکرهای التهابی شناختهشده هستند. فریتین که بهعنوان پروتئین ذخیره آهن عمل میکند، در پاسخ به التهاب شدید و عفونتهای سیستمیک سطح بالایی از خود را نشان میدهد. از سوی دیگر، CRP یک پروتئین پلاسمایی است که در پاسخ به التهاب در بدن افزایش مییابد و میتواند در شناسایی عفونتهای فعال و ارزیابی شدت آنها مفید باشد. در این مطالعه، 20 قلاده سگ مبتلا به انتریت پاروویروسی و نوتروپنی شدید پس از تشخیص اولیه و اخذ رضایتنامه از صاحبان وارد مطالعه خواهند شد. درمان روتین و یکسان بر اساس دوز و وزن بدن برای این بیماران در طی پنج روز نمونهبرداری صورت خواهد گرفت. نمونههای خون از هر بیمار درروز اول و قبل از شروع درمان و طی 5 روز اخذ شد تا تغییرات بیومارکرهای مورد نظر و ارتباط آنها با یکدیگر در ارزیابی پاسخ به درمان و پیشآگهی بررسی شود. این مطالعه بهمنظور مقایسه توانایی cfDNA با فریتین و CRP در پیشبینی شدت بیماری و عوارض بالینی در سگهای مبتلا به انتریت پارووویروسی انجام میشود. نتایج این تحقیق میتواند بهعنوان یک ابزار تشخیصی و پیشآگهی موثر در بهبود استراتژیهای درمانی و مراقبتی برای این بیماری کشنده در سگها کاربرد داشته باشد

  

زمینه و هدف: با توجه به چشم‎انداز افزایش مصرف گوشت طیور طی دهه‎های آینده و پیشرفت در فرایند‎های اصلاح ژنتیکی و فناوری تغذیه جوجه‎های گوشتی که منجر به کوتاه شدن طول دوره رشد جوجه‎ها شده است و همچنین به علت محدود بودن منابع کشاورزی برای تامین خوراک جوجه‎ها، اهمیت مرحله جوجه‎ریزی دوچندان شده است. تزریق داخل تخم مرغ یک فناوری نوین است که به‎طور بالقوه می‎تواند کیفیت جوجه‎ریزی و رشد متعاقب جوجه‎های گوشتی را بهبود ببخشد. آآنترتینوئیک اسید، متابولیت فعال ویتامین A، نقش‌های حیاتی در رشد جنینی، تمایز سلولی و تکامل بافت‌ها ایفا می‌کند. این مطالعه با هدف بررسی تاثیر تزریق رتینوئیک اسید بر میزان جوجه درآوری، بیان ژن­های مرتبط با رشد، وضعیت آنزیم­های کبدی و رشد اولیه اندام­های داخلی پس از جوجه درآوری انجام شد.

روش کار: در این تحقیق، 250 عدد تخم مرغ نطفه دار در 5 گروه تقسیم شدند: گروه تزریق رتینوئیک اسید، گروه تزریق   ، گروه تزریق DMSO، گروه ضدعفونی شده با اتانول و گروه کنترل. تزریق در روز 14 انکوباسیون انجام شد و جوجه ها در روز اول هچ برای انجام آزمایشات کشتار شدند و نمونه‎های لازم برای انجام آزمایشات اخذ گردید.

نتایج: نتایج نشان داد که تزریق رتینوئیک اسید تاثیر معنی‌داری بر وزن یا میزان هچ جوجه‌ها نداشته است. در بررسی عملکرد کبد، تغییرات معنی‌داری در سطح آنزیم‌های کبدی مانند GGT، LDH و GOT مشاهده نشد. در تحلیل بیان ژن، افزایش معنی‌داری در بیان ژن GHR در بافت کبد گروه دریافت‌کننده رتینوئیک اسید مشاهده شد. با این حال، هیچ تغییر معنی‌داری در بیان ژن GHR در روده و ژن IGF-1 در بافت‌های کبد و روده مشاهده نشد. نتایج هیستومورفومتریک بافت‌های دئودنوم و کولون نشان داد که تغییرات جزئی در طول پرزها و عمق کریپت‌ها وجود داشت، اما این تغییرات از نظر آماری معنادار نبودند و همچنین تغییری در ساختار طبیعی بافت کبد مشاهده نشد.

نتیجه گیری: در مجموع، نتایج این تحقیق نشان داد که در روز اول هچ، میزان بیان ژن GHR در بافت کبد افزایش یافت که می‌تواند در ادامه زندگی منجر به افزایش رشد و بهبود عملکرد رشد در جوجه‌ها شود. همچنین، رتینوئیک اسید در غلظت مورد استفاده تاثیرات معنی‌داری بر وزن و میزان جوجه درآوری، عملکرد کبد، بیان ژن‌ IGF-1 و یافته‎های هیستومورفومتریک مورد مطالعه نداشته است.

