زخم به هرگونه آسیب و یا اختلال در ساختار طبیعی پوست گفته می شود که می تواند باعث از بین رفتن اتصال و یکپارچگی بافت بدن شود. به دلیل اهمیت پوست به عنوان یک ارگان حیاتی و نقشی که در جلوگیری از ورود عوامل خارجی و عفونت زا به داخل بدن دارد ، مدیریت و درمان زخم، یک موضوع جدی و مهم در پزشکی نوین است. یکی از رهیافتها در زمینهی مدیریت زخم استفاده از سلولهای بنیادی میباشد. سلولهای بنیادی هم به صورت موضعی و هم به صورت سیستمیک برای درمان زخمهای جلدی مورد استفاده قرار میگیرند. سلولهای بنیادی مزانشیمی مشتق شده از مغز استخوان با داشتن پتانسیل تکثیر و تمایز به عنوان یک کاندید مهم در مطالعات مربوط به مدیریت زخم، بررسی شدهاند. گیاه تشنه داری یکی از گیاهان بومی غرب کشور است که از گذشته توسط مردم محلی برای درمان زخمهای پوستی استفاده شده است این گیاه دارای خواص آنتی اکسیدانی ، ضد میکروبی و تعدیل کنندگی سیستم ایمنی است. در این مطالعه به بررسی اثر تجویز همزمان سلولهای بنیادی مزانشیمی و عصاره گیاه تشنه دارای در ترمیم زخم تجربی پوست در موش آزمایشگاهی بزرگ پرداخته میشود و کیفیت ترمیم زخمها در سطح ماکروسکوپی و میکروسکوپی ارزیابی خواهدشد.

چکیده

سابقه و هدف: زخم به هرگونه آسیب و یا اختلال در ساختار طبیعی پوست گفته می شود. مدیریت و درمان زخم، یک موضوع جدی و مهم در پزشکی نوین است. یکی از رهیافت‌ها در زمینه‌ی مدیریت زخم استفاده از سلول‌های بنیادی میباشد. سلول‌های بنیادی هم به صورت موضعی و هم به صورت سیستمیک برای درمان زخم‌های جلدی مورد استفاده قرار میگیرند. سلول‌های بنیادی مزانشیمی مشتق شده از بند ناف جنین انسان(ژله وارتون) با داشتن پتانسیل تکثیر و تمایز به عنوان یک کاندید مهم در مطالعات مربوط به مدیریت زخم، بررسی شده‌اند. انتقال سلول‌های بنیادی مزانشیمی از طریق تزریق یا تجویز موضعی به طور مستقیم میتواند باعث ایجاد مرگ سریع سلولی شود. از این رو راهبردهای متفاوتی بر اساس استفاده از مواد و داربست‌ها با هدف افزایش چسبندگی، پرولیفراسیون و تمایز سلول‌ها به کار گرفته میشود. یکی از انواع داربست‌های استفاده شده در مهندسی بافت، داربست‌های نانوفیبر الکتروریسی شده هستند.  این مطالعه با هدف بررسی کارایی سلول‌های بنیادی مزانشیمی ژله وارتون بارگذاری شده بر داربست نانوفیبر ساخته شده از پلی لاکتیک اسید / صمغ کتیرا و عصاره پوست انار با روش الکتروریسی ، در ترمیم زخم تجربی در موش بزرگ آزمایشگاهی با کمک بافت شناسی و ایمونوهیستوشیمی انجام شد.

مواد و روش‌کار: پس از تهیه پودر پوست انار، عصاره هیدروالکلی پوست آن به روش خیساندن آماده شد. داربست مورد نظر در این مطالعه با کمک دستگاه الکتروریسی مستقر در آزمایشگاه بهداشت مواد غذایی دانشکده دامپزشکی دانشگاه رازی ساخته شد و عصاره پوست انار در ترکیب داربست با نسبت 25/1% استفاده شد. جهت شناسایی داربست از آزمون FTIR ومیکروسکوپ الکترونی نگاره استفاده شد. بند ناف جنین full term انسان از بیمارستان بیستون به آزمایشگاه کشت سلول منتقل شده و طبق پروتوکل آزمایشگاه مراحل جداسازی، کشت و پاساژ سلولی انجام شد. جهت سنجش سمیت سلولی داربست از آزمون MTT استفاده شد. تعداد 20 سر موش آزمایشگاهی بزرگ نر نژاد ویستار با میانگین سنی دو ماه خریداری و در قفس مخصوص با شرایط محیطی دما 3±22 درجه سانتی‌گراد و سیکل روشنایی(12:12) در خانه حیوانات نگهداری شد و در طول مطالعه، به آب و غذا دسترسی آزاد داشتند. پس از تطابق با شرایط محیطی، موش‌ها با کمک کتامین/زایلازین (ketamine 80 mg/kg & xylazine 10mg/kg) بیهوش شدند. موی سطح پشتی هر موش در محل ایجاد زخم‌ها زده و ضد عفونی شد. در سطح پشتی هر موش، زخم دایرهای به قطر 20 میلیمتر و با ضخامت کامل ایجاد شد و به طور تصادفی به پنج گروه تقسیم شدند. 1)گروه کنترل منفی 2) گروه تیمارشده با 10⁵ سلول 3) گروه تیمارشده با داربست پلی‌لاکتیک‌اسید/صمغ کتیرا 4) گروه تیمار شده با داربست پلی‌لاکتیک اسید/صمغ کتیرا/عصاره انار 5) گروه تیمار شده با داربست پلی‌لاکتیک‌اسید/کتیرا/عصاره انار بارگذاری شده با 10⁵ سلول . طول مدت تیمار 14 روز بود.. درروزهای 4، 7، 10 و 14 با کمک دوربین دیجیتال از محل زخم تصاویری اخذ شد و روند ترمیم زخم از نظر ماکروسکوپی بررسی شد. پس از 2 هفته، موش‌ها آسان کشی شدند و نمونه‌های پوست از ناحیه مورد بررسی اخذ شدند و در محلول فیکساتیو قرار داده شدند. بعد از فیکس شدن بافت ، به روش معمول، مقاطع بافتی از پوست تهیه شد و پس از رنگ آمیزی عمومی و اختصاصی با میکروسکوپ نوری مطالعه و مقایسه شد. همچنین جهت مطالعه ایمونوهیستوشیمیایی نمونه‌‌های بافتی به آزمایشگاه مربوط ارسال شدند و پروتئینهای ویمنتین، CD31وki-67 مورد رنگ آمیزی و مطالعه قرارگرفتند.

