کارایی ضعیف تولید مثلی در گاوهای شیری همچنان یک نگرانی عمده برای صنعت دام شیری در سراسر جهان است. در چند دهه‌ی اخیر، انتخاب ژنتیکی برای تولید شیر با کاهش کارایی تولید مثلی همراه بوده است. تلاش‌های تحقیقی زیادی به منظور ابداع فناوری‌هایی جهت القاءِ تخمک‌گذاری همزمان برای تلقیح در زمان معین (TAI) در گاوهای گوشتی و شیری انجام شده است. پروتکل Ovsynch، که شامل دو تجویز هورمون آزادکننده­ی گنادوتروپین (GnRH) به فاصله­ی 9 روز، تجویز پروستاگلاندین F_2? (PGF_2?) هفت روز پس از GnRH اول، و انجام تلقیح 18-16 ساعت پس از تجویز GnRH دوم (GnRH2) است، برنامه­های تولید مثلی را موثرتر ساخته است. با این حال، نرخ ضعیف تخمک­گذاری در پاسخ به GnRH2 ممکن است منجر به نرخ­های آبستنی پایین شود. پژوهش­های زیادی جهت بهبود نرخ تخمک­گذاری با جایگزین کردن GnRH2 از جمله با گنادوتروپین کوریونیک انسانی (hCG) که موثرتر از GnRH در تحریک تخمک‌گذاری در گاوهای شیری است انجام شده است. با این حال گزارش شده است که این جایگزینی نرخ‌های تخمک‌گذاری و آبستنی را افزایش نداد، بنابراین hCG یک جایگزین مناسب برای GnRH2 نیست. ما فرض کردیم که درصد گاوهایی که در پاسخ به GnRH2 تخمک­گذاری می­کنند با تجویز همزمان hCG افزایش می­یابد. بنابراین در مطالعه­ی حاضر اثر تجویز همزمان hCG و GnRH2 در مقایسه با تجویز جداگانه­ی هر یک از آنها بر عملکرد تولید مثلی گاوهای هلشتاین شیرده مورد بررسی قرار گرفت. در این مطالعه 62 راس گاو بین زایش­های دوم و پنجم که در روزهای 5 ± 50 پس از زایش خود بودند به­طور تصادفی به سه گروه GPG (Ovsynch)، GPH (مانند گروه GPG ولی تجویز hCG به­جای GnRH2) و GPG-H (مانند گروه GPG ولی تجویز hCG همزمان با GnRH2) تقسیم و 18-16 ساعت بعد از آخرین تزریق تلقیح (TAI) شدند. دام­ها در روزهای 1- (TAI = D 0) و 7 جهت تعیین نرخ تخمک­گذاری و در روزهای 30 و 55 جهت تعیین نرخ­های گیرایی و آبستنی به روش سونوگرافی معاینه شدند. نمونه­های خون از ورید وداج دام­ها در روزهای صفر و 12 جهت سنجش غلظت­های پروژسترون خون اخذ گردید.

 

مطالعه به منظور درک هرچه بهتر ارتباط میان یافته های بالینی ، هیستوپاتولوژیک و بیان پروتئینهای مرتبط با آپوپتوز(BCl-2,P53) در اندومتر سگهای ارجاعی به کلینیکهای سطح شهر کرمانشاه برای جراحی اوریوهیسترکتومی طراحی شده است. مجموع 25 رحم خارج شده به روش جراحی انتخابی، از سگهای ماده بین سنین 2 تا 12 سال، ابتدا مورد بررسی بالینی و هیستوپاتولوژی از جهت وجود هیدرومتر، موکومتر، پایومتر و هیپرپلازی کیستی اندومترقرار گرفته و سپس مارکرهای BCl-2و P53 با تکنیک ایمونوهیستوشیمی در بافت رحم لوکالیزه و ردیابی میشوند. از حیوانات انتخاب شده قبل از عمل جراحی نمونه خون گرفته شده و میزان هورمونهای استرادیول ، پروژسترون و فاکتورهای خونی حیوان ارزیابی میشوند.