کلیدواژه‎ها: تزریق داخل تخم مرغی، رتینوئیک اسید، جوجه درآوری، رشد، بیان ژن، جوجه گوشتی.

عارضه دررفتگی استخوان کشکک یکی از دلایل اصلی لنگش در سگ بوده و از رایج‌ترین عواملی است که حیوانات خانگی را راهی اتاق عمل می‌کند. در این عارضه، استخوان کشکک از وضعیت طبیعی خود خارج شده و حرکت حیوان، با مشکل مواجه می‌شود‌. هرچند این عارضه در گربه‌ها هم رخ می‌دهد اما بیشتر گزارشات در سگ‌ها و بهخصوص در سگ‌های نژاد کوچک و عروسکی دیده می‌شود. دررفتگی استخوان کشکک در صورتی که رو به وخامت برود، جلوی فعالیت طبیعی سگ‌ها را می‌گیرد و برای آن‌ها و صاحبانشان معضل بزرگی ایجاد می‌کند. آمار فراوانی آن توسط محققان مختلف مورد توجه و بررسی قرار گرفته است. اما به رغم روند رو به رشد نگهداری سگ‌ها طی چند سال اخیر، اطلاعاتی در خصوص بررسی این عارضه در شهر کرمانشاه، طی جستجو در منابع علمی در دسترس، یافت نشده است. بنابراین هدف از این پژوهش بررسی فراوانی و توزیع عارضه در رفتگی استخوان کشکک در سگ‌های ارجاعی به درمانگاههای شهر کرمانشاه میباشد. بدین منظور با مراجعه به درمانگاههای مختلف در سطح شهر کرمانشاه، پرونده‌های معاینات فیزیکی و رادیولوژیکی سگهای مبتلا به دررفتگی استخوان کشکک، از سال 1398 تا کنون بررسی شدند و سوابقی مانند: سن، جنس، نژاد، وزن بدن و درجه در رفتگی یادداشت شد و پس از دسته‌بندی، داده‌ها مورد ارزیابی و تحلیل‌های آماری قرار گرفتند. براساس نتایج ما مشخص گردید که دررفتگی استخوان کشکک در نژاد شیتزو 67/33% و پامرانین 53/26% بیشترین فراوانی را دارد (5P < 0/0)، سگ‌های ماده (48/%74) بیشتر از سگ‌های نر (51/%25) (5P > 0/0) تحت تاثیر قرار می‌گیرند، وضعیت اندام درگیر نیز مشخص کرد که پای چپ (81/40%) بیشتر از پای راست (65/32%) درگیر می‌شود (5P > 0/0)، همچنین مشخص شد که بیشتر سگ‌هایی که وزن و سنی به ترتیب بین 7-3 کیلوگرم (69/84%) و 7-3 سال (59/79%) داشتند درگیر این عارضه شدند (5P < 0/0). در ادامه مشخص گردید که شایعترین درجه دررفتگی درجه 2 (67/33%) بوده است و این عارضه در سگ‌های عقیم شده (42/71%) بیشتر از سگ‌های عقیم نشده (58/28%) مشاهده شده است (5P < 0/0). با توجه به اهمیت رخداد این عارضه در وقوع لنگش در سگ‌ها و نبود اطلاعات کافی در زمینه فراوانی این عارضه، توجه به عوامل موثر بر رخداد آن در کنترل و پیشگیری از عارضه و لنگش اهمیت بالایی دارد. کلمات کلیدی: دررفتگی استخوان کشکک، سگ، وزن بدن، سن، درجه دررفتگی، جنسیت  