یافته‌ها: ماهیت سلول‌های بنیادی مزانشیمی با نتایج فلوسایتومتری و تمایز به رده سلول‌های استخوانی و چربی تایید شدند. ماهیت داربست الکتروریسی شده با آزمون FTIR و تصاویر حاصل از میکروسکوپ الکترونی روبشی تایید شد. نتایج آزمون MTT هیچ سمیت سلولی‌ای را برای داربست نشان نداد. چسبندگی و تکثیر سلول‌ها به داربست نیز با استفاده از تصاویر حاصل از میکروسکوپ الکترونی تایید شد.   بررسی روند ترمیم زخم به صورت ماکروسکوپیک نشان از بهبود موثر در گروه تیمارشده با داربست حاوی عصاره به همراه سلول نسبت به سایر گروه‌های درمانی بود. مطالع? هیستوپاتولوژیک و هیستومورفومتریک نمونه‌های اخذ شده با رنگ‌آمیزی هماتوکسیلین-ائوزین و ماسون‌تری‌کروم نشان داد که گروه‌ درمان شده با داربست حاوی عصاره به همراه سلول‌ ترمیم بهتری در زمینه سنتز مجدد بافت پوششی؛ بافت جوانه گوشتی؛ تجمع کلاژن و   رگزایی مجدد را نشان داده و همچنین میزان التهاب کمتری در مقایسه با سایر گروه‌های درمانی و گروه کنترل حاصل شد. در بررسی ایمونوهیستوشیمی و شمارش سلولی، کاهش بیان پروتئین ویمنتین در سیتوپلاسم سلول‌های فیبروبلاست لایه درم، کاهش بیان مارکر ki-67   در هسته سلول‌های لایه بازال اپیدرم و کاهش بیان مارکر CD31 در غشای سلول‌های اندوتلیال عروقی ناحیه درم مشاهده شد.

یکی از مشکلات متداول پوست زخم‌های جلدی و مسائل مربوط به ترمیم زخم است. اهمیت ترمیم زخم بـه علـت شـیوع بـالای رویـداد آن در جوامـع انسانی و دامی می‌باشد. مطالعه حاضر با هدف بررسی تاثیر ترکیب سلولز باکتریایی/ اسکولین بر زخم‌های پوستی در مدل حیوانی رت انجام شد. 45 سر موش صحرایی نر از نژاد ویستار تهیه شد و به سه گروه تقسیم شدند (هر گروه 15 موش): گروه کنترل، گروه نانوسلولز باکتریایی و گروه ترکیبی نانوسلولز باکتریایی/اسکولین. دیسک‌های نانوسلولز باکتریایی و نانوسلولز باکتریایی/ اسکولین بر روی زخم ایجاد شده در پشت گردن موش ها قرار گرفتند. در روزهای 7، 14 و 21 پس از شروع آزمایش، در هر نوبت از 5 موش در هرگروه از محل ضایعه فتوگراف‌هایی با دوربین دیجیتال برای ارزیابی مورفومتریک تهیه و نمونه برداری جهت بررسی تعییرات هیستوپاتولوژیک، میزان هیدروکسی پرولین، میزان گلیکوزآمینوگلیکان، پارامترهای اکسیدانی/آنتی اکسیدانی و بیان ژن‌های interleukin-1? (IL-1?)، Transforming growth factor-?1 (TGF-?1)، basic fibroblast growth factor (bFGF) و vascular endothelial growth factor (VEGF) در سطح زخم انجام شد. بر اساس نتایج بدست آمده، زخم پوش نانوسلولز باکتریایی/اسکولین باعث کاهش قابل توجهی در ناحیه زخم در مقایسه با گروه‌های کنترل و نانوسلولز باکتریایی در طی آزمایش شد. علاوه‌بر این، درمان با اسکولین تعداد لنفوسیت ها را نست به گروه کنترل کاهش داد و تعداد فیبروبلاست ها را در مراحل اولیه کاهش و تعدادی فیبروسیت‌ها را در مراحل بعدی بهبود زخم افزایش داد. پارامترهای دیگر مانند ایجاد اپیتلیوم مجدد، نظم بافتی، الیاف کلاژن با بلوغ بشتر و رگ های خونی با اندازه بزرگ، در گروه‌ نانوسلولز باکتریایی/اسکولین در مقایسه با سایر گروه‌ها بهبود مشخصی را نشان دادند. در گروه درمان شده با نانوسلولز باکتریایی/اسکولین در مقایسه با گروه کنترل، میزان ماده خشک، گلیکوزآمینوگلیکان و محتوای هیدروکسی پرولین در مراحل مختلف بهبود زخم به طور قابل توجهی افزایش یافتند. بررسی پارامترهای استرس اکسیداتیو نیز نشان‌دهنده بهبود وضعیت آنتی‌اکسیدانی در بافت زخم در گروه درمان شده با نانوسلولز/اسکولین بود؛ به‌طوری که فعالیت آنزیم‌های گلوتاتیون پراکسیداز و سوپراکسید دیسموتاز افزایش و غلظت مالون دی آلدئید کاهش یافته بود. همچنین، درمان با اسکولین به‌طور قابل توجهی الگوی بیان ژن‌ها را در مراحل مختلف بهبود و تعدیل نمود که از نظر بالینی می‌تواند به تسریع فرآیند بهبودی و کاهش عوارض التهابی منجر شود. نتایج این مطالعه نشان داد که ترکیب نانوسلولز باکتریایی/اسکولین در روند التیم زخم موثر است. خصوصیت این دارو در تسریع روند التیام می‌تواند مربوط به اثر آنها بر عروق خونی، تعدیل سیتوکین های پیش التهابی، بهبود وضعیت آنتی‌اکسیدانی و تولید بیشتر کلاژن و گلیکوزآمینوگلیکان باشد.  

چکیده

این مطالعه به بررسی ویژگی‌های مورفولوژیکی، مورفومتریک و هیستومورفومتریک دیسک‌های بین مهره‌ای   سینه‌ای و کمری در خوکچه هندی می‌پردازد. هدف اصلی این تحقیق، ارائه داده‌های پایه برای مطالعات مقایسه‌ای در زمینه دامپزشکی و پزشکی، به ویژه در ارتباط با بیماری‌های کمری شایع است. در این مطالعه، 5 خوکچه هندی مورد بررسی قرار گرفتند و ویژگی‌های مورفولوژیک و مورفومتریک دیسک های بین مهره ای سینه ای و کمری با استفاده از تصاویر میکرو‌سی‌تی و تشریح ماکروسکوپیک اندازه‌گیری شدند و با یکدیگر مورد مقایسه قرار گرفتند.