مقادیر اندازه‌گیری شده در نمونه‌های پاتولوژیک همچنین با مقادیر اندازه‌گیری شده در نمونه‌های سالم از لحاظ بالینی، هیستولوژی بافت رحم، ایمونوهیستوشیمی مارکرهای مذکور و پارامترهای خونی 5 قلاده سگ که مورد اواریوهیسترکتومی انتخابی قرار می‌گیرند مقایسه خواهند شد.

  

برنامه¬ی آوسینک، شامل دو تجویز هورمون آزادکننده¬ی گنادوتروپین (GnRH) به فاصله-ی 9 روز و تجویز پروستاگلاندین F2? (PGF2?) هفت روز بعد از تجویز GnRH نخست (GnRH1) و انجام تلقیح (TAI) 16-18 ساعت پس از تجویز GnRH2، برنامه¬های تولید مثلی را موثرتر ساخته است. با این حال، عدم تخمک¬گذاری در پاسخ به GnRH1 ممکن است منجر به نرخ¬های آبستنی پایین بخاطر تخمک¬گذاری غیر همزمان پس از تجویز GnRH2 شود. پژوهش¬ها نشان داده¬اند که گنادوتروپین کوریونیک انسانی (hCG) موثرتر از GnRH در تحریک تخمک‌گذاری در گاوهای شیری است. با این حال گزارش شده است که آغاز کردن پروتکل Ovsynch با hCG نرخ‌های تخمک‌گذاری و آبستنی را در گاوهای شیری شیرده افزایش نداد. بنابراین، hCG یک جایگزین مناسب برای GnRH1 نیست. ما فرض کردیم که درصد گاوهایی که در پاسخ به GnRH1 تخمک¬گذاری می-کنند با تجویز همزمان hCG افزایش می¬یابد. بنابراین در این مطالعه اثر تجویز همزمان hCG و GnRH1 در مقایسه با تجویز جداگانه¬ی هر یک از آنها بر عملکرد تولید مثلی گاوهای هلشتاین شیرده مورد بررسی قرار می¬گیرد. در این مطالعه 60 راس گاو بین زایش¬های دوم و پنجم که در روزهای 3 ± 50 پس از زایش قرار دارند به¬طور تصادفی در گروه¬های Ovsynch، hCG (مانند گروه Ovsynch ولی تجویز hCG به¬جای GnRH1) و GnRH1 + hCG تقسیم و 18-16 ساعت بعد از آخرین تزریق مورد تلقیح قرار گرفتند. گاوها در روزهای 10-، 3-، 1-، صفر و 1 (TAI = day 0) جهت تعیین نرخ تخمک¬گذاری و در روزهای 2 ± 30 جهت تعیین نرخ آبستنی به روش سونوگرافی معاینه شدند. همچنین جهت سنجش غلظت¬های پروژسترون، از ورید وداج همه¬ی دام¬ها نمونه¬های خون در روزهای 10-، 3-، 0، و 12 مطالعه اخذ گردید. نتایج مطالعه‌ی حاضر نشان داد که تجویز hCG همراه با GnRH نخست برنامه¬ی آوسینک در گاوهای شیری شیرده موجب افزایش معنی¬دار نرخ¬های تخمک¬گذاری اول و دوم، میانگین قطر فولیکول غالب موج جدید فولیکولی در روز 1- و نرخ آبستنی در گاوهای شیری شیرده نمی¬شود. یکی از محدودیت¬های مطالعه¬ی حاضر، تعداد پایین دام¬ها در گروه¬های مورد مطالعه بود. بنابراین مطالعات بیشتری با استفاده از تعداد بزرگتری از گاوها می¬تواند نتایج دقیق¬تری را فراهم نماید.