چکیده

کلستاز یکی از بیماری های شایع متابولیک است. کلستاز ناشی از نقص عملکرد سلول کبدی و انسداد در مجاری صفراوی است. تجمع اسیدهای صفراوی باعث افزایش در تولید رادیکال‌های آزاد اکسیژن در سلول های کبد و میتوکندری سلول‌ها می‌شود. در نهایت، آسیب کبدی ناشی از کلستاز باعث تخریب ساختار بنیانی واحد عملکردی کبد شده و عملکرد کبد را مختل می کند. اسکولین یک مشتق کومارینی است که دارای اثرات آنتی‌اکسیدانی و ضد التهابی است که می‌تواند در درمان ضایعات کبدی ناشی از کلستاز مفید باشد. جهت ارزیابی اثر اسکولین بر درمان ضایعات کبد، فیبروز کبدی مدل BDL (Bile duct ligation) در 30 سر موش صحرایی ایجاد شد. 10 سر موش صحرایی نیز به عنوان گروه نرمال مورد استفاده قرار گرفتند. حیوانات کلستاتیک به صورت تصادفی به سه گروه تقسیم خواهند شد؛ گروه کنترل کلستاز (بدون درمان)، گروه کلستاز درمان با اسکولین 20 میلی‌گرم/کیلوگرم و گروه کلستاز درمان با اسکولین 40 میلی‌گرم/کیلوگرم. موش‌های گروه درمان، یک هفته پس از القا کولستاز تجربی، به مدت 2 هفته تحت درمان با اسکولین (گاواژ بصورت روزانه) قرار گرفتند. پس ار پایان آزمایش و اخذ خون، حیوانات آسان‌کشی شده و نمونه‌های بافت کبد برای مطالعات هیستوپاتولوژی، مولکولی (بیان ژن‌های interleukin-1? (IL-1?)، Transforming growth factor-?1 (TGF-?1)   و Tumor necrosis factor alpha (TNF-?)) و بیوشیمیایی (اندازه‌گیری هیدروکسی پرولین، پروتئین کربونیله، لیزیل اکسیداز بافتی، ظرفیت تام آنتی کسیدانی، مالون دی آلدئید، سوپراکسید دیسموتاز، میلوپراکسیداز   و گلوتاتیون پراکسیداز) استفاده گردید. نتایج این مطالعه نشان داد که اسکولین می‌تواند سطح آنزیم‌های کبدی را در موش های مبتلا به کلستاز کنترل و مقادیر این آنزیم ها را نسبت به گروه کنترل BDL کاهش دهد. همچنین اسکولین سطح آلبومین و پروتئین تام را در گروه‌های درمانی نسبت به گروه کنترل BDL افزایش داد و باعث کاهش مقدار بیلی‌روبین تام شد. درمان با اسکولین تاثیر قابل توجهی بر کاهش استرس اکسیداتیو داشت، و باعث کاهش غلظت‌ مالون‌دی‌آلدئید و پروتئین کربونیله در گروه‌های درمانی شد. همچنین اسکولین باعث کاهش مقدار هیدروکسی پرولین و گلیکوزآمینوگلیکان‌ها و کاهش بیان ژن‌های IL-1?، TGF-?1 و   TNF-?در بافت کبد موش‌های گروه درمان گردید. در مطالعات هیستوپاتولوژیک نیز اسکولین توانست ساختار بافت کبد را به طور قابل‌ملاحظه‌ایی بهبود دهد و باعث کاهش هیپرپلازی مجرای صفراوی، نکروز پارانشیم کبد و التهاب شود. بنابر این اسکولین دارای این پتانسیل است که به عنوان یک درمان دارویی جهت بهبود کلستاز مورد توجه قرار گیرد و در تحقیقات مشابه، جنبه‌های اثربخشی آن با جزییات یسشتری مورد بررسی قرار گیرد.

کلمات کلیدی: کلستاز، انسداد مجاری صفراوی، فیبروز کبدی، اسکولین

  

مرغ مینا یکی از پرندگانی است که به عنوان پرنده خانگی و زینتی نگهداری می‌شود‌. با توجه به شرایط نگهداری و سیستم گوارشی –کبدی خود پرنده، بیماری کبد چرب و ذخیره آهن از شایع ترین بیماری ها در این گونه از پرندگان است که بیشترین علت ارجاع پرنده به کلینیک می‌باشد. هدف مطالعه حاضر مقایسه نشانگرهای کلینیکال پاتولوژی و رادیولوژی با تاکید بر نشانه های عارضه لیپیدوز کبدی و بیماری ذخیره آهن در مرغان مینا‌ (Acridotheres tristis) ارجاعی به کلینیک‌های دامپزشکی کرمانشاه می‌باشد. در این مطالعه از 30 مرغ مینای ارجاعی به کلینیک های کرمانشاه، پس از گرفتن تاریخچه و معاینه، با اخذ رضایت کتبی از صاحب پرنده، خون‌گیری از ورید بال(Brachial vein)صورت خواهد گرفت، سرم خون پس از جداسازی برای بررسی و ارزیابی پارامترهای بیوشیمیایی همچون سنجش میزان پروتئین کل، آلبومین،تریگلیسیرید، آهن و آنزیم های کبدی در فریزر با دمای منفی 20 درجه سلسیوس نگهداری خواهد شد. همچنین برای ارزیابی پراکسیداسیون چربی در سرم، میزان مالون‌دی‌آلدهید سنجیده خواهد شد. از تمام پرنده‌ها عکس رادیولوژی با حالت گماری در دو وضعیت شکمی پشتی و جانبی تهیه شده و مورد ارزیابی قرار خواهد گرفت. در صورت امکان آزمایش تکمیلی بیوپسی کبدی انجام و با رنگ آمیزی هماتوکسیلین-ائوزین، اسید پریودیک شیفت و ماسون تری کروم انجام خواهد شد. داده های به دست آمده از نتایج آزمایش ها بصورت میانگین و انحراف استاندارد بوده و با استفاده از آزمون t مورد ارزیابی قرار گرفته و همچنین برای بررسی ارتباط نتایج از ضریب همبستگی پیرسون استفاده خواهد شد. 