نتایج نشان داد که 13 دیسک سینه‌ای و 6 دیسک کمری در خوکچه هندی شناسایی قرار دارد. دیسک‌های سینه‌ای از شکل گرد در ناحیه T1-T3 به ساختارهای مثلثی و قلبی شکل در ناحیه T4-T13 تغییر می‌کنند، در حالی که دیسک‌های کمری شکل قلبی ثابت‌تری دارند. نتایج مورفومتریک تفاوت‌های آماری معناداری را نشان داد به‌گونه‌ای که دیسک‌های کمری در پهنای جانبی، پشتی-شکمی و مساحت دیسک، حلقه فیبروزی و هسته‌ پالپی بطور معناداری بزرگ‌تر از دیسک‌های سینه‌ای بودند. به ویژه، افزایش قابل توجهی در پهنای جانبی و مساحت دیسک مهره های L5 و L6 کمری مشاهده شد. دیسک‌های بین‌مهره‌ای سینه ای تغییرات نوسانی در برخی پارامترها مانند ارتفاع پشتی و شکمی نشان دادند. از نظر بافت‌شناسی، هر دو نوع دیسک دارای هسته پالپی، حلقه فیبروزی و صفحات انتهایی سازمان‌یافته بودند. صفحه انتهایی از غضروف هیالین، فیبروغضروف، غضروف کلسیفیه و مراکز استخوان‌سازی ثانویه با کانال‌های عروقی بزرگ و ترابکول‌های استخوانی تشکیل شده بود.

نتایج این مطالعه نشان می‌دهد که اگرچه دیسک‌های بین مهره‌ای سینه‌ای و کمری در خوکچه هندی از نظر بافت‌شناسی ویژگی‌های کلیدی را حفظ کرده‌اند، اما ویژگی‌های مورفولوژیکی و مورفومتریک متمایز آن‌ها نشان دهنده انطباق با نیازهای بیومکانیکی است. با این حال، به دلیل وجود تفاوت‌های اساسی بین انسان و خوکچه هندی، استفاده از این گونه به عنوان مدل تحقیقاتی برای دیسک‌های بین مهره‌ای انسان باید با احتیاط صورت گیرد.

کلمات کلیدی: خوکچه هندی، دیسک بین‌مهره‌ای،

ستون فقرات، جوندگان، میکرو‌سی‌تی  

  

زمینه و هدف: با توجه به چشم‎انداز افزایش مصرف گوشت طیور طی دهه‎های آینده و پیشرفت در فرایند‎های اصلاح ژنتیکی و فناوری تغذیه جوجه‎های گوشتی که منجر به کوتاه شدن طول دوره رشد جوجه‎ها شده است و همچنین به علت محدود بودن منابع کشاورزی برای تامین خوراک جوجه‎ها، اهمیت مرحله جوجه‎ریزی دوچندان شده است. تزریق داخل تخم مرغ یک فناوری نوین است که به‎طور بالقوه می‎تواند کیفیت جوجه‎ریزی و رشد متعاقب جوجه‎های گوشتی را بهبود ببخشد. آآنترتینوئیک اسید، متابولیت فعال ویتامین A، نقش‌های حیاتی در رشد جنینی، تمایز سلولی و تکامل بافت‌ها ایفا می‌کند. این مطالعه با هدف بررسی تاثیر تزریق رتینوئیک اسید بر میزان جوجه درآوری، بیان ژن­های مرتبط با رشد، وضعیت آنزیم­های کبدی و رشد اولیه اندام­های داخلی پس از جوجه درآوری انجام شد.

روش کار: در این تحقیق، 250 عدد تخم مرغ نطفه دار در 5 گروه تقسیم شدند: گروه تزریق رتینوئیک اسید، گروه تزریق   ، گروه تزریق DMSO، گروه ضدعفونی شده با اتانول و گروه کنترل. تزریق در روز 14 انکوباسیون انجام شد و جوجه ها در روز اول هچ برای انجام آزمایشات کشتار شدند و نمونه‎های لازم برای انجام آزمایشات اخذ گردید.

نتایج: نتایج نشان داد که تزریق رتینوئیک اسید تاثیر معنی‌داری بر وزن یا میزان هچ جوجه‌ها نداشته است. در بررسی عملکرد کبد، تغییرات معنی‌داری در سطح آنزیم‌های کبدی مانند GGT، LDH و GOT مشاهده نشد. در تحلیل بیان ژن، افزایش معنی‌داری در بیان ژن GHR در بافت کبد گروه دریافت‌کننده رتینوئیک اسید مشاهده شد. با این حال، هیچ تغییر معنی‌داری در بیان ژن GHR در روده و ژن IGF-1 در بافت‌های کبد و روده مشاهده نشد. نتایج هیستومورفومتریک بافت‌های دئودنوم و کولون نشان داد که تغییرات جزئی در طول پرزها و عمق کریپت‌ها وجود داشت، اما این تغییرات از نظر آماری معنادار نبودند و همچنین تغییری در ساختار طبیعی بافت کبد مشاهده نشد.

نتیجه گیری: در مجموع، نتایج این تحقیق نشان داد که در روز اول هچ، میزان بیان ژن GHR در بافت کبد افزایش یافت که می‌تواند در ادامه زندگی منجر به افزایش رشد و بهبود عملکرد رشد در جوجه‌ها شود. همچنین، رتینوئیک اسید در غلظت مورد استفاده تاثیرات معنی‌داری بر وزن و میزان جوجه درآوری، عملکرد کبد، بیان ژن‌ IGF-1 و یافته‎های هیستومورفومتریک مورد مطالعه نداشته است.

کلیدواژه‎ها: تزریق داخل تخم مرغی، رتینوئیک اسید، جوجه درآوری، رشد، بیان ژن، جوجه گوشتی.