لغات کلیدی: آوسینک، تلقیح در زمان معین، گاو شیری، نرخ آبستنی،   نرخ تخمک‌گذاری، هورمون گنادوتروپین کوریونیک انسانی

  

در سال های اخیر، استفاده از بسته بندی هوشمند بر پایه فیلم های خوراکی یا زیست تخریب پذیر مورد توجه بسیاری از محققین قرار گرفته است. در این نوع بسته بندی با تغییر رنگ فیلم می تواند فساد وتازگی محصولات مختلف را مشخص نمود. بازهای فرار کل که از مواد غذایی پروتئینی در حین فساد تولید می شوند می توانند با مولکول های آب موجود در فیلم واکنش دهند، و به تبع آن موجب افزایش pH و تغییر رنگ شاخص های موجود در پلیمر شوند. در این تحقیق تعیین ویژگی های شیمیایی، ساختاری و موفولوژی آئروژل هوشمند بر پایه صمغ عربی کربوکسی متیل سلولز حاوی کربن دات آنتوسیانین های مشتق از پوست نخود سیاه و کاربرد آن در کنترل تازگی فیله مرغ بررسی خواهد گردید.

  چکیده: انتریت پارووویروسی یکی از بیماریهای ویروسی شایع و کشنده در سگها است که تشخیص سریع و پیشآگهی دقیق آن میتواند در مدیریت درمانی و کاهش تلفات موثر باشد. در این مطالعه، به بررسی کاربرد قطعات DNA آزاد سلولی در خون سگهای مبتلا به انتریت پارووویروسی پرداخته شده است. cfDNA، که بهطور طبیعی در جریان خون موجود است، از سلولهای مرده و آسیبدیده ناشی میشود و افزایش آن در بیماریهای التهابی و عفونی معمول است. این بیومارکر بهویژه در شرایطی که آسیب شدید بافتی و التهاب وجود دارد، میتواند بهعنوان شاخص حساس برای ارزیابی شدت بیماری و پیشبینی عوارض عمل کند. علاوه بر cfDNA، فریتین و پروتئین واکنشی C نیز از بیومارکرهای التهابی شناختهشده هستند. فریتین که بهعنوان پروتئین ذخیره آهن عمل میکند، در پاسخ به التهاب شدید و عفونتهای سیستمیک سطح بالایی از خود را نشان میدهد. از سوی دیگر، CRP یک پروتئین پلاسمایی است که در پاسخ به التهاب در بدن افزایش مییابد و میتواند در شناسایی عفونتهای فعال و ارزیابی شدت آنها مفید باشد. در این مطالعه، 20 قلاده سگ مبتلا به انتریت پاروویروسی و نوتروپنی شدید پس از تشخیص اولیه و اخذ رضایتنامه از صاحبان وارد مطالعه خواهند شد. درمان روتین و یکسان بر اساس دوز و وزن بدن برای این بیماران در طی پنج روز نمونهبرداری صورت خواهد گرفت. نمونههای خون از هر بیمار درروز اول و قبل از شروع درمان و طی 5 روز اخذ شد تا تغییرات بیومارکرهای مورد نظر و ارتباط آنها با یکدیگر در ارزیابی پاسخ به درمان و پیشآگهی بررسی شود. این مطالعه بهمنظور مقایسه توانایی cfDNA با فریتین و CRP در پیشبینی شدت بیماری و عوارض بالینی در سگهای مبتلا به انتریت پارووویروسی انجام میشود. نتایج این تحقیق میتواند بهعنوان یک ابزار تشخیصی و پیشآگهی موثر در بهبود استراتژیهای درمانی و مراقبتی برای این بیماری کشنده در سگها کاربرد داشته باشد

