در دهههای اخیر، مقاومت میکروبی به عنوان یکی از بزرگترین چالشها در حوزه سلامت عمومی شناخته شده است. ظهور و گسترش باکتریهای مقاوم به آنتیبیوتیک، ضرورت پژوهشهای جدید برای کشف ترکیبات ضدمیکروبی موثر را دوچندان کرده است. در این راستا، گیاهان دارویی به دلیل دارا بودن ترکیبات فعال زیستی، از پتانسیل بالایی در تولید داروهای جدید برخوردار هستند. گیاه شاهدانه (.Cannabis sativa L) به عنوان یکی از گیاهان با خواص دارویی متعدد، در این پژوهش مورد توجه قرار گرفته است. این تحقیق با هدف بررسی اثرات ضدمیکروبی عصاره هیدروالکلی و نانوکپسولهای حاوی این عصاره بر روی دو گونه باکتریایی مهم و بیماریزا، یعنی اشریشیا کلی و استرپتوکوکوس آگالاکتیه، طراحی و اجرا شد. روششناسی تحقیق شامل تهیه عصارههای هیدروالکلی از گیاه شاهدانه و سنتز نانوکپسولهای حاوی این عصاره با استفاده از فناوریهای نوین نانوتکنولوژی بود. برای بررسی اثرات ضدمیکروبی، از روشهای استاندارد آزمایشگاهی شامل تعیین حداقل غلظت بازدارنده رشد (MIC) و حداقل غلظت کشنده (MBC) استفاده شد. همچنین خواص فیزیکی و شیمیایی نانوکپسولها به منظور اطمینان از پایداری و کارایی آنها مورد ارزیابی قرار گرفت. نتایج این پژوهش نشان داد که عصاره هیدروالکلی گیاه شاهدانه اثرات ضدمیکروبی قابل توجهی در برابر هر دو گونه باکتریایی هدف دارد. با این حال، نانوکپسولهای حاوی عصاره شاهدانه به دلیل افزایش سطح تماس با باکتریها و بهبود جذب زیستی، اثربخشی به مراتب بیشتری نشان دادند. این نانوکپسولها توانستند با غلظتهای کمتری نسبت به عصاره خالص، رشد و بقای باکتریها را مهار کنند. پژوهش حاضر، اهمیت استفاده از فناوری نانو در بهبود کارایی داروهای گیاهی و توسعه نسل جدیدی از عوامل ضدمیکروبی را برجسته میکند. این دستاورد میتواند به عنوان گامی نوین در مبارزه با مقاومت میکروبی و بهبود درمان عفونتهای ناشی از باکتریهای مقاوم مورد استفاده قرار گیرد.

  

زمینه و هدف: با توجه به چشم‎انداز افزایش مصرف گوشت طیور طی دهه‎های آینده و پیشرفت در فرایند‎های اصلاح ژنتیکی و فناوری تغذیه جوجه‎های گوشتی که منجر به کوتاه شدن طول دوره رشد جوجه‎ها شده است و همچنین به علت محدود بودن منابع کشاورزی برای تامین خوراک جوجه‎ها، اهمیت مرحله جوجه‎ریزی دوچندان شده است. تزریق داخل تخم مرغ یک فناوری نوین است که به‎طور بالقوه می‎تواند کیفیت جوجه‎ریزی و رشد متعاقب جوجه‎های گوشتی را بهبود ببخشد. آآنترتینوئیک اسید، متابولیت فعال ویتامین A، نقش‌های حیاتی در رشد جنینی، تمایز سلولی و تکامل بافت‌ها ایفا می‌کند. این مطالعه با هدف بررسی تاثیر تزریق رتینوئیک اسید بر میزان جوجه درآوری، بیان ژن­های مرتبط با رشد، وضعیت آنزیم­های کبدی و رشد اولیه اندام­های داخلی پس از جوجه درآوری انجام شد.

روش کار: در این تحقیق، 250 عدد تخم مرغ نطفه دار در 5 گروه تقسیم شدند: گروه تزریق رتینوئیک اسید، گروه تزریق   ، گروه تزریق DMSO، گروه ضدعفونی شده با اتانول و گروه کنترل. تزریق در روز 14 انکوباسیون انجام شد و جوجه ها در روز اول هچ برای انجام آزمایشات کشتار شدند و نمونه‎های لازم برای انجام آزمایشات اخذ گردید.

نتایج: نتایج نشان داد که تزریق رتینوئیک اسید تاثیر معنی‌داری بر وزن یا میزان هچ جوجه‌ها نداشته است. در بررسی عملکرد کبد، تغییرات معنی‌داری در سطح آنزیم‌های کبدی مانند GGT، LDH و GOT مشاهده نشد. در تحلیل بیان ژن، افزایش معنی‌داری در بیان ژن GHR در بافت کبد گروه دریافت‌کننده رتینوئیک اسید مشاهده شد. با این حال، هیچ تغییر معنی‌داری در بیان ژن GHR در روده و ژن IGF-1 در بافت‌های کبد و روده مشاهده نشد. نتایج هیستومورفومتریک بافت‌های دئودنوم و کولون نشان داد که تغییرات جزئی در طول پرزها و عمق کریپت‌ها وجود داشت، اما این تغییرات از نظر آماری معنادار نبودند و همچنین تغییری در ساختار طبیعی بافت کبد مشاهده نشد.