سیکلوسپورین یکی از پرکاربردترین داروها­ی سرکوب­گر ایمنی است که باکاهش فعالیت لنفوسیت­های T به پذیرفته شدن عضودریافتی توسط بدن در جراحی پیوند اعضا کمک می­کند. علیرغم مزایای متعدد سیکلوسپورین، این دارو موجب سمیت در ارگان­های مختلف از جمله کلیه می­شود. آلفاپینن یک مونوترپن حلقوی با اثرات آنتی­اکسیدانی قوی می­باشد. هدف از مطالعه حاضر، بررسی اثرات محافظتی احتمالی آلفاپینن بر سمیت کلیوی القاشده با سیکلوسپورین بود. 35 سر موش صحرایی نر نژاد ویستار به 5 گروه   مساوی (7=n) تقسیم شده و به مدت 21 روز متوالی تحت درمان خوراکی بدین­صورت قرار گرفتند: کنترل منفی(سرم فیزیولوژی) ،کنترل مثبت (سرم فیزیولوژی)، کنترل مقایسه­ای (ویتامین سی: 100 میلی­گرم بر کیلوگرم) و دو گروه آزمایشی (آلفا پینن با دوزهای 50 و 100 میلی­گرم بر کیلوگرم). ضمنا در تمامی گروه­ها به­جز کنترل منفی، سیکلوسپورین به­صورت درون­صفاقی (25 میلی­گرم بر کیلوگرم) و در طول 21 روز، تجویز گردید. پس از اتمام مدت درمان، در روز 22م از قلب حیوانات تحت بیهوشی خونگیری شد و سپس با عمیق کردن بیهوشی، حیوانات مورد آسان­کشی قرار گرفته و کلیه­­های آن­ها جهت بررسی هیستوپاتولوژی و ایمونوهیستوشیمی و نیز ارزیابی شاخص­های استرس اکسیداتیو برداشته­شد. نتایج نشان داد که درمان با آلفاپینن موجب کاهش سرمی اوره و کراتینین و نیز بهبود ضایعات هیستوپاتولوژیک ناشی از سیکلوسپورین شد. همچنین یافته­ها حاکی از آن بود که آلفاپینن با کاهش پروتئین p53 و افزایش میزان Bcl2 منجربه تخفیف فرآیند آپوپتوز شده، و نیز با کاهش میزان مالون­دی­آلدئید و افزایش سوپراکسید دیسموتاز و ظرفیت آنتی اکسیدانی تام در بافت کلیه به طور معنی­دار استرس اکسیداتیو ناشی از سیکلوسپورین را مهارکرد. نتایج این مطالعه نشان داد که درمان با آلفاپینن به­صورت قابل مقایسه­ای با ویتامین سی اثر محافظتی معنی­داری در برابر سمیت کلیوی ناشی از سیکلوسپورین داشت که این اثر می­تواند به­دلیل خواص آنتی­اکسیدانی و آنتی­آپوپتوتیک باشد.

  

چکیده

کلستاز یکی از بیماری های شایع متابولیک است. کلستاز ناشی از نقص عملکرد سلول کبدی و انسداد در مجاری صفراوی است. تجمع اسیدهای صفراوی باعث افزایش در تولید رادیکال‌های آزاد اکسیژن در سلول های کبد و میتوکندری سلول‌ها می‌شود. در نهایت، آسیب کبدی ناشی از کلستاز باعث تخریب ساختار بنیانی واحد عملکردی کبد شده و عملکرد کبد را مختل می کند. اسکولین یک مشتق کومارینی است که دارای اثرات آنتی‌اکسیدانی و ضد التهابی است که می‌تواند در درمان ضایعات کبدی ناشی از کلستاز مفید باشد. جهت ارزیابی اثر اسکولین بر درمان ضایعات کبد، فیبروز کبدی مدل BDL (Bile duct ligation) در 30 سر موش صحرایی ایجاد شد. 10 سر موش صحرایی نیز به عنوان گروه نرمال مورد استفاده قرار گرفتند. حیوانات کلستاتیک به صورت تصادفی به سه گروه تقسیم خواهند شد؛ گروه کنترل کلستاز (بدون درمان)، گروه کلستاز درمان با اسکولین 20 میلی‌گرم/کیلوگرم و گروه کلستاز درمان با اسکولین 40 میلی‌گرم/کیلوگرم. موش‌های گروه درمان، یک هفته پس از القا کولستاز تجربی، به مدت 2 هفته تحت درمان با اسکولین (گاواژ بصورت روزانه) قرار گرفتند. پس ار پایان آزمایش و اخذ خون، حیوانات آسان‌کشی شده و نمونه‌های بافت کبد برای مطالعات هیستوپاتولوژی، مولکولی (بیان ژن‌های interleukin-1? (IL-1?)، Transforming growth factor-?1 (TGF-?1)   و Tumor necrosis factor alpha (TNF-?)) و بیوشیمیایی (اندازه‌گیری هیدروکسی پرولین، پروتئین کربونیله، لیزیل اکسیداز بافتی، ظرفیت تام آنتی کسیدانی، مالون دی آلدئید، سوپراکسید دیسموتاز، میلوپراکسیداز   و گلوتاتیون پراکسیداز) استفاده گردید. نتایج این مطالعه نشان داد که اسکولین می‌تواند سطح آنزیم‌های کبدی را در موش های مبتلا به کلستاز کنترل و مقادیر این آنزیم ها را نسبت به گروه کنترل BDL کاهش دهد. همچنین اسکولین سطح آلبومین و پروتئین تام را در گروه‌های درمانی نسبت به گروه کنترل BDL افزایش داد و باعث کاهش مقدار بیلی‌روبین تام شد. درمان با اسکولین تاثیر قابل توجهی بر کاهش استرس اکسیداتیو داشت، و باعث کاهش غلظت‌ مالون‌دی‌آلدئید و پروتئین کربونیله در گروه‌های درمانی شد. همچنین اسکولین باعث کاهش مقدار هیدروکسی پرولین و گلیکوزآمینوگلیکان‌ها و کاهش بیان ژن‌های IL-1?، TGF-?1 و   TNF-?در بافت کبد موش‌های گروه درمان گردید. در مطالعات هیستوپاتولوژیک نیز اسکولین توانست ساختار بافت کبد را به طور قابل‌ملاحظه‌ایی بهبود دهد و باعث کاهش هیپرپلازی مجرای صفراوی، نکروز پارانشیم کبد و التهاب شود. بنابر این اسکولین دارای این پتانسیل است که به عنوان یک درمان دارویی جهت بهبود کلستاز مورد توجه قرار گیرد و در تحقیقات مشابه، جنبه‌های اثربخشی آن با جزییات یسشتری مورد بررسی قرار گیرد.