سلول های بنیادی اسپرماتوگونی، سلول های بنیادی زایایی هستند که به عنوان پایه و اساس اسپرماتوژنز برای حفظ باروری عمل می­کنند. با این حال مهم است که بتوان این سلول­ها را برای مدت طولانی حفظ کرد و از میزان آسیب­های احتمالی طی فرآیند انجماد جلوگیری نمود. بنابراین این مطالعه با هدف بررسی اثرات محافظتی محیط حاوی سلنیوم بر انجماد سلول های بنیادی انجام شد. بدین منظور؛ با مراجعه به کشتارگاه بیستون کرمانشاه نمونه­های بیضه بزغاله تهیه شد. سپس نمونه­ها به آزمایشگاه منقل شدند و با روش مکانیکی و آنزیمی بافت پارانشیم بیضه حذف و سلول­های بنیادی جداسازی شدند. سپس تیمار به چهار گروه شاهد، سلنیوم با دوز 0،5، 1 و 2 mg/ml به همراه محلول انجماد به مایع سلولی اضافه شد. سپس در محیط DMEM حاوی 1 درصد سرم گوساله جنینی به مدت 72 ساعت در دمای 38   درجه سانتی گراد انکوبه شده و پس از جداسازی سلول های اسپرماتوگونی معلق، درصد حیات سلو ل ها ارزیابی شد. جهت انجماد SSCs، از محیط پایه انجماد به سلنیوم با دوز 0،5، 1 و 2 mg/ml استفاده و سلول ها در دمای   4°c به مدت 2 ساعت و سپس در ⁰C 80-   به مدت 24 ساعت نگهداری و در نهایت به تانک نیتروژن انتقال داده شدند. جهت اندازه گیری سطوح مختلف آنتی اکسیدان­ها (شامل SOD، CAT، MDA، GPx و TAC)، تمامی گروه‌های‌ مورد آزمایش پس از یخ‌گشایی مورد آزمایش و بررسی قرار گرفتند و در آخر اطلاعات به دست آمده تحت آنالیز آماری قرار گرفتند. یافته­های بدست آمده در مطالعه حاضر بیانگر آن بود که تجویز سلنیوم سبب افزایش معنی­دار درصد حیات پس از فرآیند انجماد شد (0،05<p). با بررسی سطوح آنتی اکسیدانی مشخص شد که سلنیوم با خواص آنتی­اکسیدانی خود بر تمامی شاخص­های آنتی اکسیدانی تاثیر می­گذارد و سبب کاهش سطح مالون دی­آلدهید (MDA) (0،05<p)، افزایش ظرفیت آنتی اکسیدانی تام (TAC)، سوپراکسید دیسموتاز (SOD)، گلوتاتیون پراکسیداز (GPX) و کاتالاز (CAT) شد (0،05<p) و بهترین اثربخشی مربوط به دوز 1 mg/ml بود. از این­رو جهت حفاظت و افزایش کیفیت سلول­های بنیادی اسپرماتوگونی طی فرآیند انجماد، استفاده از سلنیوم می­تواند سودمند باشد و استفاده از مکمل سلنیوم توصیه می­گردد

  سلول

های بنیادی اسپرماتوگونی(SSCs) سلول های بنیادی بالغی هستندکه توانایی خودنوسازی، تمایز و انتقال ژنتیک به نسل بعدی را دارند. به علت اهمیت این سلول­ها، مطالعات اخیر پزشکی و بیولوژی بر روی فرآیند جداسازی، خالص سازی، تشخیص، کشت و نگهداری آنها متمرکز شده است. برای حفظ طولانی مدت ذخایر سلولی، انجماد روشی انتخابی می باشد. با وجود اینکه انجماد امکان حفظ ذخایر سلولی را ایجاد می کند، اما باعث ایجاد استرس اکسیداتیو در سلول ها می شود. کورکومین ماده موثره گیاه زرد جوبه است که با خاصیت آنتی اکسیدانی خود از تولید رادیکال های آزاد و ایجاد آسیب به سلول جلوگیری می کند. جهت حفظ ذخایر سلول های اسپرماتوگونی،   بهبود محیط انجماد ضروری می باشد. هدف کار، بررسی تاثیر کورکومین بر زنده مانی و کیفیت سلول های بنیادی منجمد شده ی بیضه ی پس از ذوب جهت بهبود محیط انجماد در بز می باشد.