  

فرآورده­های خام گوشتی نقش بسزایی در انتقال گونه­های مختلف سارکوسیستیس درجهان ایفا می­کنند. همبرگر یکی از فرآورده­های گوشتی است که ممکن است به دو شکل صنعتی در کارخانه­های دارای مجوز یا دست‌ساز تولید و در مغازه­ها عرضه شود.­ این فرآورده معمولا از گوشت گاو تهیه می­شود و می­تواند حامل پاتوژن­های مهمی نظیر تک یاخته سارکوسیستیس باشد. در این پژوهش میزان آلودگی همبرگرهای توزیع شده در کرمانشاه به انگل سارکوسیستیس با استفاده از دو روش هضم پپسین و مولکولی (PCR) مورد بررسی قرار گرفت.

انتریت پاروویروس سگ (CPV) یکی از علل مهم مرگ‌ومیر در توله‌سگ‌ها علی‌رغم درمان تهاجمی است. یکی از مکان‌های حمله ویروس، مغز استخوان بوده و باعث تخریب مخزن پیش‌ساز گرانولوسیتی و متعاقب آن ایجاد نوتروپنی و کاهش سطح ایمنی می‌شود. استفاده از سایتوکاین‌های تحریک‌کننده مخزن پیش‌ساز گرانولوسیتی یکی از راه‌های جبران نوتروپنی متعاقب درگیری با پاروویروس است. فیلگراستیم به‌عنوان یکی از مهم‌ترین فاکتورهای تحریک‌کننده کلنی گرانولوسیتی شناخته شده که باعث بلوغ، تکثیر و تمایز نوتروفیل‌ها در مغز استخوان و همچنین افزایش نوتروفیل‌های در گردش می‌گردد. از طرفی در التهابات، تولید ROS افزایش‌یافته و عدم تعادل بین رادیکال‌های آزاد و سیستم آنتی‌اکسیدانی باعث افزایش تولید گیرنده‌های G-CSF می‌شود. انجام مطالعه برای روشن‌تر شدن اثرات استفاده از آن در شرایط بیماری واقعی ضروری به نظر می‌رسید. به همین منظور 20 قلاده سگ مبتلا به انتریت پاروویروسی و نوتروپنی شدید پس از تشخیص اولیه به دو گروه تقسیم شدند. یکی از گروه‌ها (تعداد 10 سگ) تزریق زیر جلدی 10 میکروگرم در کیلوگرم وزن بدن فیلگراستیم هر 24 ساعت داشت و گروه دیگر هم حجم آن آب مقطر به‌صورت زیر جلدی دریافت کردند. در این مطالعه تغییرات تعداد کل لکوسیت‌ها (TLC)، تعداد نوتروفیل‌ها، تغییرات پارامترهای خونی و غلظت آلبومین، کورتیزول و پروتئین واکنشی C   (CRP) به‌عنوان فاکتورهای پیش بینی بقا و نشانگرهای استرس اکسیداتیو که شامل، اندیس استرس اکسیداتیو (OSI)، مالون‌دی آلدهید (MDA) به‌عنوان شاخص پراکسیداسیون چربی، سوپراکسیددیسموتاز و فعالیت آنزیم میلوپراکسیداز در سرم حیوانات موردمطالعه هر 24 ساعت به مدت 5 روز مورد ارزیابی قرار گرفت همچنین بررسی ارتباط بین نشانگرها همچنین اثر آن‌ها بر روی روند درمان بیماران موردمطالعه قرار گرفت.