کلمات کلیدی: کلستاز، انسداد مجاری صفراوی، فیبروز کبدی، اسکولین

  

مرغ مینا یکی از پرندگانی است که به عنوان پرنده خانگی و زینتی نگهداری می‌شود‌. با توجه به شرایط نگهداری و سیستم گوارشی –کبدی خود پرنده، بیماری کبد چرب و ذخیره آهن از شایع ترین بیماری ها در این گونه از پرندگان است که بیشترین علت ارجاع پرنده به کلینیک می‌باشد. هدف مطالعه حاضر مقایسه نشانگرهای کلینیکال پاتولوژی و رادیولوژی با تاکید بر نشانه های عارضه لیپیدوز کبدی و بیماری ذخیره آهن در مرغان مینا‌ (Acridotheres tristis) ارجاعی به کلینیک‌های دامپزشکی کرمانشاه می‌باشد. در این مطالعه از 30 مرغ مینای ارجاعی به کلینیک های کرمانشاه، پس از گرفتن تاریخچه و معاینه، با اخذ رضایت کتبی از صاحب پرنده، خون‌گیری از ورید بال(Brachial vein)صورت خواهد گرفت، سرم خون پس از جداسازی برای بررسی و ارزیابی پارامترهای بیوشیمیایی همچون سنجش میزان پروتئین کل، آلبومین،تریگلیسیرید، آهن و آنزیم های کبدی در فریزر با دمای منفی 20 درجه سلسیوس نگهداری خواهد شد. همچنین برای ارزیابی پراکسیداسیون چربی در سرم، میزان مالون‌دی‌آلدهید سنجیده خواهد شد. از تمام پرنده‌ها عکس رادیولوژی با حالت گماری در دو وضعیت شکمی پشتی و جانبی تهیه شده و مورد ارزیابی قرار خواهد گرفت. در صورت امکان آزمایش تکمیلی بیوپسی کبدی انجام و با رنگ آمیزی هماتوکسیلین-ائوزین، اسید پریودیک شیفت و ماسون تری کروم انجام خواهد شد. داده های به دست آمده از نتایج آزمایش ها بصورت میانگین و انحراف استاندارد بوده و با استفاده از آزمون t مورد ارزیابی قرار گرفته و همچنین برای بررسی ارتباط نتایج از ضریب همبستگی پیرسون استفاده خواهد شد. 

مقدمه وهدف: آبشش اندامی است که به شدت به انواع برخوردها و تغییرات نامطلوب در محیط های خارجی و داخلی حساس است. از این رو، مطالعه بافت­شناسی آبشش ماهی، فرصتی برای ارزیابی وضعیت سلامت ماهی و همچنین اطلاعاتی در موردخطرات بهداشتی احتمالی ناشی از محیط آنها را فراهم می کند. آبشش ماهی به دلیل جایگاهی که به عنوان یک اندام چند منظوره دارد، همواره محققان را مجذوب خود کرده است. در این مطالعه، آبشش   سیاه ماهی باله بلند به عنوان یکی از ماهیان آب   شیرین   ایران مورد مطالعه میکروسکوپی قرار می­گیرد.

مواد و روش کار: ?  قطعه ماهی   بالغ از رودخانه سیروان در محل سد داریان با کمک تور ماهی‌گیری چتری با قطر منافذ ?در ? صید و در فلاسکهای مخصوص پر از آب ، بلافاصله به آزمایشگاه بافت شناسی دانشکده منتقل شد. سر ماهی ها به شیوه درست از بدن جدا و سرپوش آبشش­ها با دقت جدا شده و آبشش ها خارج شد و در فیکساتیو قرار داده شد.   مورفولوژی آبشش ها با کمک استریومیکروسکوپ بررسی شد و   تصاویر لازم بادوربین دیجیتال اخذ شد.   جهت مطالعه با میکروسکوپ نوری، پس از اطمینان از تثبیت نمونه ها، از بخش میانی کمان اول هر آبشش (? نمونه)، نمونه ای در ابعاد ? میلی متر در ?میلی متر جدا شد و   تحت پاساژ بافتی قرار گرفت.   مقاطع بافتی به روش معمول هیستوتکنیک   تهیه شد. سپس، مقاطع با رنگ آمیزی های عمومی و اختصاصی   رنگ شد. در بخش مطالعه میکروسکوپ الکترونی روبشی نیز، دو نمونه آبشش پس از فیکس شدن به آزمایشگاه مربوط ارسال شد تا طبق پروتکل آزمایشگاه نمونه‌ها پردازش و تصاویر میکروسکوپ الکترونی از سطح نمونه‌ها تهیه شود.

نتایج: در هر طرف سر ماهی ? کمان آبششی در زیر سرپوش آبششی قرار دارد. هر کمان از سه قسمت شامل محور کمان در مرکز ، تیغه­های آبششی در سمت محدب کمان و خار های آبششی در سمت مقعر کمان تشکیل شده بود. مطالعه بافت شناسی نشان داد که محور کمان از غضروف ،   بافت همبند ، چربی و عروق خونی تشکیل شده بود و توسط بافت پوششی مطبق پوشیده شده بود. از سمت محدب کمان، تیغه های اولیه خارج شده بودند که هر کمان متشکل از بافت پوششی مطبق و مرکزی از غضروف، بافت همبند و عروق خونی بود. بافت پوششی تیغه­ها از سلول های تمایز نیافته، سلول های کلرید، سلول های موکوسی و سلول های پوششی کناری تشکیل شده بود. تیغه­های ثانویه عمود بر تیغه­های اولیه قرار داشتند و دارای محوری از بافت همبند حاوی عروق خونی بودند که توسط بافت پوششی متشکل از سلول های پوششی کناری، سلول های پیلار و سلول های تمایز نیافته پوشیده شده بودند. از سمت مقعر کمان، خارهای آبششی خارج شده بودند که برجستگی­­های قله مانندی از بافت پوششی مطبق و بافت همبند بودند. در انتهای خارها، جوانه­های چشایی به صورت برجستگی­های کروی تا بیضی شکلی از سطح بافت پوششی برآمده بودند. سلول­های موکوسی به فراوانی در بافت پوششی خارها قابل مشاهده بودند.   