نتیجه گیری: در مجموع، نتایج این تحقیق نشان داد که در روز اول هچ، میزان بیان ژن GHR در بافت کبد افزایش یافت که می‌تواند در ادامه زندگی منجر به افزایش رشد و بهبود عملکرد رشد در جوجه‌ها شود. همچنین، رتینوئیک اسید در غلظت مورد استفاده تاثیرات معنی‌داری بر وزن و میزان جوجه درآوری، عملکرد کبد، بیان ژن‌ IGF-1 و یافته‎های هیستومورفومتریک مورد مطالعه نداشته است.

کلیدواژه‎ها: تزریق داخل تخم مرغی، رتینوئیک اسید، جوجه درآوری، رشد، بیان ژن، جوجه گوشتی.

چکیده

کلستاز یکی از بیماری های شایع متابولیک است. کلستاز ناشی از نقص عملکرد سلول کبدی و انسداد در مجاری صفراوی است. تجمع اسیدهای صفراوی باعث افزایش در تولید رادیکال‌های آزاد اکسیژن در سلول های کبد و میتوکندری سلول‌ها می‌شود. در نهایت، آسیب کبدی ناشی از کلستاز باعث تخریب ساختار بنیانی واحد عملکردی کبد شده و عملکرد کبد را مختل می کند. اسکولین یک مشتق کومارینی است که دارای اثرات آنتی‌اکسیدانی و ضد التهابی است که می‌تواند در درمان ضایعات کبدی ناشی از کلستاز مفید باشد. جهت ارزیابی اثر اسکولین بر درمان ضایعات کبد، فیبروز کبدی مدل BDL (Bile duct ligation) در 30 سر موش صحرایی ایجاد شد. 10 سر موش صحرایی نیز به عنوان گروه نرمال مورد استفاده قرار گرفتند. حیوانات کلستاتیک به صورت تصادفی به سه گروه تقسیم خواهند شد؛ گروه کنترل کلستاز (بدون درمان)، گروه کلستاز درمان با اسکولین 20 میلی‌گرم/کیلوگرم و گروه کلستاز درمان با اسکولین 40 میلی‌گرم/کیلوگرم. موش‌های گروه درمان، یک هفته پس از القا کولستاز تجربی، به مدت 2 هفته تحت درمان با اسکولین (گاواژ بصورت روزانه) قرار گرفتند. پس ار پایان آزمایش و اخذ خون، حیوانات آسان‌کشی شده و نمونه‌های بافت کبد برای مطالعات هیستوپاتولوژی، مولکولی (بیان ژن‌های interleukin-1? (IL-1?)، Transforming growth factor-?1 (TGF-?1)   و Tumor necrosis factor alpha (TNF-?)) و بیوشیمیایی (اندازه‌گیری هیدروکسی پرولین، پروتئین کربونیله، لیزیل اکسیداز بافتی، ظرفیت تام آنتی کسیدانی، مالون دی آلدئید، سوپراکسید دیسموتاز، میلوپراکسیداز   و گلوتاتیون پراکسیداز) استفاده گردید. نتایج این مطالعه نشان داد که اسکولین می‌تواند سطح آنزیم‌های کبدی را در موش های مبتلا به کلستاز کنترل و مقادیر این آنزیم ها را نسبت به گروه کنترل BDL کاهش دهد. همچنین اسکولین سطح آلبومین و پروتئین تام را در گروه‌های درمانی نسبت به گروه کنترل BDL افزایش داد و باعث کاهش مقدار بیلی‌روبین تام شد. درمان با اسکولین تاثیر قابل توجهی بر کاهش استرس اکسیداتیو داشت، و باعث کاهش غلظت‌ مالون‌دی‌آلدئید و پروتئین کربونیله در گروه‌های درمانی شد. همچنین اسکولین باعث کاهش مقدار هیدروکسی پرولین و گلیکوزآمینوگلیکان‌ها و کاهش بیان ژن‌های IL-1?، TGF-?1 و   TNF-?در بافت کبد موش‌های گروه درمان گردید. در مطالعات هیستوپاتولوژیک نیز اسکولین توانست ساختار بافت کبد را به طور قابل‌ملاحظه‌ایی بهبود دهد و باعث کاهش هیپرپلازی مجرای صفراوی، نکروز پارانشیم کبد و التهاب شود. بنابر این اسکولین دارای این پتانسیل است که به عنوان یک درمان دارویی جهت بهبود کلستاز مورد توجه قرار گیرد و در تحقیقات مشابه، جنبه‌های اثربخشی آن با جزییات یسشتری مورد بررسی قرار گیرد.