انتریت پاروویروس سگ (CPV) یکی از علل مهم مرگ‌ومیر در توله‌سگ‌ها علی‌رغم درمان تهاجمی است. یکی از مکان‌های حمله ویروس، مغز استخوان بوده و باعث تخریب مخزن پیش‌ساز گرانولوسیتی و متعاقب آن ایجاد نوتروپنی و کاهش سطح ایمنی می‌شود. استفاده از سایتوکاین‌های تحریک‌کننده مخزن پیش‌ساز گرانولوسیتی یکی از راه‌های جبران نوتروپنی متعاقب درگیری با پاروویروس است. فیلگراستیم به‌عنوان یکی از مهم‌ترین فاکتورهای تحریک‌کننده کلنی گرانولوسیتی شناخته شده که باعث بلوغ، تکثیر و تمایز نوتروفیل‌ها در مغز استخوان و همچنین افزایش نوتروفیل‌های در گردش می‌گردد. از طرفی در التهابات، تولید ROS افزایش‌یافته و عدم تعادل بین رادیکال‌های آزاد و سیستم آنتی‌اکسیدانی باعث افزایش تولید گیرنده‌های G-CSF می‌شود. انجام مطالعه برای روشن‌تر شدن اثرات استفاده از آن در شرایط بیماری واقعی ضروری به نظر می‌رسید. به همین منظور 20 قلاده سگ مبتلا به انتریت پاروویروسی و نوتروپنی شدید پس از تشخیص اولیه به دو گروه تقسیم شدند. یکی از گروه‌ها (تعداد 10 سگ) تزریق زیر جلدی 10 میکروگرم در کیلوگرم وزن بدن فیلگراستیم هر 24 ساعت داشت و گروه دیگر هم حجم آن آب مقطر به‌صورت زیر جلدی دریافت کردند. در این مطالعه تغییرات تعداد کل لکوسیت‌ها (TLC)، تعداد نوتروفیل‌ها، تغییرات پارامترهای خونی و غلظت آلبومین، کورتیزول و پروتئین واکنشی C   (CRP) به‌عنوان فاکتورهای پیش بینی بقا و نشانگرهای استرس اکسیداتیو که شامل، اندیس استرس اکسیداتیو (OSI)، مالون‌دی آلدهید (MDA) به‌عنوان شاخص پراکسیداسیون چربی، سوپراکسیددیسموتاز و فعالیت آنزیم میلوپراکسیداز در سرم حیوانات موردمطالعه هر 24 ساعت به مدت 5 روز مورد ارزیابی قرار گرفت همچنین بررسی ارتباط بین نشانگرها همچنین اثر آن‌ها بر روی روند درمان بیماران موردمطالعه قرار گرفت.

چکیده

پاروویروس سگ‌سانان یکی از عوامل مهم مرگ و میر توله سگ‌ها خصوصا در سن 6 هفتگی تا 6 ماهگی و با شیوع بالا می‌باشد. این ویروس شایع‌ترین عامل بروز گاستروانتریت هموراژیک در بین جمعیت سگ‌ها است. از زمان ظهور اولیه جهانی پاروویروس سگ‌سانان نوع 2 (CPV-2) در سال 1978، این ویروس دستخوش تکامل و جهش سریع در طی زمانی کوتاه شده است. در نتیجه، CVP-2 اصلی در اوایل دهه 80 میلادی، با سویه‌های تازه پدید آمده به نام های CPV-2a و CPV-2b جایگزین شده است. اخیراً سومین زیرگروه آنتی ژنی، بنام CPV-2c در چندین کشور پدید آمده است. در سال‌های اخیر سویه CPV-2c نیز در ایران گزارش شده است. با توجه به اینکه مطالعه مولکولی بر روی سویه‌های شایع در سطح شهر کرمانشاه   انجام نگرفته است، از این رو در این مطالعه تلاش شد تا سویه‌های شایع ویروس در بین 60 قلاده از سگ‌های ارجاعی به کلینیک‌های دامپزشکی سطح شهر کرمانشاه تعیین شده و علاوه بر آن علائم بالینی و پیش آگهی بیماران بر اساس سویه آلوده کننده مورد بررسی و مقایسه قرار گیرد و همیچنین مطالعه پاتولوژیک بر روی توله‌های تلف شده نیز انجام گرفت تا شدت بیماریزایی سویه‌‌های مختلف این ویروس نیز مقایسه شود. در این مطالعه جهت تعیین سویه‌های پاروویروس سگ‌سانان از روش ARMS-PCR استفاده شد.

بر اساس نتایج حاصل از آزمایش ARMS-PCR از 60 قلاده نمونه برداری شده، 56 نمونه از نظر حضور پاروویروس سگ‌سانان مثبت شدند. 2 قلاده از 56 قلاده (%3) سگ‌های بیمار سویه 2a، 29 قلاده (%52) سویه 2b و 25 قلاده (%45) به سویه 2c آلوده بودند.

  در این مطالعه ارتباط معنی داری بین سویه آلوده کننده و بروز علائم بالینی خاص یافت نشد.اما از سوی دیگر عدم انجام واکسیناسیون و افزایش میزان مرگ و میر مبتلایان به پاروویروس سگ‌سانان ارتباط معنی‌دار مشاهده شد (P<0.05). همچنین مواردی از شکست در واکسیناسیون و ابتلای سگ‌ها به این بیماری با سویه cpv-2c   با سن بالاتر از 1 سال و با واکسیناسیون کامل مشاهده شد.