فراساختار سطحی آبشش شامل تیغه های اولیه­ای بود که   بصورت موازی از محور کمان خارج شده بودند و به طور غالب توسط سلول های پوششی کناری با نمای سطحی اثر انگشت مانند پوشیده شده بودند. منافذ سلول های موکوسی و سلول های کلرید   لابلای سلول های پوششی مشاهده شدند. عمود بر تیغه های اولیه ، تیغه های ثانویه بصورت موازی خارج شده بودند و سطح­شان توسط سلول های پوششی کناری پوشیده شده بود.   در قسمت انتهایی خارهای آبششی

جوانه های چشایی و سلول های موکوسی به وفور دیده شدند  

  نتیجه گیری: ساختار میکروسکوپی آبشش سیاه ماهی باله بلند در سطح بافتی و فراساختاری مشابه آبشش سایر ماهیان استخوانی می باشد.

کلمات کلیدی: آبشش، سیاه ماهی باله بلند، بافت

شناسی ، فراساختار سطحی  

  

چکیده

زمینه و هدف: سرطان یکی از چهار بیماری تهدید‌کننده حیات در انسان است. یکی از روش های رایج درمان انواع سرطان، شیمی‌درمانی می‌باشد. سیس‌پلاتین یکی از داروهای پرکاربرد مورد استفاده در شیمی‌درمانی با مکانیسم‌های اثر متنوع است. یکی از مکانیسم‌های اثر رایج سیس‌پلاتین ، القاء استرس اکسیداتیو، آسیب سلولی و به دنبال آن، شروع فرآیند آپوپتوز در سلول‌های تحت تاثیر این دارو می‌باشد. از آنجا که سیس‌پلاتین تقریبا به صورت غیر انتخابی عمل می‌کند؛ علاوه بر سلول های سرطانی، بر دیگر سلول‌های طبیعی بدن نیز دارای اثرات سوء می‌باشد. سیرینجیک‌اسید یک ترکیب فنولی با خواص درمانی مختلف مثل خاصیت آنتی‌اکسیدانی است. با توجه به این که مطالعات گذشته اثر محافظتی سیرینجیک‌اسید بر استرس اکسیداتیو ناشی از تجویز سیس‌پلاتین را در بافت‌های مختلف نظیر کبد، کلیه و تخمدان به اثبات رسانده‌اند؛ مطالعات اخیر با هدف بررسی اثرات محافظتی سیرینجیک اسید بر آسیب بیضه ناشی از تجویز سیس‌پلاتین در موش صحرایی، انجام شد.

روش کار:   35 سر موش صحرایی نر بالغ (300-270 گرم) نژاد ویستار به 5 گروه 7 تایی تقسیم شدند. 1- گروه دریافت‌کننده سرم فیزیولوژی، 2-گروه دریافت‌کننده سرم فیزیولوژی و سیس‌پلاتین، 3- گروه دریافت‌کننده ویتامین ث با دوز 150 mg/kg و سیس‌پلاتین، 4-گروه دریافت‌کننده سیرینجیک اسید با دوز   50 mg/kgو سیس‌پلاتین، 5- گروه دریافت‌کننده سیرینجیک اسید با دوز 100 mg/kgو سیس‌پلاتین. مدت زمان مطالعه 14 روز بوده و حیوانات سیرینجیک اسید و ویتامین ث را به صورت خوراکی و روزانه و همچنین سیس‌پلاتین را با دوز   7 mg/kgدر روز هشت مطالعه به صورت تزریق داخل صفاقی و تک دوز دریافت کردند. در پایان دوره درمانی، حیوانات پس از وزن‌کشی، آسان‌کشی شدند. پس از اخذ نمونه خون و برداشت بیضه، اندازه و وزن بیضه‌ها ثبت شد. سطوح MDA،SOD   و TAC در بافت بیضه، غلظت تستسترون خون و مقاطع هیستوپاتولوژی بافت بیضه با رنگ‌آمیزی H&E انجام گرفت. داده‌ها با آنالیز واریانس یک‌طرفه و آزمون تعقیبی Tukey تجزیه و تحلیل شدند.

یافته ها: نتایج نشان داد که سطوح بافتی SOD و TAC در گروه سیس‌پلاتین به طور معنی داری کمتر از گروه کنترل منفی بود (P<0.05). افزایش معنی‌داری در این پارامتر ها در گروه های ویتامین ث و سیرنجیک‌اسید با دوز های   50, 100 mg/kg نسبت به گروه سیس‌پلاتین مشاهده گردید (P<0.05). در گروه سیس‌پلاتین افزایش معنی‌داری در میزان MDA نسبت به گروه کنترل منفی وجود داشت (P<0.05). مقدار این فاکتور در گروه های ویتامین ث و سیرینجیک اسید با دوز های 50, 100 mg/kg   نسبت به گروه سیس‌پلاتین کاهش معنی‌داری را نشان داد (P<0.05). همچنین سطح سرمی تستسترون در گروه سیس‌پلاتین به طور معنی‌داری نسبت به گروه کنترل منفی کمتر بود (P<0.05). افزایش معنی‌داری در مقدار این هورمون در گروه های ویتامین ث و سیرینجیک اسید با دوز50, 100 mg/kg   نسبت به گروه سیس‌پلاتین ثبت گردید (P<0.05). با تجویز سیس‌پلاتین وزن و اندازه بیضه به‌طور معنی‌داری نسبت به گروه کنترل منفی، کاهش یافت (P<0.05). در حالی که تجویز ویتامین ث و سیرینجیک اسید با دوز 50, 100 mg/kg توانست به طور معنی‌داری این متغیر‌ها را نسبت به گروه سیس‌پلاتین، افزایش دهد (P<0.05). علاوه بر این، براساس بررسی مقاطع هیستوپاتولوژی بافت بیضه در گروه‌های مختلف، تجویز ویتامین ث و سیرینجیک اسید با دوز 50 میلی گرم بر کیلوگرم توانست میزان سلامت لوله‌های سمینیفر و تراکم سلول های لیدیگ را نسبت به گروه سیس‌پلاتین بهبود بخشد ولی میزان بهبود پارامترهای هیستوپاتولوژی بافت بیضه در گروه دریافت کننده سیرینجیک اسید با دوز   100 mg/kgبیش از دیگر گروه ها نسبت به گروه سیس‌پلاتین مشاهده شد.

نتیجه‌گیری: سیرینجیک اسید احتمالا دارای اثرات محافظتی در برابر آسیب بیضه ناشی از تجویز سیس‌پلاتین است.