  

سلول های بنیادی اسپرماتوگونی (SSCs) به عنوان یک سلول بنیادی بالغ قابلیت خودنوسازی ، تمایز و انتقال ژنتیک به نسل بعدی را دارا هستند. به همین دلیل فرآیند جداسازی، خالص سازی، تشخیص، کشت و نگهداری آن موضوع اصلی تحقیقات اخیر در علم بیولوژی و پزشکی بوده است. انجماد سلول ها، روشی انتخابی جهت حفظ طولانی مدت ذخایر سلولی است. اما انجماد موجب القای آسیب اکسیداتیو به سلول ها می شود.کوئرستین یک فلاونوئید گیاهی و آنتی اکسیدانتی است که از تولید رادیکال های آزاد و آسیب به DNA جلوگیری می کنند. با توجه به ضرورت بهبود محبط انجماد ، جهت حفظ دخایر سلول های اسپرماتوگونی، هدف ما، بررسی تاثیر کوئرستین بر روی زنده مانی و کیفیت سلول های بنیادی منجمد شده ی بیضه ی پس از ذوب جهت بهبود محیط انجماد در بز می باشد. در این آزمایش 10 گرم از بافت بیضه جمع آوری شده در محیط کشت DMEM به قطعات کوچک تقسیم خواهند شد، پس از مراحل هضم آنزیمی و سانترفیوژ، سوسپانسیون سلولی از فیلتر نایلونی عبور داده می شوند. سپس در محیط DMEM حاوی 1 درصد سرم گوساله جنینی به مدت 72 ساعت در دمای 38   درجه سانتی گراد انکوبه می شوند و پس از جداسازی سلول های اسپرماتوگونی معلق، درصد حیات سلو ل ها ارزیابی می شوند. جهت انجماد SSCs، از محیط پایه انجماد به همراه کوئرستین ( 5 ، 25 و 50 میکرومولار) استفاده و سلول ها در دمای   4°c به مدت 2 ساعت و سپس در ⁰C 80-   به مدت 24 ساعت نگهداری و در نهایت به تانک نیتروژن انتقال داده می شوند. پس از ذوب سلول ها درصد حیات در گروه های آزمایشی ارزیابی می شوند.

  

  