یافته‌های میکروسکوپیک وجود انتریت فیبرینونکروتیک و میوکاردیت را در حیوانات تلف شده به همراه وجود گنجیدگی‌های داخل هسته‌ای، حضور ویروس در سلول‌های آلوده نشان داد.

نتیجه‌گیری: بر اساس نتایج حاصل شده از این مطالعه سویه CPV-2b به عنوان سویه غالب در گردش در کرمانشاه شناسایی شد. همچنین مشاهده آمار بالای مبتلایان به سویه جدید CPV-2c   بسیار قابل توجه می‌باشد. از این رو نظارت مستمر و تعیین خصوصیات مولکولی ویروس CPV-2 نه تنها برای شناسایی تغییرات احتمالی ژنتیکی و آنتی ژنی که ممکن است با اثربخشی واکسن‌ها تداخل داشته باشد، بلکه برای درک بهتر مکانیسم‌های تکامل CPV-2 و محافظت سگ‌ها در برابر این بیماری کشنده در ایران ضروری است.

  چکیده بیماری هابرونمیازیس در اسب ها توسط گونه های انگل نماتود هابرونما بروز پیدا کرده و توسط ناقلین حشره از جمله مهمترین آنها مگس های موسکا دامستیکا و استوموکسیس کلسیترانس انتقال می یابد. اهمیت بیماری های انتشار یابنده از طریق ناقلین بندپا و کم توجهی مراکز مهم پرورش و نگهداری اسب نسبت به این بیماری و به ویژه اهمیت بهداشتی و اقتصادی آن باعث شد که برآن شویم تا با روش تشخیص قطعی از طریق ردیابی مولکولی این انگل و محاسبه شیوع گونه های آن در مراکز مهم پرورشی و سوارکاری اسب در سطح شهرستان کرمانشاه برآورد قابل استنادی را به دست آوریم. این مطالعه در یک محدوده ی 14 ماهه با تحت نظر گرفتن 41 کانون (باشگاه های سوارکاری، فارم های پرورش و اصطبل های شخصی) و جمعیتی معادل با 385 راس اسب صورت پذیرفت. از میان این جمعیت، با توجه به تاریخچه ی بیماری و چهره ی بالینی هابرونمیازیس چشمی در اسب، تعداد 28 راس اسب مشکوک شناسایی و تحت یک جامعه ی کوچکتر به نام جامعه ی هدف تعریف شده که برای شناسایی انگل اسب های مبتلا با ردیابی ژنوم هابرونما از طریق روش ریل تایم پی سی آر، تحت نمونه برداری از بافت ملتحمه ی درگیر و ناقلین محل زندگی قرار گرفتند. پس از فرآیند تست مولکولی و تحلیل داده ها به روش آماری، 75% از اسب های مشکوک مثبت اعلام شدند که 61.9% آنها را جنس نر و 38.1% را جنس ماده تشکیل می داند. همچنین از لحاظ ارتباط بیماری با سن اسب ها، فصل رخداد بیماری، نژاد و رنگ پوشش بدن، بررسی معناداری صورت گرفت که نشان دهنده ی این بود بخش اعظم مبتلایان در حدود 80.95% از نژاد اسب کرد و 42.85% را اسب هایی با صفت رنگ کرنگ تشکیل می دادند. محدوده سنی زیر 5 سال بیشترین میزان ابتلا را داشته و شیوع بیماری در فصل تابستان و پس از آن در پاییز در اوج خود بوده است. نمونه های ناقلینی که از محل زندگی موارد مشکوک تحت نمونه برداری (جامعه ی هدف) تست شدند بیانگر وجود لارو انگل هابرونما در 92.85% مکان های مشکوک هدف مطالعه بودند که در مکان های اسب های هدف هابرونما مثبت، در 100% مکان ها لاروهابرونما شناسایی شد. از لحاظ تفکیک گونه ای، در بررسی مولکولی کل نمونه های جمعیت هدف هابرونما مثبت، 92.85% گونه ی هابرونما موسکه و 7.15% هابرونما میکروستوما گزارش شد. برنامه های درمان ضد انگلی مدون و اصولی، رعایت بهداشت بستر اصطبل و جلوگیری از مکان های جذب ناقلین بندپا در اسب داری ها و نهایتاً پیشگیری و مدیریت درمانی زخم های ملتحمه ای می تواند به کاهش وقوع بیماری بیانجامد.