کلید‌‌واژه: سیرینجیک اسید، سیس‌پلاتین، بیضه، موش صحرایی، آنتی اکسیدان، شیمی درمانی

  استفاده وسیع از داروهای شیمیدرمانی در درمان انواع سرطانها منجر به ایجاد سمیت در ارگانهای مختلف از جمله کلیه میشود. دوکسوروبیسین از جمله این داروهاست که سمیت کلیوی آن به اثبات رسیدهاست. از آنجایی که سیرینجیک اسید، یک آنتیاکسیدان معروف و از دسته فنولیکاسیدها میباشد، در این مطالعه بر آن شدیم تا اثرات محافظتی احتمالی سیرینجیک اسید بر سمیت کلیوی ناشی از دوکسوروبیسین را مورد بررسی قرار دهیم. در این مطالعه از 35 سر موش صحرایی ویستار نر استفاده خواهد شد. حیوانات به صورت تصادفی به 5 گروه تقسیم شده و به مدت 14 روز بهصورت ذیل تحت تیمار بهروش خوراکی قرار میگیرند: کنترل منفی )سرم فیزیولوژی(، کنترل مثبت )سرم فیزیولوژِی(، کنترل مقایسهای )ویتامین C )و تیمار 1 و 2 )سیرینجیک اسید با دوزهای 50 و 100 میلیگرم بر کیلوگرم(. ضمنا تمامی گروهها بهجز کنترل منفی در روز 11م دوکسوروبیسین درونصفاقی دریافت خواهند کرد. پس از اتمام دوره درمان، حیوانات به مدت 24 ساعت پرهیز غذایی دادهشده و روز 15م آسانکشی شده و از کلیهآنها جهت آزمونهای هیستوپاتولوژی، ایمونوهیستوشیمی )سنجش شاخصهای مربوط به آپوپتوز شامل -3Caspase و 2BCl )و بیوشیمیایی )سنجش شاخصهای استرس اکسیداتیو شامل مالون دی آلدهید، سوپراکسید دیسموتاز و ظرفیت آنتی اکسیدانی تام( نمونهگیری خواهد شد.

  سلول

های بنیادی اسپرماتوگونی(SSCs) سلول های بنیادی بالغی هستندکه توانایی خودنوسازی، تمایز و انتقال ژنتیک به نسل بعدی را دارند. به علت اهمیت این سلول­ها، مطالعات اخیر پزشکی و بیولوژی بر روی فرآیند جداسازی، خالص سازی، تشخیص، کشت و نگهداری آنها متمرکز شده است. برای حفظ طولانی مدت ذخایر سلولی، انجماد روشی انتخابی می باشد. با وجود اینکه انجماد امکان حفظ ذخایر سلولی را ایجاد می کند، اما باعث ایجاد استرس اکسیداتیو در سلول ها می شود. کورکومین ماده موثره گیاه زرد جوبه است که با خاصیت آنتی اکسیدانی خود از تولید رادیکال های آزاد و ایجاد آسیب به سلول جلوگیری می کند. جهت حفظ ذخایر سلول های اسپرماتوگونی،   بهبود محیط انجماد ضروری می باشد. هدف کار، بررسی تاثیر کورکومین بر زنده مانی و کیفیت سلول های بنیادی منجمد شده ی بیضه ی پس از ذوب جهت بهبود محیط انجماد در بز می باشد.

  

سلول های بنیادی اسپرماتوگونی (SSCs) به عنوان یک سلول بنیادی بالغ قابلیت خودنوسازی ، تمایز و انتقال ژنتیک به نسل بعدی را دارا هستند. به همین دلیل فرآیند جداسازی، خالص سازی، تشخیص، کشت و نگهداری آن موضوع اصلی تحقیقات اخیر در علم بیولوژی و پزشکی بوده است. انجماد سلول ها، روشی انتخابی جهت حفظ طولانی مدت ذخایر سلولی است. اما انجماد موجب القای آسیب اکسیداتیو به سلول ها می شود.کوئرستین یک فلاونوئید گیاهی و آنتی اکسیدانتی است که از تولید رادیکال های آزاد و آسیب به DNA جلوگیری می کنند. با توجه به ضرورت بهبود محبط انجماد ، جهت حفظ دخایر سلول های اسپرماتوگونی، هدف ما، بررسی تاثیر کوئرستین بر روی زنده مانی و کیفیت سلول های بنیادی منجمد شده ی بیضه ی پس از ذوب جهت بهبود محیط انجماد در بز می باشد. در این آزمایش 10 گرم از بافت بیضه جمع آوری شده در محیط کشت DMEM به قطعات کوچک تقسیم خواهند شد، پس از مراحل هضم آنزیمی و سانترفیوژ، سوسپانسیون سلولی از فیلتر نایلونی عبور داده می شوند. سپس در محیط DMEM حاوی 1 درصد سرم گوساله جنینی به مدت 72 ساعت در دمای 38   درجه سانتی گراد انکوبه می شوند و پس از جداسازی سلول های اسپرماتوگونی معلق، درصد حیات سلو ل ها ارزیابی می شوند. جهت انجماد SSCs، از محیط پایه انجماد به همراه کوئرستین ( 5 ، 25 و 50 میکرومولار) استفاده و سلول ها در دمای   4°c به مدت 2 ساعت و سپس در ⁰C 80-   به مدت 24 ساعت نگهداری و در نهایت به تانک نیتروژن انتقال داده می شوند. پس از ذوب سلول ها درصد حیات در گروه های آزمایشی ارزیابی می شوند.

  