کلمات کلیدی: کلستاز، انسداد مجاری صفراوی، فیبروز کبدی، اسکولین

  

مرغ مینا یکی از پرندگانی است که به عنوان پرنده خانگی و زینتی نگهداری می‌شود‌. با توجه به شرایط نگهداری و سیستم گوارشی –کبدی خود پرنده، بیماری کبد چرب و ذخیره آهن از شایع ترین بیماری ها در این گونه از پرندگان است که بیشترین علت ارجاع پرنده به کلینیک می‌باشد. هدف مطالعه حاضر مقایسه نشانگرهای کلینیکال پاتولوژی و رادیولوژی با تاکید بر نشانه های عارضه لیپیدوز کبدی و بیماری ذخیره آهن در مرغان مینا‌ (Acridotheres tristis) ارجاعی به کلینیک‌های دامپزشکی کرمانشاه می‌باشد. در این مطالعه از 30 مرغ مینای ارجاعی به کلینیک های کرمانشاه، پس از گرفتن تاریخچه و معاینه، با اخذ رضایت کتبی از صاحب پرنده، خون‌گیری از ورید بال(Brachial vein)صورت خواهد گرفت، سرم خون پس از جداسازی برای بررسی و ارزیابی پارامترهای بیوشیمیایی همچون سنجش میزان پروتئین کل، آلبومین،تریگلیسیرید، آهن و آنزیم های کبدی در فریزر با دمای منفی 20 درجه سلسیوس نگهداری خواهد شد. همچنین برای ارزیابی پراکسیداسیون چربی در سرم، میزان مالون‌دی‌آلدهید سنجیده خواهد شد. از تمام پرنده‌ها عکس رادیولوژی با حالت گماری در دو وضعیت شکمی پشتی و جانبی تهیه شده و مورد ارزیابی قرار خواهد گرفت. در صورت امکان آزمایش تکمیلی بیوپسی کبدی انجام و با رنگ آمیزی هماتوکسیلین-ائوزین، اسید پریودیک شیفت و ماسون تری کروم انجام خواهد شد. داده های به دست آمده از نتایج آزمایش ها بصورت میانگین و انحراف استاندارد بوده و با استفاده از آزمون t مورد ارزیابی قرار گرفته و همچنین برای بررسی ارتباط نتایج از ضریب همبستگی پیرسون استفاده خواهد شد. 

مطالعه حاضر به منظور بررسی مورفولوژی و مورفومتری اسپرم نریان کرد انجام شد. نمونه های منی از 10 نریان کرد جمع آوری شد. سه گسترش از هر انزال با ائوزین نیگروزین (EN(، (DQ (Quik-Diff و رز بنگال )RB )رنگآمیزی شدند. مساحت، محیط، طول و عرض سر اسپرم و همچنین طول دم و طول کل اسپرم اندازه گیری شد. پارامترهای Ellipticity، Elongation، Roughness و Regularity نیزمحاسبه شد. مورفولوژی اسپرم نیز تحت میکروسکوپ های الکترونی گذاره و نگاره مورد بررسی قرار گرفت. DQ و RB تصاویر واضح تری را برای بررسی ساختارهای اسپرم در مقایسه با روش EN ارائه کردند. طول سر، عرض سر، مساحت، و محیط در EN به طور قابل توجهی بیشتر از DQ و RB بود )0/05 ? P). عالوه بر این، تفاوت در عرض، مساحت و محیط سر بین DQ و RB معنیدار نبود )0/05? P). طول دم و طول کل اسپرم در تمام روشها به هم نزدیک بود )0/05? P). بیشترین درصد اسپرم طبیعی در روش DQ و RB به ترتیب )82/55±2/88 و 88/31±5/19( مشاهده شد. باالترین مقادیر برای Ellipticity ، Elongation و Regularity در RB یافت شد، در حالی که بیشترین مقدار برای Roughness در EN اندازه گیری شد. نقایص دم از جمله دم پیچ خورده و قطعه میانی تا خورده بیشترین فراوانی را داشتند. میکروسکوپ الکترونی گذاره دو نوع شکل سر را نشان داد: سرهایی با حاشیه قدامی گرد و سرهایی با حاشیه قدامی صاف. نتایج نشان داد که علیرغم استفاده معمول از EN برای ارزیابی مورفولوژیک اسپرم نریان، RB و DQ را میتوان برای شفافتر شدن جزئیات ساختار اسپرم از جمله آکروزوم و قطعه میانی در نظر گرفت. عالوه بر این، اسپرم نریان کرد دارای صفات مورفومتریک در محدوده نرمال تعیین شده برای نریان است، با این حال برخی از صفات بیشتر از موارد گزارش شده برای نژادهای دیگر بود. به نظر می رسد که اسپرم نریان کرد در مقایسه با سایر نژادهای اسب سر و دم بلندتری دارد.