  

هدف از این مطالعه بررسی الگوی تغییرات در سلول­های پوششی واژن و غلظت­های پروژسترون و استروژن سرم در طی چرخ? فحلی و اوایل آبستنی در میش­های سنجابی چند شکم زایش بود. میش­ها (n=20) که در روزهای 45 تا 60 پس از زایش خود قرار داشتند با تجویز داخل عضلانی GnRH (روز صفر)- PGF2?+ hCG (روز 7) و کارگذاری یک دستگاه داخل واژنی آزادکنند? پروژسترون (CIDR) (روزهای 7-0) همزمان­سازی شدند. در روز 7، میش­ها به چهار قوچ بارور معرفی شدند و برای رفتار فحلی تحت نظر قرار گرفتند. به محض مشاهد? نشانی­های فحلی، میش­ها (n=14) بطور تصادفی به گروه­های مطالعه اختصاص داده شدند: 1) گروه آبستن (n=9): به این میش­ها اجاز? جفتگیری داده شد، سپس جدا و در یک مکان جداگانه نگهداری شدند. 2) گروه غیر آبستن (n=5): به این میش­ها اجاز? جفتگیری داده نشد و بلافاصله بعد از این که در فحلی مشاهده شدند از قوچ­ها جدا شدند. از روز نخست بروز نشانی­های فحلی (روز صفر) تا روز 20، نمونه­های مخاطی روزانه از واژن قدامی تمام میش­ها با استفاده از یک سوآب پنبه­ای اخذ گردید و سه اسمیر از هر نمونه تهیه شد. اسمیرها با استفاده از رنگ­آمیزی گیمسا رنگ­آمیزی شدند و زیر میکروسکوپ نوری (عدسی x40) جهت شمارش انواع سلول­ها مورد مطالعه قرار گرفتند. درصد هر نوع سلول به صورت تعداد نوع سلول مربوط? شمارش­شده در 10 میدان میکروسکوپی تقسیم بر تعداد کل تمام انواع سلول­ها محاسبه گردید. نمونه­های خون از ورید وداج تمام دام­ها جهت تعیین تغییرات در غلظت­های سرمی پروژسترون و استروژن در طی 20 روز نخست بعد از شناسایی فحلی در لوله­های پلاستیکی بدون ماد? ضد انعقادی یک روز در میان با شروع از روز صفر اخذ گردیدند و ظرف یک ساعت به آزمایشگاه انتقال داده شدند. سرم بعد از سانتریفیوژ (دور 3000 در دقیقه به مدت 15 دقیقه) جدا و در دمای ^?C 20- تا سنجش هورمونی به روش ELISA ذخیره گردید. تشخیص آبستنی در گروه آبستن 35 روز بعد از جفتگیری با استفاده از سونوگرافی از طریق راست­روده انجام شد و میش­های آبستن (n=5) به عنوان گروه آبستن تعیین شدند، در حالی که میش­هایی که آبستن نبودند، از مطالعه حذف شدند. نتایج هیچ اختلاف معنی­داری را در درصد هر نوع سلول بین دو گروه در مرحله­های استروس و مت­استروس نشان نداد. در این مرحله­ها، بیشترین و کمترین درصد سلول­ها به ترتیب سلول­های سطحی و پارابازال بودند. در دای­استروس، نوتروفیل­ها و سلول­های شاخی­شده به ترتیب در میش­های آبستن و غیر آبستن بیشتر از همه بودند. در این مرحله، درصد سلول­های سطحی یک کاهش قابل توجه را در هر دو گروه آبستن و غیر آبستن نشان داد. تعداد سلول­های بینابینی در گروه غیر آبستن کاهش یافت اما همزمان، این تعداد سلول­ها در گروه آبستن ثابت بود. سلول­های پارابازل کمترین جمعیت سلولی در هر دو گروه بودند. در 4 روز آخر نمونه­گیری، نوتروفیل­ها بیشترین سلول­ها در گروه آبستن بودند، در حالی که سلول­های سطحی در گروه غیر آبستن بیشترین بودند. در این مرحله، نوتروفیل­ها یک کاهش قابل ملاحظه را در گروه غیر آبستن نشان دادند، اما تعداد سلول­های پارابازال و بینابینی بطور قابل توجهی افزایش یافتند. در روز صفر، غلظت­های سرمی پروژسترون در هر دو گروه ng/ml   <1 بودند. این غلظت­ها سپس افزایش پیدا کردند تا به مقادیر حداکثر خود برسند. غلظت­های حداکثر پروژسترون در گروه آبستن تا روز 20 حفظ شد، اما در گروه غیر آبستن، این غلظت­ها از روز 16 شروع به کاهش یافتن کردند و در روز 18 تا 20 به ng/ml <1 رسیدند. بیشترین مقادیر استروژن در هر دو گروه در روز صفر مشاهده شد، سپس به pg/ml <2 رسیدند و در گروه آبستن در این سطح تا پایان دوره باقی ماندند، در حالی که در گروه غیر آبستن، مجدداً به مقادیر حداکثر در روز 18 باز گشتند. در خاتمه، نتایج مطالع? حاضر نشان داد که سلول­شناسی واژنی می­تواند به عنوان یک ابزار سودمند در ارزیابی ویژگی­های هورمونی و فیزیولوژیکی سیستم تولید مثلی میش­ها مورد استفاده قرار گیرد و بنابراین یک درک دقیق­تری از فیزیولوژی چرخ? فحلی و اوایل آبستنی در میش­ها فراهم نماید، که می­تواند جهت بهبود مدیریت تولید مثل مورد استفاده قرار گیرد.