امروزه گرایش به استفاده از گیاهان دارویی جهت ترمیم زخم­های گوارشی بیشتر شده است. گیاه گلپر به­طورسنتی در درمان مشکلات گوارشی استفاده می­شود. بخش­های مختلف گیاه گلپر حاوی متابولیت­های ثانویه فراوانی نظیر فلاونوئید، آلکالوئید، ... و فورانوکومارین­ها می­باشد. به دلیل ظرفیت آنتی اکسیدانی بالا، اجزای موثره فراوان، و نیز استفاده از این گیاه در طب سنتی جهت رفع مشکلات گوارشی، احتمال اثر بخشی این ترکیب   بر روی محافظت از زخم معده وجود داشته باشد. بنابراین در این مطالعه اثر عصاره هیدرواتانولی گیاه گلپر را بر زخم معده ناشی از اتانول در موش صحرایی مورد بررسی قرار گرفت. در این مطالعه از 49 سر موش صحرایی استفاده شد. حیوانات به صورت تصادفی به 7 گروه   تقسیم شد و به مدت 14 روز به­صورت ذیل تحت تیمار قرار گرفتند: کنترل منفی (سرم فیزیولوژی)، کنترل مثبت (سرم فیزیولوژِی)، کنترل مقایسه­ای (امپرازول)، کنترل آنتی­اکسیدان (ویتامین C) و تیمار 1، 2 و 3 (عصاره گیاه گلپر با دوز­های 50، 100 و 200 میلی گرم بر کیلوگرم).   ضمنا تمامی گروه­ها به­جز کنترل منفی در روز 15م اتانول مطلق دریافت کردند و 4 ساعت بعد آسان­کشی شدند و از معده­آن­ها جهت آزمون­های هیستوپاتولوژی و بیوشیمیایی   نمونه­گیری انجام شد. نتایج نشان داد   که درمان با عصاره گلپر باعث کاهش قابل توجهی در ایجاد زخم معده در مقایسه با گروه کنترل شد که در بین گروه های تیمار شده عصاره با دوز   mg/kg100 بیشترین اثر مهار کنندگی زخم معده را داشت. علاوه بر این، کاهش ناحیه زخم، کاهش نکروز در قسمت یک­سوم قدامی، کاهش یا فقدان ادم زیر­مخاطی و نفوذ سلول­های التهابی و احتقان یا خونریزی خفیف تا متوسط در گروه­های تیمار نسبت به گروه کنترل مشاهده گردید. در بررسی فاکتور های استرس اکسیداتیو درمان با عصاره گلپر موجب افزایش ظرفیت آنتی اکسیدانی تام، کاهش وضعیت اکسیدانی تام و کاهش میزان مالون­دی­آلدئید شد. نتایج این مطالعه نشان داد که درمان با عصاره گلپر بویژه عصاره با دوز   mg/kg100 اثر محافظتی معنی در برابر ایجاد زخم معده دارد. ویژگی اثر محافظتی عصاره گلپر بر روی زخم معده می­تواند بخاطر فعالیت ضد­التهابی، آنتی­اکسیدانی، ضد باکتریایی و تعدیل­کننده سیستم ایمنی باشد.

کلید­واژه: عصاره گلپر، زخم معده، موش صحرایی

یکی از داروهای مرسوم در شیمی‌درمانی برای بیماران مبتلا به سرطان کولون طی چندین سال گذشته 5-فلورواوراسیل می‌باشد. هدف از انجام این مطالعه ارزیابی آنزیم‌های آنتی‌اکسیدانی و بیان ژن TRPC6 در گلبول‌های قرمز موش‌های صحرایی پس از تجویز 5-فلورواوراسیل می‌باشد تا بتوان روش مناسبی برای کاهش اثرات مضر این دارو بر فاکتورهای خونی پیدا کرد. بدین منظور 24 سر موش صحرایی نر نژاد ویستار با میانگین وزنی 210 گرم در چهار گروه دوز Low، Medium، High و کنترل تقسیم‌بندی شده و داروی 5-FU به ترتیب در گروه‌های تیماری 10، 50 و 100 میلی‌گرم به ازای هرکیلوگرم از وزن بدن و در گروه کنترل به همان اندازه نرمال سالین روزانه یک مرتبه   به صورت داخل صفاقی به آن‌ها تزریق شد. علائم بالینی در طی تحقیق مورد بررسی قرار گرفت و پس از پایان دوره 5 روزه تمامی آن‌ها توزین شده و خون‌گیری از قلب صورت گرفته و سرم و RBC جهت ارزیابی پارامترهای خون‌شناسی، شاخص‌های استرس‌اکسیداتیو و بیان ژن مورد نظر به آزمایشگاه منتقل شدند. آنالیز آماری داده‌ها با استفاده از نرم افزار گراف‌پدپریسم ورژن ? انجام شد. داده های حاصل بصورت میانگین ± انحراف معیار بیان شدند و توسط آزمون آنالیز واریانس یک طرفه مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفتند و برای ارزیابی اختلاف معنی‌دار بین گروه‌ها از آزمون تعقیبی Tukey استفاده شد و سطح معنی‌داری اختلافات (P<0.05) در نظر گرفته شد. نتایج حاصل از این مطالعه نشان داد در دو گروه دوز بالا و متوسط کاهش وزن معنی‌داری وجود دارد. سطح هماتوکریت و RBC به غیر از گروه دوز کم نسبت به گروه شاهد کاهش معنی‌داری داشت. میزان گلبول سفید، نوتروفیل، لنفوسیت و پلاکت افزایش معنی‌داری نسبت به گروه کنترل نشان دادند.تغییرات در سطح هموگلوبین بی‌معنی بود ولی در همه گروه‌های تیماری سطح مالون‌دی‌آلدئید (MDA)، وضعیت تام اکسیدانی (TOS) و اندیس استرس اکسیداتیو (OSI) به جز شاخص استرس‌اکسیداتیو گروه دوز متوسط سرم، نسبت به گروه شاهد افزایش معنی‌داری داشته و ظرفیت آنتی‌اکسیدانی تام (TAC) به غیر از گروه دوز متوسط سرم در بقیه گروه‌ها کاهش معنی‌داری یافت.سطح آنزیم‌های گلوتاتیون پراکسیداز (GPx) و سوپراکسیدادیسموتاز (SOD) در RBC در همه گروهای تیماری کاهش معنی‌داری داشتند.میزان آنزیم نیتریک‌اکساید در نمونه سرمی در دوز متوسط افزایش معنی‌داری داشت و در نمونه RBC در دو دوز پایین و بالا افزایش معنی‌داری نشان داد. هم‌چنین در بررسی بیان ژن TRPC6 میزان بیان این ژن در   دوزهای بالا و متوسط به طور معنی‌داری افزایش یافت. بنابراین می‌توان نتیجه گرفت که تجویز داروی 5-FU در درمان سرطان می‌تواند باعث ایجاد استرس‌اکسیداتیو در گلبول‌قرمز شده و همین استرس‌اکسیداتیو میزان بیان ژن TRPC6 را در غشا اریتروسیت‌ها افزایش داده و در ادامه باعث ایجاد آپوپتوز در آن‌ها شود. بنابراین پیشنهاد می‌شود پزشکان و دامپزشکان در تجویز این

دارو برای بیماران با مشکلات خونی و کم خونی دقت لازم را داشته باشند.  

بررسی ارتباط میان ضایعات هیستوپاتولوژیک و میزان تغییرات بیومارکرهای قلبی در بره های مبتلا به بیماری تب برفکی