هدف از این مطالعه بررسی الگوی تغییرات در سلول­های پوششی واژن و غلظت­های پروژسترون و استروژن سرم در طی چرخ? فحلی و اوایل آبستنی در میش­های سنجابی چند شکم زایش بود. میش­ها (n=20) که در روزهای 45 تا 60 پس از زایش خود قرار داشتند با تجویز داخل عضلانی GnRH (روز صفر)- PGF2?+ hCG (روز 7) و کارگذاری یک دستگاه داخل واژنی آزادکنند? پروژسترون (CIDR) (روزهای 7-0) همزمان­سازی شدند. در روز 7، میش­ها به چهار قوچ بارور معرفی شدند و برای رفتار فحلی تحت نظر قرار گرفتند. به محض مشاهد? نشانی­های فحلی، میش­ها (n=14) بطور تصادفی به گروه­های مطالعه اختصاص داده شدند: 1) گروه آبستن (n=9): به این میش­ها اجاز? جفتگیری داده شد، سپس جدا و در یک مکان جداگانه نگهداری شدند. 2) گروه غیر آبستن (n=5): به این میش­ها اجاز? جفتگیری داده نشد و بلافاصله بعد از این که در فحلی مشاهده شدند از قوچ­ها جدا شدند. از روز نخست بروز نشانی­های فحلی (روز صفر) تا روز 20، نمونه­های مخاطی روزانه از واژن قدامی تمام میش­ها با استفاده از یک سوآب پنبه­ای اخذ گردید و سه اسمیر از هر نمونه تهیه شد. اسمیرها با استفاده از رنگ­آمیزی گیمسا رنگ­آمیزی شدند و زیر میکروسکوپ نوری (عدسی x40) جهت شمارش انواع سلول­ها مورد مطالعه قرار گرفتند. درصد هر نوع سلول به صورت تعداد نوع سلول مربوط? شمارش­شده در 10 میدان میکروسکوپی تقسیم بر تعداد کل تمام انواع سلول­ها محاسبه گردید. نمونه­های خون از ورید وداج تمام دام­ها جهت تعیین تغییرات در غلظت­های سرمی پروژسترون و استروژن در طی 20 روز نخست بعد از شناسایی فحلی در لوله­های پلاستیکی بدون ماد? ضد انعقادی یک روز در میان با شروع از روز صفر اخذ گردیدند و ظرف یک ساعت به آزمایشگاه انتقال داده شدند. سرم بعد از سانتریفیوژ (دور 3000 در دقیقه به مدت 15 دقیقه) جدا و در دمای ^?C 20- تا سنجش هورمونی به روش ELISA ذخیره گردید. تشخیص آبستنی در گروه آبستن 35 روز بعد از جفتگیری با استفاده از سونوگرافی از طریق راست­روده انجام شد و میش­های آبستن (n=5) به عنوان گروه آبستن تعیین شدند، در حالی که میش­هایی که آبستن نبودند، از مطالعه حذف شدند. نتایج هیچ اختلاف معنی­داری را در درصد هر نوع سلول بین دو گروه در مرحله­های استروس و مت­استروس نشان نداد. در این مرحله­ها، بیشترین و کمترین درصد سلول­ها به ترتیب سلول­های سطحی و پارابازال بودند. در دای­استروس، نوتروفیل­ها و سلول­های شاخی­شده به ترتیب در میش­های آبستن و غیر آبستن بیشتر از همه بودند. در این مرحله، درصد سلول­های سطحی یک کاهش قابل توجه را در هر دو گروه آبستن و غیر آبستن نشان داد. تعداد سلول­های بینابینی در گروه غیر آبستن کاهش یافت اما همزمان، این تعداد سلول­ها در گروه آبستن ثابت بود. سلول­های پارابازل کمترین جمعیت سلولی در هر دو گروه بودند. در 4 روز آخر نمونه­گیری، نوتروفیل­ها بیشترین سلول­ها در گروه آبستن بودند، در حالی که سلول­های سطحی در گروه غیر آبستن بیشترین بودند. در این مرحله، نوتروفیل­ها یک کاهش قابل ملاحظه را در گروه غیر آبستن نشان دادند، اما تعداد سلول­های پارابازال و بینابینی بطور قابل توجهی افزایش یافتند. در روز صفر، غلظت­های سرمی پروژسترون در هر دو گروه ng/ml   <1 بودند. این غلظت­ها سپس افزایش پیدا کردند تا به مقادیر حداکثر خود برسند. غلظت­های حداکثر پروژسترون در گروه آبستن تا روز 20 حفظ شد، اما در گروه غیر آبستن، این غلظت­ها از روز 16 شروع به کاهش یافتن کردند و در روز 18 تا 20 به ng/ml <1 رسیدند. بیشترین مقادیر استروژن در هر دو گروه در روز صفر مشاهده شد، سپس به pg/ml <2 رسیدند و در گروه آبستن در این سطح تا پایان دوره باقی ماندند، در حالی که در گروه غیر آبستن، مجدداً به مقادیر حداکثر در روز 18 باز گشتند. در خاتمه، نتایج مطالع? حاضر نشان داد که سلول­شناسی واژنی می­تواند به عنوان یک ابزار سودمند در ارزیابی ویژگی­های هورمونی و فیزیولوژیکی سیستم تولید مثلی میش­ها مورد استفاده قرار گیرد و بنابراین یک درک دقیق­تری از فیزیولوژی چرخ? فحلی و اوایل آبستنی در میش­ها فراهم نماید، که می­تواند جهت بهبود مدیریت تولید مثل مورد استفاده قرار گیرد.