یکی از داروهای مرسوم در شیمی‌درمانی برای بیماران مبتلا به سرطان کولون طی چندین سال گذشته 5-فلورواوراسیل می‌باشد. هدف از انجام این مطالعه ارزیابی آنزیم‌های آنتی‌اکسیدانی و بیان ژن TRPC6 در گلبول‌های قرمز موش‌های صحرایی پس از تجویز 5-فلورواوراسیل می‌باشد تا بتوان روش مناسبی برای کاهش اثرات مضر این دارو بر فاکتورهای خونی پیدا کرد. بدین منظور 24 سر موش صحرایی نر نژاد ویستار با میانگین وزنی 210 گرم در چهار گروه دوز Low، Medium، High و کنترل تقسیم‌بندی شده و داروی 5-FU به ترتیب در گروه‌های تیماری 10، 50 و 100 میلی‌گرم به ازای هرکیلوگرم از وزن بدن و در گروه کنترل به همان اندازه نرمال سالین روزانه یک مرتبه   به صورت داخل صفاقی به آن‌ها تزریق شد. علائم بالینی در طی تحقیق مورد بررسی قرار گرفت و پس از پایان دوره 5 روزه تمامی آن‌ها توزین شده و خون‌گیری از قلب صورت گرفته و سرم و RBC جهت ارزیابی پارامترهای خون‌شناسی، شاخص‌های استرس‌اکسیداتیو و بیان ژن مورد نظر به آزمایشگاه منتقل شدند. آنالیز آماری داده‌ها با استفاده از نرم افزار گراف‌پدپریسم ورژن ? انجام شد. داده های حاصل بصورت میانگین ± انحراف معیار بیان شدند و توسط آزمون آنالیز واریانس یک طرفه مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفتند و برای ارزیابی اختلاف معنی‌دار بین گروه‌ها از آزمون تعقیبی Tukey استفاده شد و سطح معنی‌داری اختلافات (P<0.05) در نظر گرفته شد. نتایج حاصل از این مطالعه نشان داد در دو گروه دوز بالا و متوسط کاهش وزن معنی‌داری وجود دارد. سطح هماتوکریت و RBC به غیر از گروه دوز کم نسبت به گروه شاهد کاهش معنی‌داری داشت. میزان گلبول سفید، نوتروفیل، لنفوسیت و پلاکت افزایش معنی‌داری نسبت به گروه کنترل نشان دادند.تغییرات در سطح هموگلوبین بی‌معنی بود ولی در همه گروه‌های تیماری سطح مالون‌دی‌آلدئید (MDA)، وضعیت تام اکسیدانی (TOS) و اندیس استرس اکسیداتیو (OSI) به جز شاخص استرس‌اکسیداتیو گروه دوز متوسط سرم، نسبت به گروه شاهد افزایش معنی‌داری داشته و ظرفیت آنتی‌اکسیدانی تام (TAC) به غیر از گروه دوز متوسط سرم در بقیه گروه‌ها کاهش معنی‌داری یافت.سطح آنزیم‌های گلوتاتیون پراکسیداز (GPx) و سوپراکسیدادیسموتاز (SOD) در RBC در همه گروهای تیماری کاهش معنی‌داری داشتند.میزان آنزیم نیتریک‌اکساید در نمونه سرمی در دوز متوسط افزایش معنی‌داری داشت و در نمونه RBC در دو دوز پایین و بالا افزایش معنی‌داری نشان داد. هم‌چنین در بررسی بیان ژن TRPC6 میزان بیان این ژن در   دوزهای بالا و متوسط به طور معنی‌داری افزایش یافت. بنابراین می‌توان نتیجه گرفت که تجویز داروی 5-FU در درمان سرطان می‌تواند باعث ایجاد استرس‌اکسیداتیو در گلبول‌قرمز شده و همین استرس‌اکسیداتیو میزان بیان ژن TRPC6 را در غشا اریتروسیت‌ها افزایش داده و در ادامه باعث ایجاد آپوپتوز در آن‌ها شود. بنابراین پیشنهاد می‌شود پزشکان و دامپزشکان در تجویز این

دارو برای بیماران با مشکلات خونی و کم خونی دقت لازم را داشته باشند.