  

کارایی ضعیف تولید مثلی در گاوهای شیری هم‌چنان یک نگرانی عمده برای صنعت دام شیری در سراسر جهان است. در چند دهه‌ی اخیر، انتخاب ژنتیکی برای تولید شیر با کاهش کارایی تولید مثلی همراه بوده است. گاو مدرن شیری با تولید بالا نسبت بیشتری از مواد مغذی در‌ دسترس را به سمت تولید شیر به هزینه‌ی ذخایر بدن و تولید مثل هدایت می‌کند. از طرف دیگر، تشخیص نادرست فحلی با از دست رفتن سود در اثر افزایش فواصل گوساله‌زایی، کاهش تولید شیر و هزینه‌های دام‌پزشکی مربوطه همراه بوده است. تلاش‌های تحقیقی قابل توجهی روی توسعه‌ی فناوری‌هایی جهت القاءِ تخمک‌گذاری همزمان‌شده برای تلقیح در زمان معین (TAI) در گاوهای گوشتی و شیری متمرکز شده‌اند. هدف مطالعه­ی حاضر بهبود نرخ تخمک­گذاری (OR)، نرخ گیرایی (CR) و نرخ آبستنی (PR) در گاوهای شیری شیروار با جایگزین کردن هورمون آزادکننده­ی گنادوتروپین دوم (GnRH2) در پروتکل­های آوسینک و کوسینک با گنادوتروپین کوریونیک انسانی (hCG) است. تعداد 49 راس گاو که نخستین زایمان خود را 2 ± 60 روز قبل انجام داده بودند پس از احراز سلامت بالینی در زمان شروع مطالعه در گروه‌های زیر ثبت ‌نام و درمان شدند: 1) گروه آوسینک (OVS; n=12): GnRH, 7 days, PGF2?, 56 hours, GnRH, 16-18 hours TAI؛ 2) گروه کوسینک (COS; n=12): GnRH, 7 days, PGF2?, 72 hours, GnRH + TAI ؛ 3) گروه آوسینک + hCG (OVS-hCG; n=12): همانند گروه OVS به استثنای این که GnRH2 با یک دوز hCG (i.u. i.m. 1500) جایگزین گردید؛ 4) گروه کوسینک + hCG (COS-hCG; n=13): همانند گروه COS به استثنای این که GnRH2 با یک دوز hCG (i.u. i.m. 1500) جایگزین گردید. تخمدان‌های همه‌ی دام‌ها در روزهای 9، 10، و 11 بعد از شروع پروتکل‌ها (روز صفر، روز شروع اجرای پروتکل‌ها) جهت شناسایی تخمک‌گذاری با استفاده از یک پروب   MHz 7.5 مورد سونوگرافی قرار گرفتند. تخمک‌گذاری به صورت شناسایی یک فولیکول ? mm 8   قطر در روز 9 و ناپدید شدن آن تا روز 11 تعیین گردید. تشخیص آبستنی در روزهای 1 ± 30 و 1 ± 42 بعد از انجام TAI به روش سونوگرافی از طریق راست‌روده به ترتیب جهت تعیین نرخ گیرایی (CR) و نرخ آبستنی (PR) انجام شد. نتایج مطالعه‌ی حاضر نشان داد که بیشترین OR،‌ CR، و PR به ترتیب در گروه‌های OVS، OVS، و OVS و کمترین آنها به ترتیب در گروه‌های COS، OVS-hCG‌ و COS-hCG حاصل شده است اما این تفاوت‌ها از نظر آماری معنی‌دار نبودند (P > 0.05).در خاتمه، نتایج مطالعه­ی حاضر نشان داد که جایگزین کردن GnRH2 با hCG در پروتک­های آوسینک و کوسینک OR، CR، و PR را بهبود نبخشید (P=0.08). انجام این مطالعه در مقیاس بزرگتری ممکن است نتایج روشن­تری را آشکار سازد.

رفتارهای مرتبط با ترس و انواع مختلف محرکهای ترس آور در سگهای خانگی شهر تهران. یک مطالعه پرسشنامه ای و تجربی